Eragon (postać)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy postaci. Zobacz też: inne znaczenie tego słowa.
Eragon Bromsson
Seria Cykl Dziedzictwo
Pierwszy występ Eragon
Twórca postaci Christopher Paolini
Odtwórca roli Edward Speleers
Informacje
Charakterystyka smoczy jeździec

Eragon Bromsson, znany również jako Eragon Cieniobójca (Eragon Shadeslayer), Eragon Królobójca (Eragon Kingslayer) i Argetlam – postać fikcyjna, tytułowy bohater Dziedzictwa autorstwa amerykańskiego pisarza Christophera Paoliniego.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Eragon był synem jeźdźca Broma i ludzkiej kobiety Seleny. Dorastał w towarzystwie swego kuzyna Rorana wychowywany przez wuja Garrowa i jego żonę Marian w dolinie Palancar. Przez ten czas nie wiedział nic o swym ojcu, a matkę znał jedynie z opowieści wujostwa. Przełom nastąpił dopiero podczas bitwy na Płonących Równinach, gdy jego przyrodni brat Murtagh w pradawnej mowie zdradził mu, iż jest synem Morzana. Nie wiedział on jednak wtedy o roli Broma. Eragon żył ze świadomością bycia synem zdrajcy, aż do czasu wyjawienia prawdy przez Oromisa i Glaedra.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Eragon to młodzieniec średniego wzrostu o brązowych oczach i włosach. Przed przemianą pod Drzewem Menoa miał bliznę na przegubie nabytą przy ostrzeniu kosy Garrowa oraz szeroką bliznę na plecach biegnącą od prawego ramienia do lewego biodra będącą pamiątką po walce z Durzą. Po przemianie aparycja jeźdźca zmieniła się całkowicie. Jego twarz stała się gładka i kanciasta jak elfia, uszy zmieniły kształt na idealnie spiczasty, a oczy stały się skośne. Blada, alabastrowa cera zyskała lekko magiczny połysk. To co pozostało niezmienione z ludzkich cech Eragona to grubsze brwi, szersza twarz i mocniejsza szczęka. Zyskał również wszelkie fizyczne przymioty określające elfa: ich szybkość, siłę, zwinność, gibkość oraz wyostrzone zmysły. W czasie podróży przez Imperium i po starciu z żołnierzami Eragon za pomocą magii utworzył na kostkach swych dłoni skórne nagniotki amortyzujące wstrząs przy uderzeniu pięścią o coś twardego.

Charakter[edytuj | edytuj kod]

Eragon był postacią z bardzo rozbudowaną sferą moralności. Odstręcza go zabijanie bezbronnych istot. Po każdym zabójstwie dręczą go koszmary. Od momentu, gdy po raz pierwszy wniknął w umysły zwierząt zdecydował nigdy więcej nie jeść mięsa. Jednakowoż podczas ucieczki z Helgrindu zmuszony był pożywić się jaszczurką. Zmienił wtedy swój pogląd i postanowił, że zachowa umiar w swym postępowaniu.

Młodzian ów był bardzo uparty w swych przekonaniach. Przez dłuższy czas uważał urgale jedynie za bezrozumne, żądne krwi potwory. Swe zdanie zmienił, gdy wniknął w umysły kilkorga z nich. Zrozumiał swój błąd, a nawet zaprzyjaźnił się z Nar Garzhvogiem, jednym z urgalskich dowódców. Swój upór i wolę walki ujawnił także w swych relacjach z Aryą. Nie zrażając się niepowodzeniami podejmował kolejne próby utrzymania z nią bliższych kontaktów.

Był on bardzo pojętny i ma dużo zapału do nauki. Brom w zaledwie kilka tygodni nauczył go zarówno czytać i pisać, jak i biegle walczyć mieczem. Swoje umiejętności literackie ujawnił gdy napisał poemat, a następnie go wygłosił podczas Agaetí Blödhren.

Eragon był potężnym Jeźdźcem, zwłaszcza po swej przemianie pod Drzewem Menoa. Dzięki uzyskaniu elfiej siły mógł rzucać czary przekraczające jego ludzkie zdolności. Posiadał także przydatny dar pozwalający mu określić, ile dokładnie energii zużyje konkretne zaklęcie. Eragon miewał czasem prorocze sny takie jak ten, który zapowiada jego starcie z Murtaghiem. Śnił on również o Aryi zamkniętej w celi co przypominało postrzeganie.

Młodzieniec posiadał olbrzymią energię zmagazynowaną w Arenie, pierścieniu otrzymanym od Broma. Eragon magazynuje również w pasie Belotha Mądrego oraz w szafirze swego miecza. Na podorędziu ma także swą towarzyszkę, smoczycę Saphirę. Źródłem energii może być także Eldunari Glaedra, które jest w ich posiadaniu.

Najlepszy szermierz spośród Vardenów i krasnoludów, a także większości elfów. Dobrze strzelał z łuku, co było zasługą lat polowania w lesie.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Eragon został poczęty przez Selenę i Broma w zamku Morzana. Pod nieobecność zarówno Broma, jak i Morzana ścigających Hefringa Selena zdała sobie sprawę o swym stanie. Niezwłocznie wyruszyła do Carvahall, by tam urodzić swego syna. Przedostała się tam z pewnością dzięki świetnemu wyszkoleniu przez swego męża. Na miejscu powiła Eragona i oddała go pod opiekę swemu bratu i jego żonie. Po powrocie do majątku Morzana zmarła mimo prób podjętych przez zamkowych uzdrowicieli. Brom zaś udał się do Carvahall by tam z daleka go doglądać (postanowił nigdy się przed nim nie ujawnić, aby zapewnić mu bezpieczeństwo). Chłopak dorastał na farmie wujostwa wraz ze starszym od siebie Roranem. Garrow nie nauczył podopiecznych czytać, ale nie zaniedbał nauki rachowania. Przyszły jeździec od najmłodszych lat pomagał na farmie. Z tego okresu pochodziła również blizna na jego przegubie. W wieku trzynastu lat Eragon otrzymał od wuja zrobiony przez niego łuk. Od tamtego czasu młodzian podjął obowiązek wyżywienia rodziny. Polował najczęściej na sarny w łańcuchu Kośćca.

Znalezienie jaja Saphiry[edytuj | edytuj kod]

Podczas jednego z takich polowań Eragon natrafił na błękitny kamień będący w istocie przeteleportowanym przez Aryę jajem Saphiry. Postanowił zabrać je licząc, iż jest wiele warte. Ponieważ łowy były nieudane, chłopak musiał udać się do miejscowego rzeźnika Sloana w celu zakupu mięsa. Usiłował wymienić jajo za pożywienie, jednakże gdy Sloan dowiedział się o miejscu jego znalezienia, odmówił. Za jedzenie zapłacił kowal Horst zaprzyjaźniony z chłopakiem. Takoż więc jajo pozostało w rękach Eragona. Kolejną próbą pozbycia się przez chłopaka kłopotliwego znaleziska była nieudana sprzedaż jaja Merlockowi - jednemu z przybyłych do Carvahall handlarzy. Kupiec nie umiał wycenić kamienia.

Wyklucie się Saphiry[edytuj | edytuj kod]

Eragon, będąc w przekonaniu, iż jest w posiadaniu jedynie magicznie wytworzonego kamienia, zatrzymał go dla siebie. Tym większym szokiem dla niego było wyklucie się jego przyszłej smoczycy. Zdarzyło się to w nocy, dzięki czemu o jej istnieniu nie dowiedział się nikt, poza chłopakiem. Gdy minął szok, Eragon pogłaskał nowo wyklute smocze pisklę po boku, przypieczętowywując swój los. Smoczyca oznaczyła bowiem jego prawą dłoń gedwëy ignasią. Od tego momentu chłopak zyskał możliwość kontaktu mentalnego ze swym smokiem.

Eragon zdecydował, by trzymać smoka w tajemnicy. Postanowił także nadać mu imię. Zrobił to po konsultacji z Bromem (nie wyjawił mu prawdy o obecności smoczycy). Początkowo Eragon chciał nadać swej podopiecznej imię męskie, ponieważ był nieświadom jej płci. Po zrozumieniu swego błędu i aprobacie smoczycy nadał jej imię Saphira.

Saphira dorastała początkowo w chatce na drzewie zbudowanej przez Eragona. Gdy nieco urosłą otrzymała nowe schronienie na ziemi. W wieku trzech tygodni Eragon puścił ją wolno, tym samym pozwalając jej samej polować. Utrzymanie jej istnienia stało się niemożliwe (odciski jej łap, zdarte płaty kory i sterty odchodów znaczyły okolicę farmy), toteż chłopak postanowił ujawnić prawdę rodzinie.

Przybycie Ra'zacków[edytuj | edytuj kod]

Plany chłopaka pokrzyżowało przybycie Ra'zacków poszukujących jaja. Dowiedzieli się oni od Sloana, kto jest w jego posiadaniu. W nocy założyli obozowisko, które próbował śledzić Brom. Jednak Ra'zackowie zaskoczyli go i mimo że walkę z nimi wygrał, to został przez nich ogłuszony. Przez to nie zdążył ostrzec Eragona o grożącym mu niebezpieczeństwie. Ra'zackowie torturowali Garrowa i zostawili go półżywego w zniszczonym domu. W tym czasie jego siostrzeniec był w Kośćcu, gdzie zaniosła go Saphira. Gdy wrócił wyciągnął wuja z zawalonego domostwa i zaniósł go przy pomocy swej smoczycy do wioski. Tam opatrzyła ich obu Gertrude wioskowa uzdrowicielka. Mimo tych zabiegów Garrow zmarł, a Eragon uciekł, by uniknąć pytań i dokonać zemsty na oprawcach swego wuja.

Pościg za Ra'zackami[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci swego opiekuna Eragon zapragnął zemsty na jego oprawcach. Uciekł z domu Horsta na obrzeża wioski, gdzie miała do niego dołączyć Saphira. Tam wpadł na Broma, który wiedział już o smoczycy. Zaoferował on młodemu Jeźdźcowi pomoc. Dał mu do dyspozycji swoją wiedzę i siłę. Po początkowych oporach Eragon przystał na tę propozycję. Brom przekazał na jego ręce zdobytego na Morzanie Zar'roca. Do pościgu potrzebne były im rumaki, toteż zakupili je w Therinsfordzie i ruszyli dalej na południe. W podróży Brom zaczął uczyć chłopaka sztuki fechtunku i szermierki. W miasteczku Yazuac natrafili na ślady bytności armii urgalskiej. Wtedy po raz pierwszy Eragon nieświadomie użył magii. Za pomocą słowa brisingr i poprzez swój łuk zabił atakującego go urgala. Od tego czasu Brom zaczął nauczać młodzieńca zasad rządzących magią. Po minięciu wioski o nazwie Daret wędrowcy natrafili na ślady wierzchowców Ra'zacków, Lethrblak. Przez niemożność śledzenia ich lądem postanowili sprawdzić handlowe rejestry w Teirmie, by odkryć gdzie trafia zamawiany przez Ra'zacków olej Seithr. Po dotarciu na miejsce zatrzymali się w domu przyjaciela Broma Jeoda. Saphira zaś ukrywała się za miastem. Podczas pobytu w Teirmie Eragon nauczył się sztuki pisania. Odwiedził również kram zielarki o imieniu Angela. Spotkał on w nim kotołaka Solembuma, który dał mu dwie rady. Sama właścicielka zaś przepowiedziała chłopakowi przyszłość, odczytując ją z rzuconych kostek z łapy smoka. Treść owych przepowiedni brzmiała tak: Teirm, portowe miasto, w którym zatrzymał się Eragon Eragon Cieniobójca

"Kiedy nadejdzie czas i będziesz potrzebował broni, szukaj pod korzeniami drzewa Menoa. A gdy wszystko wyda się stracone, a twoja moc nie wystarczy, idź pod skałę Kuthian i wymów swe imię, by otworzyć Kryptę Dusz." - rada Solembuma

"...Twojej przyszłości praktycznie nie można ujrzeć. Nigdy nie widziałam, by czyjś los był tak poplątany i mglisty... - Angela, po obejrzeniu pierwszej kości, na której widniał symbol długiej poziomej linii, na której spoczywał krąg: Nieskończoność bądź długie życie. Możesz być pewien, że masz przed sobą wiele, wiele lat. - Angela ogląda kolejne trzy kości leżące na stosie: Oto kręta ścieżka, błyskawica i statek. Kręta ścieżka wskazuje, że w przyszłości stanie przed tobą wiele wyborów. Część decyzji musisz podjąć już teraz. Widzę toczące się wokół ciebie wielkie bitwy, niektóre z twojego powodu. Widzę potęgi tej ziemi próbujące opanować twą wolę i przeznaczenie. Czekają cię niezliczone możliwości przyszłości - wszystkie pełne krwi i walki - lecz tylko jedna zapewni ci spokój i szczęście. Strzeż się, byś nie zszedł ze swej drogi, bo jesteś jednym z nielicznych ludzi, którzy sami kształtują swój los. Wolność ta to dar, ale też odpowiedzialność cięższa niż kajdany. - Angela ogląda kość z błyskawicą:

To straszliwy omen. Wisi nad tobą klątwa, nie wiem jaka. Część jej prowadzi do śmierci, która zbliża się niechybnie i sprawi ci wielki ból. Reszta spełni się w dalekiej podróży. - Angela ogląda kolejną kość: Widzisz? Jej kraniec spoczywa na statku. To może znaczyć tylko jedno: twoim przeznaczeniem jest na zawsze opuścić te ziemie. Nie wiem, dokąd trafisz, ale już nigdy twoja stopa nie postanie w Alagaesii. To nieuniknione, nawet jeśli dołożysz wszelkich starań, by było inaczej. - Angela przygląda się kości z kwiatem róży nakreślonym między rożkami półksiężyca. W przyszłości czeka cię niezwykły, epicki romans; wskazuje na to księżyc, symbol magiczny. Miłość tak silna, że przetrwa dłużej niż imperia. Nie potrafię orzec, czy namiętność ta zakończy się szczęśliwie, ale twa ukochana pochodzi ze starego, szlachetnego rodu i jest potężna, mądra i niewiarygodnie piękna. - Angela odczytuje ostatnie dwie kości - drzewo i korzeń głogu, wyraźnie skrzyżowane: Oznacza to tylko kolejne kłopoty. Wyraźnie widzę zdradę pochodzącą z twojej rodziny." - proroctwo Angeli

Dzięki pomocy Jeoda Bromowi i Eragonowi udało się włamać do rejestrów i w drodze eliminacji wytypowali na kryjówkę Ra'zacków Dras-Leonę. Już w drodze do niej zostali napadnięci przez bandę urgali. Eragon w sposób lekkomyślny pozbył się napastników odrzucając ich na kilkanaście metrów magią. Gdy sam był nieprzytomny, Brom na Saphirze szukał uciekinierów, by nie mogli donieść o pogromie. Z tego czasu pochodzi ofiarowane przez niego Saphirze dla Eragona wspomnienie, w którym przemawia jako jego ojciec. Po dotarciu do Dras-Leony zlokalizowali jako siedlisko Ra'zacków Helgrind jednak zostali wykryci i zmuszeni do ucieczki z miasta. Za miastem zaatakowały ich i pojmały potwory. Z pomocą przyszedł im nieznajomy (Murtagh) ostrzeliwując Ra'zacków z łuku. Niestety oprawcy zdążyli ranić śmiertelnie Broma. Mimo powierzchownego uleczenia rany i pomocy Murtagha Brom zmarł. Przed śmiercią zdążył pobłogosławić młodego Jeźdźca i przekazać mu kilka wskazówek na przyszłość. Eragon pochował mentora w grobowcu z piaskowca, który Saphira przemieniła w czysty diament.

Podróż do Vardenów[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci swego przewodnika Eragon postanowił z Saphirą udać się do Vardenów. Ta ostatnia otrzymała od Broma adres człowieka o imieniu Dormnad mieszkającego w Gil'eadzie, który mógłby ich tam doprowadzić. Murtagh postanowił im towarzyszyć w drodze do miasta. W podróży trwającej miesiąc minęły szesnaste urodziny Eragona. Zaprzyjaźnił się on ze swym kompanem. Razem długimi godzinami trenowali walkę na miecze. Po dotarciu do swego celu wpadli w zasadzkę i Eragon został uwięziony. W cytadeli został odurzony narkotykiem, który pozbawił go możliwości użycia magii. Udało mu się go przezwyciężyć odmawiając sobie jedzenia i picia. W trakcie uwięzienia był przesłuchiwany przez Cienia Durzę. Po odzyskaniu sprawności magicznej Eragon wydostał się z celi i nawiązał kontakt z Saphirą. W tym samym czasie chłopaka napadli strażnicy, których przy pomocy nowo przybyłego i zamaskowanego Murtagha pokonał. Uwolnili razem elfkę Aryę. Podczas oczekiwania na przylot Saphiry doszło do pojedynku Eragona z Durzą. Młody Jeździec niechybnie by przegrał, jednak Murtagh zdołał strzelić z łuku między oczy wroga. Następnie Saphira zniszczyła strop i uciekinierzy oddalili się na jej grzbiecie z daleka od miasta. Zdecydowali się uciekać przez pustynię Hadaracką. Po jej przebyciu pozbyli się pościgu. Dzięki instrukcjom Aryi dotarli do kryjówki Vardenów umiejscowionej w Farthen Dûrze. Po zabiciu ścigających ich urgali i zbadaniu ich umysłów (Murtagh odmówił badania) udzielili im schronienia. W Tronjheimie Eragon i jego smoczyca zostali zakwaterowani w Smoczej Twierdzy umiejscowionej na szczycie Miasta-Góry. Murtagh zaś trafił do więzienia. W czasie pobytu w Tronjheimie Eragon i Saphira udali się na audiencję u króla krasnoludów Hrothgara. Byli także testowani na placu pojedynkowym przez Bliźniaków. Arya natomiast sprawdziła umiejętności Eragona w walce na miecze.

Bitwa o Farthen Dûr[edytuj | edytuj kod]

Odpoczynek wędrowców nie trwał długo. Do przywócy Vardenów Ajihada doszła bowiem wiadomość o armii urgali maszerującej na Tronjheim tunelami pod górami Beorskimi z miasta krasnoludów Orthiad. Postanowiono nie dopuścić do starć w mieście, toteż Eragon i Arya zasypywali tunele prowadzące do niego. Przed bitwą Saphira otrzymała od Hrothgara prawdziwą smoczą zbroję. Eragon otrzymał kolczugę i tarczę z wizerunkiem dębu oraz hełm. W trakcie bitwy walczył na Saphirze. Podczas starcia z kullem był bliski śmierci, jednak uratowała go pomoc Angeli. Dzięki ich pomocy Vardeni odpierali zaciekłe ataki urgali. Po długich zmaganiach Eragon otrzymał od jednego z Bliźniaków informację o próbach przebicia się urgali do Tronjheimu. Chłopak wziął ze sobą Aryę i polecieli do Smoczej Twierdzy, gdzie miał ich oczekiwać nadawca wiadomości. Podczas startu jeden z urgali wgniótł mocno zbroję Saphiry i Eragon musiał sam udać się na dół Tronjheimu, podczas gdy Arya próbowała zdjąć ze smoczycy uszkodzoną zbroję. Młodzieniec wykorzystał do szybkiego przemieszczenia się rynnę Vol Turin. Na dole doszło do pojedynku pomiędzy nim a Durzą. Po długich zmaganiach Eragonowi udało się przebić zapory myślowe Cienia, jednak nie potrafił zapanować nad falą płynących z niego wspomnień. Został cięty mieczem przez przeciwnika od prawego ramienia do lewego biodra. Wtedy Arya roztrszaskala magią Isidar Mithrim, by odwrócić uwagę Cienia i opadła na dół na grzbiecie Saphiry. Wykorzystując krótką chwilę dezorientacji przeciwnika Eragon pchnął go Zar'rockiem w serce. Po bitwie jego rany uleczyła Angela.

Wyprawa do Ellesméry[edytuj | edytuj kod]

Eragon krótko po zagojeniu rany na plecach był bezsilnym świadkiem śmierci Ajihada i porwania Murtagha. Vardeni musieli wybrać nowego przywódcę i Rada Starszych usiłował przekonać Eragona do obrania na przywódczynię Nasuadę jako ich marionetkę. Chłopak zrozumiał ich zamiary i złożył swój hołd Jeźdźca nie Vardenom, ale dziewczynie. Po tych wydarzeniach wraz z Aryą i przedstawicielem Hrothgara Orikiem udał się do Ellesméry, by tam rozpocząć swe szkolenie Jeźdźca. Przed odjazdem Eragon otrzymał od Hrothgara propozycję zostania członkiem klanu Dûrgrimst Ingeitum. Propozycję przyjął, stając się pełnoprawnym członkiem rasy krasnoludzkiej. W drodze zatrzymali się w Tarnagu. W tym mieście Eragon został ugoszczony przez krasnoluda Ûndina. Zwiedził także świątynię Celbedeil i poznał jej głównego kapłana Gannela. Niestety podczas wizyty zdarzył się incydent nieprzyjemny, mianowicie klan Dûrgrimst Az Sweldn rak Anhûin ogłosił chłopaka swym wrogiem krwi. Młodzieniec, Saphira, Arya i Orik musieli szybko opuścić miasto. Undin użyczył im na dalszą drogę, która miała się odbywać na tratwach po rzece Az Ragni swych najlepszych wojowników. Ich imiona to Ama, Trigha, Hedin, Ekksvar, Shrrgnien, Dûthmér, i Thorv. Podczas spływu Eragona nękały częste bóle pleców. Nie pomagały na nie żadne zaklęcia. W drodze zatrzymali się w przyczółku do handlu z elfami Hedarth. Tam pozbyli się tratew i przesiedli się na osły i konie. Na ich grzbietach dotarli do Ceris, elfickiej placówki położonej przy granicy Du Weldenvarden. Tam strażnicy zawrócili do domów. Podróż przez puszczę przebiegała bez większych incydentów, poza próbą postrzegania Eragona przez Murtagha. Podczas mijania Sílthrimu podróżnicy byli świadkami inwokacji Dagshelgr. Po przybyciu na miejsce Eragon poznał królową Islanzadi i dowiedział się o tym, iż Arya jest jej córką, a co za tym idzie księżniczką i następczynią tronu.

Trening na Jeźdźca[edytuj | edytuj kod]

Następnego dnia Eragon i Saphira poznali swych nauczycieli, Oromisa i Glaedra. Pierwsze spotkanie odpowiedziało chłopakowi na wiele pytań, które sobie zadawał. Oromis wyjaśnił mu jakie relacje łączyły Broma z Morzanem. Opowiedział mu także o swoim pochodzeniu. Po tym wstępie sprawdził fizyczne zdolności Eragona i Saphiry obejmujące gibkość, siłę i zręczność.

Początkowo nauka szła chłopakowi opornie. Okazało się, iż Brom zaniedbał edukację młodzieńca pod kątem gramatyki pradawnej mowy. Wyszła wtedy na jaw straszna prawda o błędnym błogosławieństwie udzielonym przez Eragona Elvie w czasie jego pobytu Tronjheimie. Również medytacje odbywane przez Eragona na polanie w Du Weldenvarden nie przynosiły natychmiastowych wyników. Do tego doszły problemy Eragona z Aryą. Chłopak zakochał się w starszej od siebie o prawie sto lat elfce bez pamięci, ona zaś nie traktowała go poważnie i podchodziła do jego zachowania z rezerwą. Ponadto chłopaka nękały mocne ataki bólu pleców. Jego nowy partner do szermierki Vanir podchodził zaś do niego z otwartą pogardą.

Mimo tych przeciwności Eragon pochłonął ogrom wiedzy. Przeczytał wiele zwojów traktujących o wielu zagadnieniach (między innymi o urgalach), pieśni i poematów. Jego zasób słownictwa pradawnej mowy powiększył się, ćwiczył się także w piśmie elfów Liduen Kvaedhí. Dzięki zabiegom nauczycieli On Saphira stali się nieomal jednością, stając się bliscy sobie jak nigdy dotąd. Eragon nauczył się stawiania magicznych barier dookoła siebie, zabijania jednym słowem, pobierania energii od wszystkich otaczających istot żywych i wzmocnił swą ochronę mentalną.

Na Święto Przysięgi Krwi Eragon napisał poemat. W sposób alegoryczny opisał w nim swe przeżycia od wyklucia Saphiry. Stał się jedyną osobą zdolną go wyrecytować, ponieważ wierzył w to, co czytał (utwór spisany był w pradawnej mowie). Podczas ceremonii Smoki odmieniły jego budowę fizyczną. Ten dar sprawił, że ciało chłopaka stało się ciałem elfa. Uleczyły także wszelkie jego rany i pozbawiły bólu pleców. Po przemianie Eragon pod wpływem czaru nocy oświadczył się Aryi i zalecał do niej. Ta jeszcze raz przytoczyła argumenty, które nie pozwalały im być razem. Następnego dnia udała się do Surdy. Po jej wyjeździe Eragon był załamany. Dzięki pomocy Saphiry nie popadł jednak w rozpacz. Dzięki nowym zdolnościom udało mu się pokonać Vanira.

Jakiś czas później Eragon postanowił postrzec różne miejsca w Alagaësii. Odkrył, że Carvahall zostało zniszczone, a Vardeni zbroją się do bitwy z olbrzymią armią Imperium. Postanowił tego samego dnia opuścić Ellesmérę i udać się do Vardenów. Przed odjazdem otrzymał dary: od królowej Islanzadi łuk i kołczan ze strzałami o łabędzich lotkach, a od Oromisa pas Belotha Mądrego, swój poemat spisany i ozdobiony przez elfa oraz wzmocniony Faelnirv.

Bitwa na Płonących Równinach[edytuj | edytuj kod]

Eragon, Saphira i Orik polecieli z du Weldenvarden prosto do Aberonu. Na miejscu dowiedzieli się od seneszala króla Orrina Dahwara, że Vardeni i surdańczycy pomaszerowali do Melian i teraz stoją obozem na Płonących Równinach. Bez chwili zwłoki Jeździec, jego smoczyca i Orik polecieli we wskazaną lokację. Na miejscu zostali przypadkowo zaatakowani przez grupę vardeńskich łuczników. Nikomu nic się nie stało a Eragon darował karę winowajcom, co przysporzylo mu dużej popularności wśród sprzymierzonych.

Przed bitwą Nasuada oznajmiła chłopakowi, iż dostrzeżono oddział urgali zmierzających ku obozowi w pokojowych zamiarach. Mimo sprzeciwu Jeźdźca postanowiła przyjąć i wysłuchać ich przedstawiciela nar Garzhvoga. Przystała także na jego propozycję o przyłączeniu się urgali do sprzymierzonych. Przed bitwą do ochrony Eragona wyznaczyła także kilkoro urgali. Po zbadaniu ich umysłów Jeździec przystał na tę propozycję. Zgodził się także na dołączenie do swej eskorty kilku krasnoludzkich wojowników. Przed bitwą poczynił także ustalenia z Du Vrangr Gata i jej przywódczynią Trianną. Taktyka zakładała, że magowie będą szukali umysłami wrogich magów, a następnie łączyli się z Eragonem i wspólnie niszczyli wroga.

Podczas bitwy Eragon spełniał te założenia, a następnie rozmontował zadające duże straty wśród Vardenów machiny oblężnicze. Walczył z ziemi a Saphira mu towarzyszyła. Po długich zmaganiach przybyły z odsieczą krasnoludy pod dowództwem Hrothgara. Szala zwycięstwa przechyliła się do wojsk sprzymierzonych. Jednak chwilę potem pokazał się inny Jeździec walczący po stronie Imperium. Zabił on za pomocą magii króla Hrothgara i stoczył pojedynek z Eragonem. Podczas walki Eragon poznał jego tożsamość, był to Murtagh. Był on silniejszy niż powinien być w istocie. Posiadał on bowiem kilka Eldunari przekazanych mu przez Galabtorixa. Pokonał on Eragona i odebrał mu Zar'rocka. Rzekł mu również iż są braćmi, a ich ojcem jest Morzan (Murtagh mylił się). Następnie pod wpływem swego smoka Ciernia puścił wolno przeciwników i odleciał. Po bitwie Eragon udał się do dowództwa Vardenów i zdradził Nasuadzie oraz Roranowi (który przybył na pole bitwy na Smoczym Skrzydle wraz z wieśniakami z Carvahall) to czego się dowiedział. Następnie obiecał kuzynowi, że razem pomszczą Garrowa i uwolnią Katrinę.

Szturm na Helgrind[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z przyrzeczeniem danym Roranowi i zgodą Nasuady Eragon wraz ze swym kuzynem i Saphirą polecieli na górę Helgrind. Na miejscu Saphira pokonała obie Lethrblaki a Roran jednego z Ra'zacków. Drugi umknął w głąb góry. Drużynie udało się uwolnić Katrinę. Jeździec odkrył zaś dodatkowo obecność w Helgrindzie ojca dziewczyny Sloana. Postanowił nie mówić o tym kuzynowi i załatwić sprawę sam. Postanowił zostać w gnieździe Ra'zacków, mimo sprzeciwu swojej smoczycy. Następnie uśpił rzeźnika z Carvahall i uciekł razem z nim przez Szare Wrzosowisko w stronę Vardenów. Podczas odpoczynku przypadkowo odkrył prawdziwe imię Sloana i wykorzystał je by zmusić go do podążania na północ do Ellesmery. Miała to być kara za zabójstwo Byrda i wiązała się dodatkowo z niemożnością widzenia Katriny do końca życia.

W dalszej pieszej wędrówce Eragon natknął się na ruiny starożytnej elfiej budowli ( Edur Ithrindy). Zamieszkiwał ją tajemniczy mag o imieniu Tenga. Potem spotkał się z poszukującą go Aryą w Eastcroft i razem podążyli do Vardenów. Po drodze spacyfikowali odział żołnierzy Galbatorixa. Tamtej nocy Jeździec i jego towarzyszka podróży zbliżyli się bardzo do siebie stając się dobrymi przyjaciółmi. Spotkali się też z Duchami, które zamieniły lilię w złoto.

Pojedynek z Murthagiem[edytuj | edytuj kod]

Po powrocie Eragon został przywitany przez lud vardeński jak bohater. Roran zaś poprosił go by udzielił ślubu jemu i Katrinie, możliwie jak najszybciej, ponieważ ta ostatnia spodziewała się dziecka. Eragon podczas wolnego od obowiązków dnia wynagrodził parę osób, które oddały mu kiedyś przysługi, mimowolnie czy otwarcie. Przekazał więc złote kule Jeodowi i jego żonie Helen oraz Gedricowi, garbarzowi z Carvahall, któremu ukradł kiedyś wole skóry na siodło dla Saphiry. Zakupił także miecz, a właściwie bułat od zbrojmistrza Vardenów Fredrica.

Podczas przygotowań do ślubu obóz Vardenów zaatakował oddział ludzi bez bólu. W tym samym czasie na powtórny pojedynek wyzwał Eragona Murtagh na Cierniu. Tym razem Eragon dysponował siłą dwunastki przybyłych z du Weldenvarden magów w tym Blödhgarma i Aryi. To pomogło mu zwyciężyć agresorów. Nie zdołali jednak z Saphirą ich pojmać.

Po walce mimo zmęczenia Eragon udzielił ślubu kuzynowi i odbyło się huczne wesele. Jeździec przekazał także parze młodych złote pierścienie, które miały pozwolić odnaleźć się im gdziekolwiek by nie byli.

Wybór króla krasnoludów[edytuj | edytuj kod]

Po starciu Nasuada wydelegowała Eragona, by czuwał nad przebiegiem elekcji króla krasnoludów w Tronjheimie i zapewnił poparcie Orikowi. Musieli też rozdzielić Jeźdźca z jego smoczycą. Do twierdzy Bregan Eragonowi towarzyszył urgal na Garzhvog. Podczas podróży zaprzyjaźnili się. W Bregan Eragon poznał małżonkę Orika Hvedrę. Następnie Eragon był bezsilnym świadkiem długich obrad i kłótni klanów. Wybór króla przyśpieszył zamach na Jeźdźca zlecony przez Vermunda (szefa klanu Durgrimst Az Sweldn rak Anhuin). Eragonowi udało się ujść z życiem, ale jeden z jego strażników Kvistor poległ w jego obronie. Na najbliższym posiedzeniu rady klanów Vermund został skazany na banicję, a rada zdecydowała o gotowości do elekcji. Nowym królem został Orik przewagą jednego głosu. Na koronację przybyła Saphira. Podczas jej trwania ludowi krasnoludów objawił się (?) bóg Helzvog.

Powrót do Elesmery[edytuj | edytuj kod]

Po koronacji po otrzymaniu niechętnej zgody od Nasuady Eragon i Saphira wyruszyli do Ellesmery by dokończyć szkolenie. Musieli się zmagać z silnym wiatrem północnym, co wyczerpało Saphirę. Po doleceniu na skały Tel'naeír Oromis i Glaedr wyjaśnili im kilka niezmiernie ważnych rzeczy. Mianowicie Eragon dowiedział się prawdy o swoim ojcu i o jego relacjach z matką. Para poznała również prawdę o źródle mocy Galbatorixa (Eldunari). Glaedr ponadto oddał im na przechowanie swe Serce Serc, by mogli pozostawać ze sobą w ścisłym kontakcie i w razie walki z Galbatorixem. Oromis obiecał również, że nauczy chłopka dowolnej dziedziny magii. Po namyśle Eragon wybrał przyzywanie duchów. Jednak pod wpływem ostrzeżeń Oromisa wybrał inną umiejętność mianowicie teleportację obiektów.

Wykucie nowego miecza[edytuj | edytuj kod]

Czas spędzony w Mieście Sosen Eragon poświęcił na poszukiwaniach miecza tudzież innej broni wspomnianej przez Solembuma. Wraz z Saphirą udał się pod drzewo Menoa, by to jego zapytać się o wspomniany przez kotołaka oręż. Drzewo jednak nie zauważyło ich obecności i nie dało żadnej informacji. Jeździec udał się następnie do elfickiego lorda imieniem Fiolr, który miał w przechowaniu miecz wykuty przez Rhunön imieniem Támerlein. Elf zgodził się go wypożyczyć młodzieńcowi, jednak klinga nie pasowała do stylu walki Eragona. Musiał on udać się do Rhunön, by prosić ją o wykucie dla niego nowego miecza. Elfkę wiązała jednak przysięga złożona w pradawnej mowie. Ponadto do wykucia potrzebna jej był metal zwany jasnostalą, powstały w wyniku uderzenia w du Weldenvarden spadającej gwiazdy tysiące lat wcześniej. Eragon i Saphira zdali sobie sprawę, że ruda owa musi znajdować się pod korzeniami drzewa Menoa. Udali się pod nie, gdzie po długich prośbach udało im się nakłonić drzewo do do oddania metalu. W zamian drzewo wzięło coś od Jeźdźca. Ze swą zdobyczą udali się do Rhunön, która zgodziła się wykuć miecz, ale rękami Eragona. To umożliwiło ominięcie warunków przysięgi. Wykuty miecz Eragon nazwał Brisingrem. Z nieznanych przyczyn ilokroć Jeździec wymawiał jego imię, klinga stawała w ogniu. Możliwe, iż młodzian niechcący odkrył jego prawdziwe imię. Oromis orzekł, iż Brisingr jest najlepszym dziełem Rhunön.

Bitwa o Feinster[edytuj | edytuj kod]

Po zdobyciu klingi Eragon i Saphira postanowili udać się bezzwłocznie do Vardenów, którzy byli w trakcie wyczerpującego i trudnego oblężenia miasta Feinster. Ku ich zaskoczeniu Oromis i Glaedr postanowili im towarzyszyć. Nie jednak przez całą drogę, ale do granicy du Weldenvarden, gdzie nauczyciele pofrunęli na Gil'ead, a Eragon z Saphirą na południe. Po dotarciu na miejsce para uratowała od niechybnej śmierci walczących na murach Aryę i Blodgharma. Postanowili oni bowiem przedostać się tam po kryjomu i otworzyć bramy. Eragon postanowił pomóc im w tym przedsięwzięciu. Razem pokonali pilnujących wrota żołnierzy i otwarli rygle nacierającym Vardenom i Surdańczykom. Następnie Jeździec ze swą smoczycą niszczyli grupki żołnierzy broniących się w strategicznych punktach miasta. Dostali jednak nowe zadanie, mianowicie wedrzeć się do cytadeli i pojmać kierującą obroną Lady Loranę. Eragon wziął ze sobą Aryę i razem polecieli na szczyt najeżonej wieżyczkami fortecy. Tam przedarli się do sali, gdzie znaleźli Loranę. Prócz niej w sali owej znajdowała się trójka magów Galbatorixa, którzy starali się przywołać Cienia. Mimo wysiłków przybyłych rzecz owa im się udała. W międzyczasie umysł Eragona został pochłonięty przez odczucia walczącego z Cierniem Glaedra i chłopak stracił na chwilę kontakt z rzeczywistością. Przed ocknięciem zdążył dowiedzieć się o tragicznej śmierci swych nauczycieli. Po swym ocknienie zoorientował się o obecności w sali potężnego cienia imieniem Varaug, który unosił za gardło Aryę. Chłopka natarł na niego myślami by, złamać obronę mentalną przeciwnika. Zadanie to było niesłychanie trudne, ponieważ umysł Varauga stanowiła olbrzymia ilość duchów. Jednak zdołał przytrzymać na chwilę wroga, co pozwoliło Aryi przebić go sztychem w serce. Po zakończonej walce Eragon powiedział elfce o śmierci Oromisa i Glaedra oraz o sekrecie Eldunari. Owymi informacjami podzielił się także z Nasuadą.

Drzewo genealogiczne[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
kobieta
 
Cadoc
 
 
 
Holcomb
 
Nelda
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Sloan
 
Ismira
 
Marian
 
Garrow
 
Morzan
 
Selena
 
Brom
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Katrina
 
Roran
 
 
 
 
 
 
 
Murtagh
 
Eragon
 
 
 
 
 

Sen[edytuj | edytuj kod]

W umyśle Eragona wirowały sny, mnożąc się i gasnąc wedle własnych sennych praw. Patrzył, jak grupa ludzi na wspaniałych koniach zbliża się do samotnej rzeki. Wielu miało srebrne włosy, w dłoniach dzierżyli długie lance. Czekał na nich dziwny, piękny statek, lśniący w promieniach jasnego księżyca. Ludzie powoli wsiadali na pokład. Dwie postacie, wyższe od pozostałych, szły ręka w rękę. Kaptury przysłaniały ich twarze, widział jednak, że jedna to kobieta. Para stała na pokładzie, spoglądając w stronę brzegu. Na kamienistej plaży pozostał mężczyzna, jedyny, który nie wsiadł na statek. Odrzucił w tył głowę, wydając z siebie przeciągły, bolesny okrzyk. Gdy jego głos rozpłynął się w ciszy, statek pożeglował w dół rzeki, choć nie poruszał go żaden wietrzyk ni wiosło, zmierzając ku płaskiej, pustej krainie. Wizja zamgliła się. Nim jednak zniknęła, Eragon dostrzegł na niebie dwa smoki.

Przepowiednia Angeli[edytuj | edytuj kod]

Symbol na kości przedstawiał poziomą linię, na której spoczywał krąg.
   – Nieskończoność bądź długie życie – powiedziała Angela. – Pierwszy raz widzę, by pojawiło się w czyjejś przyszłości. Zwykle wypadają cis albo osika, znaki, że dany człowiek przeżyje zwykłą liczbę lat. Nie jestem pewna, czy oznacza to, że będziesz żył wiecznie, czy po prostu bardzo długo. Tak czy inaczej, możesz być pewien, że masz przed sobą wiele, wiele lat.
   [...]
   – Teraz kości stają się trudniejsze. Wszystkie spoczywają na stosie. – Angela dotknęła trzech z nich. – Oto kręta ścieżka, błyskawica i statek, wszystkie razem, wzór, którego nigdy nie widziałam. Słyszałam tylko o nim. Kręta ścieżka wskazuje, że w przyszłości stanie przed tobą wiele wyborów. Część decyzji musisz podjąć już teraz. Widzę toczące się wokół ciebie wielkie bitwy, niektóre z twojego powodu. Widzę potęgi tej ziemi próbujące opanować twą wolę i przeznaczenie. Czekają cię niezliczone możliwe przyszłości – wszystkie pełne krwi i walki – lecz tylko jedna zapewni ci spokój i szczęście. Strzeż się, byś nie zszedł ze swej drogi, bo jesteś jednym z nielicznych ludzi, którzy sami kształtują swój los. Wolność ta to dar, ale też odpowiedzialność cięższa niż kajdany.
   Nagle twarz jej posmutniała.
   – A przecież, jakby przecząc temu wszystkiemu, obok pojawia się błyskawica. To straszliwy omen. Wisi nad tobą klątwa, nie wiem jaka. Część jej prowadzi do śmierci, która zbliża się niechybnie i sprawi ci wielki ból. Reszta spełni się w dalekiej podróży. Przyjrzyj się tej kości. Widzisz? Jej kraniec spoczywa na statku. To może oznaczać tylko jedno: twoim przeznaczeniem jest na zawsze opuścić te ziemie. Nie wiem, dokąd trafisz, ale już nigdy twoja stopa nie postanie w Alagaësii. To nieuniknione, nawet jeśli dołożysz wszelkich starań, by było inaczej.
   [...]
   Angela potarła palcami skronie i odetchnęła głęboko.
   – Następną kość łatwiej odczytać, jest też nieco milsza. – Eragon obejrzał ją i ujrzał kwiat róży nakreślony między rożkami półksiężyca.
   Zielarka uśmiechnęła się.
   – W przyszłości czeka cię niezwykły, epicki romans; wskazuje na to księżyc, symbol magiczny. Miłość tak silna, że przetrwa dłużej niż imperia. Nie potrafię orzec, czy namiętność ta zakończy się szczęśliwie, ale twoja ukochana pochodzi ze starego, szlachetnego rodu i jest potężna, mądra i niewiarygodnie piękna.
   [...]
   – A teraz ostatnie dwie kości, drzewo i korzeń głogu, wyraźnie skrzyżowane. Oznaczają kolejne kłopoty. Wyraźnie widzę zdradę pochodzącą z twojej rodziny.

Rady Solembuma[edytuj | edytuj kod]

Słuchaj uważnie, a powiem ci dwie rzeczy. Kiedy nadejdzie czas i będziesz potrzebował broni, szukaj pod korzeniami drzewa Menoa. A gdy wszystko wyda się stracone, a twoja moc nie wystarczy, idź pod skałę Kuthian i wymów swe imię, by otworzyć Kryptę Dusz.

  • Tom trzeci rozwiązał zagadkę pierwszej z rad. Solembum wskazał Eragonowi miejsce, w którym leżała bryła jasnostali, z której elfia kowalka wykuwała miecze Jeźdźców. Z niej razem z Eragonem wykuła dla niego prawdziwy miecz Smoczego Jeźdźca.
  • W tomie czwartym, w części pierwszej Eragon dowiaduje się o skale Kuthian położonej na wyspie Vroengard w mieście Doru Arabea. Pod koniec wyrusza w podróż. Aby znaleźć ponad 100 eldunari i smocze jaja, w tym 24 dla jeźdzców.