Epoka lodowcowa 2: Odwilż

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Epoka lodowcowa 2: Odwilż
Ice Age: The Meltdown
Gatunek animacja
familijny
Rok produkcji 2006
Data premiery Ziemia 29 marca 2006
Polska 31 marca 2006
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 86 min
Reżyseria Carlos Saldanha
Scenariusz Jim Hecht
Peter Gaulke
Gerry Swallow
Główne role Ray Romano
John Leguizamo
Denis Leary
Queen Latifah
Muzyka John Powell
Scenografia Thomas Cardone
Montaż Harry Hitner
Produkcja Lori Forte
Dystrybucja Stany Zjednoczone 20th Century Fox
Polska Cinepix
Budżet 80.000.000 $
Poprzednik Epoka lodowcowa
Kontynuacja Epoka lodowcowa 3: Era dinozaurów
Nagrody nominacja do Annie
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z filmu

Epoka lodowcowa 2: Odwilż (ang. Ice Age: The Meltdown) – film animowany z 2006 roku w reżyserii Carlosa Saldanhy.

Jest to sequel filmu Epoka lodowcowa. Na podstawie Epoki lodowcowej 2 powstała gra komputerowa o tym samym tytule, trzecia część filmu Epoka lodowcowa powstała w roku 2009, nazywa się Epoka lodowcowa 3: Era dinozaurów, a czwarta w 2012 roku, nazywa się Epoka lodowcowa 4: Wędrówka kontynentów.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Epoka lodowcowa ma się ku końcowi. Zwierzęta cieszą się nowymi rozrywkami, takimi jak park wodny. Pewien pancernik, szybki Tosiek, przewiduje, że topnienie lodu doprowadzi do zalania doliny. Sid, Maniek i Diego wspinają się na lodową zaporę i widzą, że pancernik mówi prawdę. Zwierzęta im nie wierzą, jednak przekonuje je pewien złośliwy sęp. Zwierzęta ruszają w drogę, by odnaleźć łódź, która je uratuje. Maniek spotyka mamucicę Elę, która twierdzi, że jest oposem i jej dwóch braci, którzy naprawdę są oposami! Wszyscy razem ruszają za innymi zwierzętami, a za nimi podąża nieodłączny Scrat. Wkrótce zwierzęta odkrywają, że topnienie powoduje pojawienie się niebezpiecznych wodnych stworzeń, jak piranie czy ogromne ichtiozaury. Cała grupa odnajduje szczęśliwie łódź, lecz dochodzi do kłótni, jak do niej dojść. W jej wyniku Grupa rozdziela się: Maniek, Diego i Sid idą na wprost, przez pole gejzerów, natomiast Ela, Zdzichu i Edek decydują się je obejść. Ci pierwsi szczęśliwie dochodzą do łodzi, ale Ela utyka w jaskini. Dwa oposy przeciskają się szczeliną w zawalonej płycie jaskini i idą po pomoc. Natrafiają na Mańka, Sida i Diego. Ci bez wahania zawracają, by uratować Elę. W trakcie akcji rozpoczyna się potop i Eli zagraża podnoszący się poziom wody. Sprytnie kierując dwa olbrzymie potwory wodne Maniek usuwa płytę więżącą Elę w jaskini, jednocześnie zabijając je. Scrat kończy odwilż, (a jakże!) próbując ukryć swojego ukochanego żołędzia. Nieoczekiwanie zza ściany lodu wychodzi wielkie stado mamutów, skracając obawy Mańka na temat gatunku mamutów. Ela początkowo chce iść z nimi, jednak Maniek zdobywa się na odwagę i wyznaje jej miłość. "Najdziwniejsze stado na ziemi" odchodzi w poszukiwaniu przygód.

Scrat[edytuj | edytuj kod]

Wątek Scrata zaczyna się, gdy Scrat, za pomocą żołędzia, niechcący doprowadza do odwilży. Przez resztę filmu widzimy jak wiewiór, ratując żołędzia, walczy z piraniami, sępami i wreszcie dopada go i za jego pomocą doprowadza do końca odwilży. Sam niemal tonie, jednak ratuje go Sid, wiewiór jednak nie jest zadowolony, gdyż zemdlony miał wizję żołędziowego nieba. Wściekły Scrat atakuje leniwca...

Zwierzęta[edytuj | edytuj kod]

Prehistoryczne gady morskie[edytuj | edytuj kod]

Obsada[edytuj | edytuj kod]

i inni

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Opracowanie i udźwiękowienie wersji polskiej: Studio Sonica
Nagrania: MAFILM AUDIO BUDAPESZT
Reżyseria: Agnieszka Matysiak
Casting: Olga Sawicka
Dialogi polskie: Barbara Robaczewska
Dźwięk i Montaż: Tamás Márkus, Jacek Osławski
Teksty piosenek: Marek Robaczewski
Kierownictwo muzyczne: Agnieszka Tomicka
Kierownictwo produkcji: Aleksandra Dobrowolska
W wersji polskiej udział wzięli:

oraz

i inni

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]