Eparchia mińska i słucka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eparchia mińska i słucka
Минская и Слуцкая епархия
Sobór Ducha Świętego w Mińsku
Sobór Ducha Świętego w Mińsku
Państwo  Białoruś
Siedziba Mińsk
Mińsk, ul. Oswobożdjenija 10 (Минск, ул. Освобождения 10)
Data powołania 1793
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Egzarchat Białoruski
Sobór Ducha Świętego w Mińsku
Biskup diecezjalny metropolita miński i słucki, patriarszy egzarcha całej Białorusi Paweł (Ponomariow)
Biskup pomocniczy biskup borysowski Beniamin (Tupieko)
Położenie na mapie Białorusi
Ziemia 53°54′N 27°33′E/53,900000 27,550000Na mapach: 53°54′N 27°33′E/53,900000 27,550000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Eparchia mińska i słucka – główna eparchia Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego obejmująca Mińsk i obszar dzisiejszego obwodu mińskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Utworzona ukazem z 13/24 kwietnia 1793 dla ziem zajętych przez Imperium Rosyjskie po II rozbiorze Polski w miejsce eparchii turowskiej podlegającej metropolii kijowskiej (do 1786). Katedra biskupia znajdowała się w soborze katedralnym w Słucku do 3 września 1799, kiedy siedzibę biskupa przeniesiono do Mińska na mocy ukazu z 12 kwietnia?/23 kwietnia 1795.

Wkrótce eparchia mińska objęła także ziemie litewskie zajęte przez Rosję po III rozbiorze Polski. W ten sposób diecezja osiągnęła nadzwyczajne rozmiary. Zasięg jej jurysdykcji powiększyły też działania zmierzające do likwidacji unii brzeskiej i podporządkowania unitów prawosławiu.

Już w 1795 uznano za konieczne wydzielenie z diecezji mińskiej eparchii bracławskiej i wikariatu żytomierskiego, przekształconego w samodzielną eparchię 16 października 1799. Eparchia mińska, będąca w rzeczywistości samodzielną, uznawana była za koadiutorstwo metropolii kijowskiej, zaś zwierzchnicy eparchii tytułowani byli arcybiskupami.

W 1832 gubernia wileńska została podporządkowana nowo utworzonej eparchii połockiej, z której zresztą wkrótce (po likwidacji unii brzeskiej w guberniach zachodnich w 1839) wydzielono eparchię wileńską. W tym czasie granice eparchii mińskiej pokrywały się z granicami guberni mińskiej.

W 1922 biskupi mińscy otrzymali godność metropolitów.

W 1989 biskupi mińscy otrzymali godność egzarchów białoruskich.

W latach 90. XX w. eparchia obejmowała dekanaty: Mińsk, rejon miński, Wilejka, Miadzioł, Wołożyn, Borysów, Słuck, Kleck, Stołpce, Mołodeczno, Soligorsk, Łohojsk.

Zmiany nazwy i zasięgu[edytuj | edytuj kod]

  • mińska, izasławska i bracławska – od 13/24 kwietnia 1793
  • mińska i wołyńska – od 12/23 kwietnia 1795
  • mińska i litewska – od 4/15 sierpnia 1799
  • mińska i grodzieńska – od 30 kwietnia/12 maja 1830
  • mińska i bobrujska – od 4/16 lutego 1839
  • mińska i turowska – od 6/18 kwietnia 1878
  • mińska – koniec XIX w.
  • mińska i turowska – XX w. (do 1928)
  • mińska – 1928-1935
  • mińska i białoruska – 1941-1989
  • mińska i grodzieńska – 1990-1992
  • mińska i słucka – od 1992

Monastery[edytuj | edytuj kod]

Eparchii podlegały w 2012 następujące klasztory[1]:

Prawosławni biskupi mińscy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]