Erich Mielke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Erich Mielke
Erich Fritz Emil Mielke
Data i miejsce urodzenia 28 grudnia 1907
Berlin
Data i miejsce śmierci 21 maja 2000
Berlin
Minister Bezpieczeństwa Państwowego NRD
Okres urzędowania od 11 grudnia 1957
do 18 listopada 1989
Poprzednik Ernst Wollweber
Następca Wolfgang Schwanitz
Odznaczenia
Heroy GDR.jpg
Patriotic Order of Merit GDR ribbon bar gold.png Order of Lenin Ribbon Bar.svg Order Czerwonego Sztandaru Order gpw1 rib.png
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Erich Fritz Emil Mielke (ur. 28 grudnia 1907 w Berlinie, zm. 21 maja 2000 tamże) – niemiecki polityk i funkcjonariusz komunistyczny. Członek Komunistycznej Partii Niemiec od 1925. W latach 1957–1989 był Ministrem Bezpieczeństwa NRD i stał na czele wschodnioniemieckiej służby bezpieczeństwa Stasi.

Urodził się w rodzinie robotniczej leśnika i szwaczki. Po ukończeniu szkoły podstawowej i gimnazjum podjął pracę handlowego ekspedytora. Jednocześnie był redaktorem komunistycznej gazety Die Rote Fahne. Od 1921 działał w komunistycznej organizacji młodzieżowej, a od 1925 - w Komunistycznej Partii Niemiec.

W 1930 został po raz pierwszy aresztowany za udział w nielegalnej manifestacji. W 1931 w czasie demonstracji w Berlinie brał udział w zabójstwie dwóch policjantów – uciekając przed aresztowaniem wyjechał najpierw do Belgii, a stamtąd, w 1932, do Moskwy.

Od września 1936 do marca 1939 brał udział w wojnie domowej w Hiszpanii. Po jej zakończeniu ukrywał się na terenie Francji.

W 1943 został przymusowo wcielony do Organizacji Todta. Po zajęciu Berlina przez wojska radzieckie w 1945 podjął służbę jako inspektor policyjny, rozpoczynając karierę polityczno-wywiadowczą. Jeden z głównych twórców oraz wieloletni (1957-1989) szef służby bezpieczeństwa w NRD – Stasi.Pod jego rządami aparat bezpieczeństwa stale się rozrastała, stopniowo obejmując swą kontrolą wszystkie dziedziny życia społecznego[1]. Inwigilacji poddany został cały naród, nie wyłączając członków rządzącej partii, a nawet osób zajmujących czołowe funkcje w państwie. W tym celu utworzono specjalne tajne archiwum, któremu nadano kryptonim "Czerwony goździk". „Towarzysze, my musimy wszystko wiedzieć" („Genossen, wir müssen alles wissen") – była to maksyma szefa służby bezpieczeństwa[2].

7 listopada 1989, wraz z podaniem do dymisji całego rządu przez premiera Willy'ego Stopha, ustąpił z urzędu. 3 grudnia 1989 wykluczony z Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec (SED)[3]. 7 grudnia 1989 został tymczasowo aresztowany pod zarzutem m.in. działania sprzecznego z konstytucją. Później dołączono kolejne zarzuty – przestępstw przeciwko ludzkości oraz pogwałcenia prawa (Rechtsbeugung).

W 1993 skazany na karę 6 lat więzienia – nie za represje, jakim poddawał własny naród – ale za zabójstwo dwóch policjantów z czasów Republiki Weimarskiej. Wyszedł na wolność po odbyciu dwóch trzecich kary[4][5].

Odznaczenia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Życie na podsłuchu. Materiały opracowane przez Instytut pamięci narodowej. [dostęp 2015-01-16].
  2. Matthias Schlegel: Die brisanten Akten über die Spitzengenossen (niem.). [dostęp 2015-01-16].
  3. Praca zbiorowa: Deutsche Geschichte in Schlaglichtern. Mannnheim: Brockhaus, 2004, s. 441-443. ISBN 3-7653-0322-4.
  4. Mielke skazany za morderstwo sprzed 62 lat. [dostęp 2015-01-16].
  5. Niemcy: szef Stasi Erich Mielke zbierał "haki" na partyjnych kolegów. [dostęp 2015-01-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]