Erich Honecker
| Erich Honecker | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 25 sierpnia 1912 Neunkirchen |
| Data i miejsce śmierci | 29 maja 1994 Santiago |
| Przewodniczący Rady Państwa NRD | |
| Przynależność polityczna | SED |
| Okres urzędowania | od 29 września 1976 do 18 października 1989 |
| Poprzednik | Willi Stoph |
| Następca | Egon Krenz |
| Odznaczenia | |
      |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Erich Honecker (ur. 25 sierpnia 1912 w Neunkirchen, zm. 29 maja 1994 w Santiago) – niemiecki polityk komunistyczny i I sekretarz Niemieckiej Socjalistycznej Partii Jedności (SED). W latach 1971-89 przywódca NRD.
Był synem zaangażowanego politycznie górnika. W roku 1926 wstąpił do młodzieżowej organizacji, która była przybudówką Komunistycznej Partii Niemiec (KPD). W 1929 roku stał się członkiem tej partii. W latach 1929-1931 przebywał w ZSRR gdzie studiował w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej. W roku 1935 został aresztowany za działalność opozycyjną wobec III Rzeszy, a w 1937 skazany na 10 lat więzienia. Pod koniec drugiej wojny światowej, w 1945 roku został uwolniony przez wojska radzieckie. Rozpoczął wtedy na nowo działalność polityczną u boku Waltera Ulbrichta. W 1946 roku był jednym z pierwszych członków SED i po miażdżącym zwycięstwie tej partii w wyborach wszedł do kierownictwa w utworzonym na krótki czas parlamencie. Po utworzeniu NRD był aktywnym członkiem partii, piastował między innymi stanowisko przewodniczącego organizacji młodzieżowej FDJ. Po okresie kandydowania od 1951, w roku 1958 wszedł w skład Komitetu Centralnego SED. Pod jego nadzorem wznoszono Mur Berliński, który miał za zadanie zapobieżenie masowym ucieczkom obywateli NRD na Zachód.
Wykazywał się dogmatycznymi poglądami komunistycznymi i lojalnością wobec ZSRR, z tego względu został w 1971 roku przewodniczącym partii (po rezygnacji Waltera Ulbrichta), a od 1976 przewodniczącym Rady Państwa.
Po zmianie systemu politycznego w NRD 18 października 1989 roku Honecker został odsunięty od władzy, a po upadku Muru Berlińskiego pozbawiony wszelkich funkcji państwowych i partyjnych. Został przyjęty do radzieckiego szpitala wojskowego w Berlinie, a potem przewieziony do ZSRR.
W Niemczech wytoczono mu proces o zdradę stanu, korupcję i zbrodnie popełnione w czasie zimnej wojny (ze szczególnym uwzględnieniem 172 Niemców, którzy zostali zabici w czasie prób ucieczki na Zachód w czasach reżimu Honeckera).
ZSRR odmówił ekstradycji Honeckera do Niemiec. Po rozpadzie ZSRR w 1991 roku Honecker schronił się w Ambasadzie Chile w Moskwie, ale w 1992 roku deportowano go do Niemiec.
W roku 1993 kiedy okazało się że jest chory na raka, ze względu na zły stan zdrowia oskarżonego proces zawieszono. Zezwolono mu na wyjazd do córki, do Chile, gdzie zmarł.
Bibliografia [edytuj]
- Bernd Jordan, Aleksander Lenz: Księga 100 polityków stulecia. tłum. A. Sąpoliński, wyd. Interart, Warszawa 1997, ISBN 83-7060-508-7
|
|||||||||||||
|
|||||||
