Epidot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Epidot
Epidot
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny zasadowy krzemian wapnia, żelaza i glinu
(Ca2(Fe3+,Al)Al2[O/OH/SiO4/Si2O7])
Twardość w skali Mohsa 6–7
Przełam nierówny, muszlowy
Łupliwość doskonała, jednokierunkowa
Pokrój kryształu słupkowy, pręcikowy
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 3,25–3,50 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa zazwyczaj zielony z licznymi odmianami, bywa również jasnożółty, pistacjowozielony, żółtozielony sporadycznie czerwony
Rysa biała, jasnoszara
Połysk szklisty

Epidot – pospolity minerał z grupy krzemianów o szeroko rozpowszechnionym zasięgu. Nazwa pochodzi od greckiego epidosis = dodatek, ponieważ przez długi czas był uważany za odmianę turmalinu i po wyodrębnieniu konieczne było uzupełnienie klasyfikacji.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy kryształy słupkowe, tabliczkowe, igiełkowe. Często z poprzecznymi zbrużdzeniami. Wykształca ponad 200 różnych postaci. Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych, włóknistych. Dobrze wykształcone kryształy spotykane są w druzach i szczelinach skalnych, gdzie tworzą szczotki krystaliczne. Jest kruchy, przezroczysty, w zależności od kierunku obserwacji zmienia swoją barwę od ciemnozielonej do żółtozielonej.

Odmiany[edytuj | edytuj kod]

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w druzach pegmatytów oraz w zmienionych granitach, granodiorytach i diorytach, gdzie stanowi produkt przeobrażeń hydrotermalnych.

Miejsca występowania: Austria – okolice Salzburga w Alpach (kryształy ciemnozielone o długości do 40 cm); Rosja – Ural (kryształy do 20 cm), USA – okolice Jeziora Górnego, Kalifornia, Massachusetts (kryształy do 15 cm); Meksyk, Brazylia – Minas Gerais, Mozambik, Francja, Włochy, Szwajcaria, Czechy, Norwegia, Finlandia.

W Polsce występuje na Dolnym Śląsku wśród granitów i pegmatytów okolic Strzegomia, Strzelina oraz w Tatrach.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • kryształy epidotu znajdują zastosowanie w jubilerstwie – szlif fasetkowy
  • ma znaczenie naukowe – wskaźnik warunków i charakteru metamorfizmu
  • kamień wysoko ceniony i poszukiwany przez kolekcjonerów

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck-Fornefeld: Leksykon przyrodniczy. Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1995, s. 214. ISBN 8371291949.