Epsilon maszynowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Epsilon maszynowy jest wartością określającą precyzję obliczeń numerycznych wykonywanych na liczbach zmiennoprzecinkowych.

Jest to najmniejsza liczba nieujemna, której dodanie do jedności daje wynik nierówny 1. Innymi słowy, jest to najmniejszy ε, dla którego następujący warunek jest uznawany za niespełniony (przyjmuje wartość fałsz): 1 + ε = 1

Im mniejsza wartość epsilona maszynowego, tym większa jest względna precyzja obliczeń. Wartości tej nie należy mylić ze (zwykle dużo niższą) najmniejszą liczbą uznawaną przez maszynę za różną od zera.

Epsilon maszynowy jest zależny od implementacji. Precyzja obliczeń jest ograniczona od strony sprzętowej przez rozmiar rejestrów, na których są wykonywane obliczenia, a od strony programowej przez typ danych użyty do reprezentowania liczb zmiennoprzecinkowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. William H. Press, Saul A. Teukolskym, William T. Vettreling, Brian P. Flannery, Numerical Recipes in C: The Art of Scientific Computing. (Second Edition), Cambridge University Press, rozdz. 1.3, 1992 ISBN 0-521-43108-5.