Ent

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ent
Entiana
Ent
Ent
Ent

Entowie – rasa istot ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Entowie (sind. Onodrim, Enyd) byli zwani także Cieniem Lasu, Pasterzami Drzew. Przebudzili się w tym samym czasie, co Pierworodni. Długowieczni, w zamyśle Valië Yavanny mieli chronić olwary (qya. – „rzeczy rosnące z korzeniami w ziemi”) przed zniszczeniem przez ludzi i krasnoludów, potrzebujących drewna jako surowca. Przyjaźnili się z elfami.

Wygląd i natura entów[edytuj | edytuj kod]

Wygląd enta był analogiczny do wyglądu gatunku drzew, jakim się opiekował; z tą różnicą, że entowie mieli twarze i kończyny. Na ogół mierzyli 14 stóp. Nie umierali, tylko „drzewieli”, czyli przestawali poruszać się i mówić. Mieli grubą skórę podobną do kory. Zazwyczaj działali wolno, z wyjątkiem chwil wyjątkowego wzburzenia. Ich jedynym źródłem pożywienia była źródlana woda, która miała tę właściwość, że pobudzała wzrost.

Do entów podobni byli huornowie, bardziej, niż entowie podobni do drzew: także silni, lecz znacznie mniej ruchliwi. Mieli swój własny język. Odegrali sporą rolę w czasie Wojny o Pierścień, kiedy to wraz z entami przeprowadzili atak na Isengard.

Entowe żony (entiany)[edytuj | edytuj kod]

Istniały spore różnice między entowymi kobietami a mężczyznami. Entiany wolały łąki i ogrody, zaś entowie – lasy. Mógł to być jeden z powodów rozejścia, które nastąpiło w Pierwszej bądź Drugiej Erze.

Entiany przekroczyły Anduinę i zamieszkały na Brunatnych Polach, pomiędzy Mroczną Puszczą a Mordorem. Stworzyły i pielęgnowały tam własne ogrody, uczyły ludzi uprawy ziemi. Kiedy podczas Ostatniego Sojuszu te tereny zostały zniszczone, entiany uciekły w dzikie regiony Śródziemia, znikając na zawsze z życia entów.

Entowie zaś pozostali przy strzeżeniu drzew wielkiej puszczy, obejmującej swoim zasięgiem przeważającą część Eriadoru. Następnie poszukiwali swoich żon, lecz w późniejszym czasie zaprzestali tego i została im tylko nadzieja na uratowanie żywotności rasy.

Historia entów[edytuj | edytuj kod]

W Pierwszej Erze wędrowali po puszczach Śródziemia. Uczestniczyli tylko w jednym wydarzeniu historycznym, stali po stronie Laiquendich w ich walce z krasnoludami z Nogrodu wracającymi po złupieniu Menegroth[1].

W Trzeciej Erze entowie zamieszkiwali już tylko Fangorn. Część z nich zdążyła już „zdrzewieć”. Kiedy w Isengardzie osiedlił się Saruman, zaprzyjaźnił się z nimi. Natomiast od ok. 2950 roku, gdy zdradził i rozpoczął on intensywne prace nad tworzeniem potęgi zbrojnej, przeprowadzał wyrąb drewna z Fangornu.

W czasach, gdy rozgrywa się akcja Władcy Pierścieni, z najstarszym entem i przywódcą rasy, Drzewcem, spotkali się Meriadok Brandybuck i Peregrin Tuk. Hobbici przekonali Drzewca, że należy zaatakować Sarumana. Zyskali poparcie wiecu entów, czego rezultatem był ostatni Marsz Entów na Isengard. Miał wielkie znaczenie dla Wojny o Pierścień, ponieważ potęga Sarumana została pokonana.

Język entów[edytuj | edytuj kod]

Język entów został wypracowany po zetknięciu z Eldarami, którym entowie zawdzięczali chęć posługiwania się mową. Część słów była zapożyczona z quenyi (ich ulubionego języka obcego) lub z sindarinu.

Ich mowa była powolna, subtelna. Język miał cechy aglutynacyjności, był intonacyjny, pełen zlepków słów, oparty na powtórzeniach. Przykładem może być a-lalla-lalla-rumba-kamanda-linda-or-burume, co opisowo znaczyło „wzgórze”. Entowie byli niezwykle uzdolnieni językowo – mowy innych stworzeń uczyli się szybko i nigdy ich nie zapominali. Drzewiec używał słów quenyejskich, dostosowując je do składni języka entów (np. Taurelilóma – tumbalemoma Tumbaletaura Lómanor, co dosłownie znaczy „wieloleśno-cienisty-ciemnogłębokodolinny mroczny kraj głębokodolinnolesisty”. Przekaz brzmi „czarny cień leży w głębokich dolinach lasu”.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Adaptacja entów do kultury współczesnej[edytuj | edytuj kod]

W grze strategicznej Heroes of Might and Magic III do sił Bastionu należą Drzewce i ich ulepszenie – Enty, a w grze Heroes of Might and Magic V do sił Sylwanu należą Drzewiec i ulepszenia – Ent i Dziki ent (alternatywne ulepszenie w dodatku „Dzikie Hordy”).

Enty pojawiają się również w Disciples: Sacred Lands i Disciples II: Dark Prophecy. W pierwszej części walczą po stronie Nieumarłych jako Złe Enty. W drugiej istnieją również dobre Enty walczące w szeregach elfów.

W grze karcianej „Magic the Gathering”, występują karty z entami, a nawet całe talie (decki), oparte na entach (zwane w grze Treefolkami).

W grze komputerowej SpellForce jako tytan przywoływany przez elfy.

W grze RPG Dragon Age przy okazji wypełniania misji dalijskich elfów, spotyka się stary i ożywiony dąb, który mówi, posługując się rymami. Jest to oczywiste nawiązanie do rasy entów.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien: Silmarillion. Maria Skibniewska (tłum.). Warszawa: Amber, 2002, s. 281. ISBN 83-7245-882-0.
Wikimedia Commons