Epimedium wielkokwiatowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Epimedium wielkokwiatowe
Epimedium grandiflorum a4.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd jaskrowce
Rodzina berberysowate
Rodzaj epimedium
Nazwa systematyczna
Epimedium grandiflorum C. Morren
Belgique Hort. 2:141. 1851
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
'Rose Queen'
E. grandiflorum

Epimedium wielkokwiatowe (Epimedium grandiflorum) – gatunek rośliny z rzędu berberysowców. Pochodzi z obszaru Chin, Korei Północnej i Japonii, jest uprawiany w wielu innych krajach jako roślina ozdobna[2].

Systematyka i zmienność[edytuj | edytuj kod]

  • Wyróżnia się kilka form[2]:
    • E. grandiflorum forma grandiflorum
    • E. grandiflorum forma violaceum
    • E. grandiflorum forma flavescens
  • W różnych ujęciach taksonomicznych włączany jest do rodziny Leonticaceae lub berberysowate. Ma kilka synonimów[2]:
    • E. macranthum var. violaceum = E. grandiflorum forma violaceum
    • E. violaceum = E. grandiflorum forma violaceum

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina o wysokości do 25 cm. Tworzy gęste dywany. Liście pojedyncze, o sercowatej nasadzie. Młode są często brązowo wybarwione, również jesienią liście przebarwiają się. Roślina wytwarza rozłogi. Zwisające kwiaty z ostrogami są zebrane po kilka–kilkanaście na cienkich szypułkach ponad liśćmi. Są duże, mają u różnych odmian kolor biały, żółty lub różowy. Kwitną w drugiej połowie kwietnia, dość krótko.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Jest uprawiany przeważnie w grupach jako roślina okrywowa pod drzewami, krzewami. Uprawia się go głównie ze względu na ładne i wybarwiające się liście, ładne są również kwiaty. Jest łatwy w uprawie.
  • Produkowane są z niego tabletki ziołowe zwiększające satysfakcję seksualną[3], mające działanie podobne do viagry, ale nie powodujące skutków ubocznych[4]

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Wymagania. Gleba powinna być gliniasto–próchniczna, żyzna i stale wilgotna. Najlepsze jest stanowisko zacienione lub półcień. Mrozoodporność wystarczająca.
  • Sposób uprawy. Na wiosnę stare rośliny przycina się tuż przy ziemi. Przez lato nawozi się nawozami wieloskładnikowymi.
  • Rozmnażanie. Rozmnaża się łatwo przez podział rozrośniętych kęp (po przekwitnięciu rośliny). Można również przez oddzielanie nowych roślin powstających na kłączach.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-07-09].
  2. 2,0 2,1 2,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2009-03-08].
  3. Seks dla każdej kobiety. [dostęp 2009-04-25].
  4. Życie Warszawy. Zioło lepsze od viagry?. [dostęp 2009-04-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Lance Hattat: 1000 roślin ogrodowych od A do Z. 1998. ISBN 978-1-4054-7958-5.
  2. Opis bylin ozdobnych. [dostęp 2009-04-25].