Era atomowa
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Era atomowa (Wiek atomu) – określenie używane w celu wydzielenia w historii czasu, który upłynął od pierwszego wybuchu bomby atomowej. Za jej początek zazwyczaj uznaje się moment pierwszego praktycznego zastosowania energii uzyskanej z atomu na szeroką skalę – atak jądrowy na Hiroszimę 6 sierpnia 1945 roku. Niektórzy uznają zań moment pierwszej próby nuklearnej, przeprowadzonej 16 lipca 1945 roku w Nowym Meksyku.
Termin "Era atomowa" został po raz pierwszy zastosowany przez Williama L. Laurence'a – dziennikarza New York Timesa, który był obecny zarówno podczas pierwszego testu broni atomowej, jak i ataku jądrowego na Nagasaki.
