Enrico Berlinguer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Enrico Berlinguer
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1922
Sassari
Data i miejsce śmierci 11 czerwca 1984
Padwa
Poseł do Izby Deputowanych
Przynależność polityczna Włoska Partia Komunistyczna
Okres urzędowania od 1968
do 1984
Poseł do Parlamentu Europejskiego
Przynależność polityczna Włoska Partia Komunistyczna
Okres urzędowania od 1979
do 1984
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Enrico Berlinguer (MAF [berliŋ'gwɛr]) (posłuchaj wymowy i) (ur. 25 maja 1922 w Sassari, zm. 11 czerwca 1984 w Padwie) – polityk włoski. Od 1972 do śmierci przywódca Włoskiej Partii Komunistycznej (WPK).

W czasie II wojny światowej walczył w ruchu oporu. Do WPK wstąpił w 1943. W 1972 został wybrany na sekretarza generalnego WPK. Krytyk radzieckiej polityki, sprzeciwiał się interwencji ZSRR podczas praskiej wiosny oraz wojnie w Afganistanie. Był zwolennikiem samodzielności zachodnioeuropejskich partii w ruchu komunistycznym. Współtwórca eurokomunizmu i koncepcji włoskiego „historycznego kompromisu”, czyli współpracy komunistów z chadekami.

W latach 1979–1984 był posłem do Parlamentu Europejskiego[1].

Przypisy

  1. Enrico BERLINGUER. Europarl.europa.eu. [dostęp 2010-04-06].

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Aktualizacje encyklopedyczne. Historia. Polityka, pod redakcją prof. dr hab. Stanisława Sierpowskiego, Wydawnictwo Kurpisz S.C., Poznań 1996.