Enrique Santos Discépolo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Enrique Santos Discépolo

Enrique Santos Discépolo (Discepolín) (ur. 27 marca 1901 w Buenos Aires - zm. 23 grudnia 1951) - argentyński twórca tanga, autor słynnego Cambalache, oraz innych tang wykonywanych przez znanych wykonawców, m.in. Carlosa Gardela.

Discépolo, zanim zainteresował się tangiem, próbował występować w teatrze. Początkowo jego teksty nie odnosiły sukcesów. Dopiero tango zaśpiewane przez Azucenę Maizani w 1928, Esta noche me emborracho (Tej nocy się upiję), przyniosło mu sławę. W tym samym roku Tita Merello wykonała Que vachaché i odniosła podobny sukces. Także w 1928 roku Discépolo spotkał Tanię, swoją przyszłą żonę, która towarzyszyła mu do końca życia. W 1935 napisał Cambalache, tekst który dla wielu jest nieoficjalnym hymnem Argentyny.

Discépolo pisał stosunkowo mało, ale był twórcą wszechstronnym. Pisał teksty ironiczne ("Que vachaché", "Yira... yira...", "Que sapa señor", "Cambalache"), romantyczne ("Sueño de juventud"), sarkastyczne ("Justo el 31", "Chorra"), ekspresjonistyczne ("Soy un arlequín", "Quién más, quién menos"), pełne namiętności ("Confesión", "Canción desesperada"), nostalgiczne ("Uno", "Cafetín de Buenos Aires"). Jego piosenki pisane są w lunfardo i bywają trudne do zrozumienia nawet dla Argentyńczyków.

Cambalache[edytuj | edytuj kod]

Napisane w 1935 roku tango Cambalache jest w Argentynie ironicznie nazywane nieoficjalnym hymnem. [1] Fragment tekstu:

To, że świat jest i będzie marny
I tak wiem.
W roku pięćset szóstym
I w roku dwa tysiące drugim
Byli i będą złodzieje,
Oszuści i oszukani,
Ludzie szczęśliwi i zgorzkniali,
Imitacje i arcydzieła.
Wiek dwudziesty
Jest najlepszym przykładem
Oszalałej rzeczywistości -
Temu nikt nie zaprzeczy.
Żyjemy zanurzeni w kotle
I wiecznie w tym samym błocie.
Wszystko zużyte, wszystko już było.


Wybrane teksty[edytuj | edytuj kod]

  • Que vachaché
  • Yira... yira...
  • Que sapa señor
  • Cambalache"
  • Sueño de juventud
  • Justo el 31
  • Chorra
  • Soy un arlequín
  • Quién más, quién menos
  • Confesión
  • Canción desesperada
  • Uno
  • Cafetín de Buenos Aires

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Brian Winter, Long After Midnight at the Niño Bien: A Yanqui’s Missteps in Argentina, 2007