Enterococcus faecalis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Paciorkowiec kałowy
Enterococcus faecalis SEM 01.png
Systematyka
Królestwo Bakterie
Typ Firmicutes
Klasa Bacilli
Rząd Lactobacillales
Rodzina Enterococcaceae
Rodzaj Enterococcus
Gatunek Enterococcus faecalis
"(systm)" Systematyka w Wikispecies

Paciorkowiec kałowy (łac. Enterococcus faecalis) – bakteria gram dodatnia należąca do enterokoków, dawniej klasyfikowana do paciorkowców grupy D (Streptococcus faecalis, według serotypowania Lancefielda), występuje w przewodzie pokarmowym człowieka i innych ssaków[1]. E. faecalis może powodować zagrażające życiu zakażenia u ludzi, zwłaszcza w środowiskach szpitalnych, w których występuje naturalnie wysoki poziom oporności na antybiotyki. Bakteria ta często występuje w zębach leczonych kanałowo i to miejsce może być pierwotnym źródłem zakażenia[2].

Fizjologia[edytuj | edytuj kod]

E. faecalis to nieruchliwy mikroorganizm należący do fakultatywnych beztlenowców. Fermentuje glukozę bez produkcji gazów. Może przeprowadzać α, β i γ hemolizę.

Patogeneza[edytuj | edytuj kod]

E. faecalis może powodować zapalenie wsierdzia, zakażenia układu moczowego, prostaty i najądrzy. Również zakażenia układu nerwowego, ale te są mniej rozpowszechnione[3]

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Lekiem z wyboru w zakażeniach miejscowych jest ampicylina, dla szczepów β-laktazo(+) (takie w Polsce praktycznie nie występują) możemy zastosować penicylinę z inhibitorem.[4]

W zakażeniach układu moczowego skuteczna jest nitrofurantoina.[4]

W zakażeniach uogólnionych ampicylinę powinno kojarzyć się z aminoglikozydami. Coraz częściej pojawiają się szczepy HLAR, które są oporne na wysokie stężenia aminoglikozydów, wtedy można podać wankomycynę, jednak coraz częściej pojawia się oporność wśród tych bakterii również i na ten antybiotyk (szczepy VRE)[5]. Na enterokoki oporne na wankomycynę stosuje się linezolid.

E. faecalis posiada naturalną oporność na cefalosporyny, klindamycynę, ko-trimoksazol, oraz streptograminy.

Zobacz również[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryan KJ, Ray CG. Sherris Medical Microbiology (4th ed.). „McGraw Hill”, s. 294, 2004. 
  2. Rocas, IN, Siquiera JF, Jr., Santos KR: Association of Enterococcus faecalis with different forms of periradicular diseases, J Endod 30:315, 2004.
  3. Pelletier LL. Microbiology of the Circulatory System. „Baron's Medical Microbiology”, 1996. Univ of Texas Medical Branch. 
  4. 4,0 4,1 Danuta Dzierżanowska: Antybiotykoterapia praktyczna. Wyd. V. α-medica press, 2009, s. 261-262.
  5. Amyes SG. Enterococci and streptococci. „Int. J. Antimicrob. Agents”, s. 43–52, maj 2007. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.