Eric Harris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy amerykańskiego przestępcy. Zobacz też: Eric Harris – amerykański lekkoatleta.
Eric Harris
Data i miejsce urodzenia 9 kwietnia 1981
Wichita, Kansas, Stany Zjednoczone
Data i miejsce śmierci 20 kwietnia 1999
Littleton, Kolorado, Stany Zjednoczone
Przyczyna śmierci samobójstwo – strzał z broni palnej w podniebienie
Zawód uczeń Columbine High School, menedżer zmian roboczych w Blackjack Pizza

Eric David Harris (ur. 9 kwietnia 1981 w Wichita w Kansas, zm. 20 kwietnia 1999 w Littleton w Kolorado) – razem ze swoim kolegą Dylanem Kleboldem zamordował w Columbine High School 13 osób. Była to jedna z najkrwawszych strzelanin szkolnych w dziejach USA. Popełnił samobójstwo, nim do budynku wkroczyła policja.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Rodzina Harrisów sprowadziła się do Littleton w czerwcu 1993. W 1996 poszedł do szkoły Columbine razem ze wcześniej poznanym kolegą Dylanem Kleboldem. Eric wysłał zgłoszenie do korpusów marines, albowiem chciał pojechać do Kosowa gdzie (jak sądził) mógłby zabijać ludzi, ale jego zgłoszenie zostało odrzucone, jednak Harris nigdy się o tym nie dowiedział. Powodem odmowy był zażywany przez Erica silny lek antydepresyjny Zoloft (później również Luvox). W styczniu 1998 razem z Dylanem włamał się do furgonetki ze sprzętem elektronicznym. Po tym zdarzeniu został wysłany na kurs kontroli gniewu, który ukończył przed terminem. Jak jednak zapisał w swoim pamiętniku, po tym zdarzeniu dyszał chęcią zemsty za przyłapanie na czynie, który uważał za swoje prawo, które nazywał prawem Selekcji naturalnej.

Pamiętnik[edytuj | edytuj kod]

W swoim pamiętniku Eric prowadził nie tylko zapisy dotyczące swego życia i przemyśleń życiowych, zawarł w nim również schematy planów dokonania ataku na szkołę w taki sposób, aby dokonać największych zniszczeń i zadania śmierci jak największej liczbie uczniów i pracowników. W pamiętniku są też rysunki przedstawiające sposoby ukrycia broni pod ubraniem w taki sposób, aby możliwe było wniesienie jej na teren szkoły niepostrzeżenie oraz schematy bomb.

Najsłynniejszym cytatem jest: I'm full of hate and I love it!, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza: Jestem pełen nienawiści i kocham to.

Życie w szkole średniej[edytuj | edytuj kod]

W szkole Eric popadł w konflikt ze szkolną grupą sportowców (tzw. Jocks), a sam związał się ze szkolną grupą outsiderów tzw. Mafią długich płaszczy (ang. Trenchcoat Mafia), w której jako symbol przynależności obowiązywał długi czarny płaszcz, noszony nieraz nawet w upalne dni (inni członkowie "Mafii" w większości wyparli się później znajomości zarówno z Harrisem jak i Kleboldem). Pomimo zatargów ze szkolnymi sportowcami Eric dobrze się uczył i miał spore postępy w nauce. Z zapisu na taśmach i wpisów pamiętnika wynika jednak, że Eric nienawidził swojej szkoły. Należy też dodać, że przynależności Erica do Trenchcoat Mafia przeczy dziennikarz Dave Cullen który przez wiele lat badał sprawę masakry w Columbine i określa tę grupę jako szkolny związek pasjonatów gier komputerowych[1].

Plany[edytuj | edytuj kod]

Jednym z początkowych planów było porwanie samolotu z niedaleko położonego lotniska i uderzeniem nim w jakiś budynek. Na celowniku miał rzekomo być Empire State Building. Planując masakrę, którą nazwał NBK (od Natural Born Killers Urodzeni mordercy swojego ulubionego filmu), zakładał, że po eksplozji, w odpowiednim czasie, bomb będzie tylu rannych i zszokowanych ludzi że wystarczy już tylko wejść do szkoły i dobić pozostałych przy życiu uczniów. Dodatkowych strat pośród uciekających uczniów i służb ratowniczych, które z pewnością przybyłyby na miejsce zdarzenia, miały dokonać materiałami wybuchowymi, pozostawione w samochodach zaparkowanych przed szkołą. Plan zakładał także, że w razie szybkiego rozprawienia się z uczniami swojej szkoły zamachowcy przejdą do budynków położonej niedaleko szkoły i będą tam kontynuowali swoją zbrodniczą operację. Przygotowania rozpoczęte rok wcześniej Eric z Dylanem upamiętniali na taśmach video oraz w swych pamiętnikach - filmy nakręcać zaczęli już przed strzelaniną, a ostatni z filmów nagrali na pół godziny przed strzelaniną (w filmie tym, nieudostępnionym opinii publicznej, prawdopodobnie żegnali się z rodzinami i tłumaczyli, dlaczego to robią).


Przypisy