| Erb |
| holm ← erb → tul |
|
|
| Wygląd |
| srebrzysty |
|
|
| Ogólne informacje |
| Nazwa, symbol, l.a. |
erb, Er, 68
(łac. erbium) |
| Grupa, okres, blok |
–, 6, f |
| Stopień utlenienia |
III |
| Właściwości metaliczne |
lantanowiec |
| Właściwości tlenków |
słabo zasadowe |
| Masa atomowa |
167,26 u |
| Stan skupienia |
stały |
| Gęstość |
9066 kg/m³ |
| Temperatura topnienia |
1522 °C |
| Temperatura wrzenia |
2863 °C |
|
| Numer CAS |
7440-52-0 |
| PubChem |
23980[2] |
|
|
|
|
| Najbardziej stabilne izotopy |
|
|
|
|
|
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
warunków normalnych (0 °C, 1013,25 hPa) |
|
Multimedia w Wikimedia Commons |
Hasło erb w Wikisłowniku |
Erb (Er, łac. erbium) – pierwiastek chemiczny, lantanowiec.
Jest to jeden z czterech pierwiastków, których nazwy zostały utworzone od szwedzkiej miejscowości Ytterby (są to: erb, itr, iterb, terb). Pierwiastek został odkryty w 1843 r.
Występowanie: erb występuje w skorupie ziemskiej w ilości 2,8 ppm (wagowo). Najważniejszymi minerałami erbu są:
- monacyt (Ce,La,Th,Nd,Y,Pr,Er)PO4 – tzw. piasek monacytowy
oraz dużo rzadsze minerały:
- bastnezyt (Ce,La,Nd,Y,Pr,Er)CO3F