Eparchia wiacka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eparchia wiacka
Вятская епархия
Tryfonowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Kirowie z soborem katedralnym
Tryfonowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Kirowie z soborem katedralnym
Państwo  Rosja
Siedziba Kirow
ul. Gorbaczowa 4
Data powołania 1657
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Sobór Sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Kirowie
Biskup diecezjalny arcybiskup wiacki i słobodzki Marek (Tużikow)
Dane statystyczne
Liczba kapłanów 171
Liczba dekanatów 18
Liczba parafii 252
Liczba klasztorów 7
brak współrzędnych
Strona internetowa

Eparchia wiacka – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jej obecnym ordynariuszem jest arcybiskup wiacki i słobodzki Marek (Tużykow), zaś funkcję katedry pełni sobór Zaśnięcia Matki Bożej w kompleksie zabudowań Monasteru Tryfonowskiego[1].

Zarys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Prawosławie pojawiło się w regionie wiackim w ostatnich dziesięcioleciach XII stulecia[2]. Samodzielna eparchia obejmująca ten obszar została erygowana w październiku 1657[3]. Po jej powstaniu na terytorium eparchii powstały pierwsze murowane cerkwie[2]. Na początku XX wieku podlegało jej 866 cerkwi parafialnych obsługiwanych przez 1853 kapłanów. Funkcjonowało również 13 monasterów zamieszkiwanych przez 200 mnichów i mniszek oraz 1300 posłuszników i posłusznic[2]. Duchowieństwo eparchii wiackiej stało się w okresie stalinizmu celem represji; w grudniu 1937 został rozstrzelany zarządzający eparchią arcybiskup Cyprian (Komarowski). Do 1941 z 866 cerkwi czynnych pozostało dziewięć. Wiele świątyń zostało całkowicie zniszczonych[2]. Cerkwie zaczęły być ponownie otwierane w czasie II wojny światowej - w okresie sprawowania urzędu biskupa kirowskiego przez arcybiskupa Beniamina (Tichonickiego) liczba parafii wzrosła do 80. W latach 50. i 60. doszło do kolejnej akcji zamykania świątyń - na terenie eparchii kirowskiej władze radzieckie zlikwidowały 45 placówek duszpasterskich[2]. Sytuacja ta zmieniła się dopiero w latach 80. XX wieku, po zmianie polityki ZSRR oraz objęciu katedry kirowskiej przez Chryzanta (Czepila). Otwarto wówczas 120 nowych cerkwi, zaś w 1994 reaktywowany został najważniejszy klasztor eparchii: Monaster Tryfonowski[2].

Nazwy eparchii i tytulatura zwierzchników[3][edytuj | edytuj kod]

  • 1657 - 1799: wiacka i wielkopermska
  • 1799 - 1918: wiacka i słobodzka
  • 1918 - 1922: wiacka i głazowska
  • 1922 - 1934: wiacka i słobodzka
  • 1934 - 1994: kirowska i słobodzka
  • od 1994: wiacka i słobodzka

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Eparchia dzieli się na 18 dekanatów: wiacki I, wiacki II, wiacko-polański, kilmeski, kirowsko-czepiecki, kotelnicki, kstiniński, kukarski, murasziński, noliński, omutniński, podosinowski, sanczurski, słobodzki, uniński, urżumski, szabalińsko-swieczyński i jarański[3]. Łącznie na terenie eparchii działają 252 parafie obsługiwane przez 171 kapłanów[3].

Ponadto eparchii podlegają następujące monastery[3]:

Ordynariusze[4][edytuj | edytuj kod]

Przypisy