Erik Magnus Staël von Holstein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Baron Erik Magnus Staël von Holstein

Baron Erik Magnus Staël von Holstein, (ur. 25 października 1749 w Loddby, w Szwecji, zm. 9 maja 1802 w Poligny) – szwedzki ambasador we Francji.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Zbyt niezależna od sztokholmskich instrukcji polityka Staëla von Holsteina doprowadziła do nadzorowania jego dyplomatycznych poczynań przez innych wysłanników szwedzkich w Paryżu – formalnie mu podporządkowanych.

Ambasada w Paryżu[edytuj | edytuj kod]

Erik Magnus był szambelanem królowej Szwecji Zofii Magdaleny Duńskiej od 1772 roku. W roku 1783 został szwedzkim chargé d'affaires na dwór Francji, a w 1785 uzyskał tytuł ambasadora Szwecji we Francji, którym był do roku 1792.

W roku 1787 szwedzki poseł w Konstantynopolu Gerhard Johan von Heidenstam został oskarżony przez jego francuskiego odpowiednika de Choiseul-Gouffiera o nielojalne wobec francuskiego sojusznika postępowanie posła szwedzkiego. Heidenstam i ambasador brytyjski Sir Robert Ainslie, wspomagani przez posła pruskiego Bernharda Wilhelma von Goltz, starali się bowiem przekonać Turków by nie przyjmowali warunków pokojowych, które proponowała Francja, jako pośredniczka z wrogiem Turcji – Rosją. Staël von Holstein jako szwedzki ambasador w Paryżu bronił kolegi przed oskarżeniami francuskiego MSZ de Montmorina. Przebywający wtedy w Paryżu Sir Hugh Elliot zrozumiał stanowisko szwedzkie i bronił postępowania Gustawa III w Londynie.

Dnia 21 stycznia 1786 poślubił córkę francuskiego ministra finansów Jacques Neckera, pannę Anne Louise Germaine Necker, znaną potem jako pisarka Madame de Staël.

W roku 1789 pozyskał do służby Szwecji niemieckiego dyplomatę, barona Georga Josefa von Brentano, by wypełnił misję specjalną w Stambule. (1789-1791) Armand Marc de Montmorin Saint-Hérem starał się utrudnić przejście Niemca ze służby francuskiej do szwedzkiej. Staël von Holstein był przekonany, że Francja doprowadzi swego "sojusznika" – Turcję do zguby, sam jako Szwed traktował Turcję – sojusznika przeciw Rosji, o wiele poważniej, starał się więc pod nosem Francuzów, ostrzec Turków.

21 kwietnia 1789 roku von Brentano wszedł w Nicei na statek płynący do Turcji. Listy dla Brentano miał tłumaczyć znawca Turcji Ignatius Moudragea d'Ohsson. D'Ohsson doradził baronowi, by ten podarował wielkiemu wezyrowi oprawiony w diamenty portret Gustawa III. Erik Magnus Staël von Holstein polecił wykonać taki portret za 13.500 liwrów w Hadze.

W 1789 roku przekupił Jacques'a Malleta du Pan, wydawcę "Mercure de France" by przedstawiał sprawy szwedzkie w korzystniejszym świetle.

Wobec słabości Francuzów w wypełnianiu zobowiązań sojuszniczych, Erik Magnus Staël von Holstein dążył do stopniowego wyrzucenia ich z sojuszu Szwecja-Turcja-Francja (przeciw sojuszowi: Rosja-Austria-Dania) i zastąpieniu jej Prusami. Był z znakomitych stosunkach z pruskim posłem w Paryżu Bernhardem Wilhelmem von Goltz. Gdy w drugiej połowie 1790 roku Szwecja pogodziła się z Rosja, urażony von Goltz unikał kontaktów z szwedzkim kolegą. Prusy miały bowiem nadzieję na użycie Szwecji przeciw Rosji. W miarę poprawnych stosunkach ze Szwedem był jeszcze ambasador brytyjski George Granville Leveson-Gower, 1. książę Sutherland.

Gdy w 1790 roku zmarł cesarz Józef II Habsburg, Staël von Holstein uznał to za dobry znak dla Szwecji, jako że jej największy wróg Katarzyna Wielka traciła najcenniejszego sojusznika.

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Gustaf Filip Creutz
Pavillon royal de France.svg szwedzki ambasador we Francji
1783-1792
Pavillon royal de France.svg Następca
Erik Bergstedt