Enterococcus faecium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Enterococcus faecium
Systematyka
Królestwo Bacteriae
Typ Firmicutes
Klasa Bacilli
Rząd Lactobacillales
Rodzina Enterococcaceae
Rodzaj Enterococcus
Gatunek Enterococcus faecium

Enterococcus faecium – bakteria gram dodatnia należąca do enterokoków, dawniej klasyfikowano ją do paciorkowców grupy D (według serotypowania Lancefield). Fizjologicznie występuje w przewodzie pokarmowym człowieka, jednak może być również czynnikiem chorobotwórczym i wywoływać np. zakażenie układu moczowego, zapalenie wsierdzia[1].

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Lekiem z wyboru w zakażeniach miejscowych były aminopenicyliny, natomiast w ostatnich latach odsetek szczepów opornych na te antybiotyki wzrósł do niemal 100%, dlatego antybiotykiem I rzutu jest obecnie wankomycyna, jednak coraz częściej pojawia się oporność wśród tych bakterii również i na ten antybiotyk (szczepy VRE)[2]. Na E. faecium oporne na wankomycynę można zastosować linezolid albo chinupristynę/dalfopristynę (E. faecalis jest oporny na działanie streptogramin). W zakażeniach układu moczowego skuteczna jest nitrofurantoina.

E. faecium posiada naturalną oporność na cefalosporyny, klindamycynę, ko-trimoksazol oraz na karbapenemy (E. faecalis nie posiada oporności na karbapenemy).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Andrzej Szczeklik: Choroby wewnętrzne stan wiedzy na rok 2010. Wyd. II. Kraków: medycyna praktyczna, 2010, s. 313, 1403.
  2. Amyes SG. Enterococci and streptococci. „Int. J. Antimicrob. Agents”, s. 43–52, maj 2007. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.