Ernest I Wyznawca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernest I Wyznawca
Gedaechtniskirche Speyer Ernst der Bekenner.jpg
Ernest I (Max Baumbach)
książę Lüneburga-Celle
Okres panowania od 1522
do 1546
Dane biograficzne
Dynastia Welfowie
Urodziny 26 czerwca 1497
Śmierć 11 stycznia 1546
Ojciec Henryk II Średni
Matka Małgorzata
Żona Zofia
Dzieci Franciszek Otto,
Fryderyk,
Henryk,
Małgorzata,
Wilhelm Młodszy,
Urszula,
Katarzyna,
Elżbieta Urszula,
Magdalena Zofia,
Zofia

Ernest I Wyznawca, niem. Ernst I. der Bekenner (ur. 26 czerwca 1497 r., zm. 11 stycznia 1546 r.) – książę Lüneburga-Celle od 1522 z dynastii Welfów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ernest był drugim synem księcia lüneburskiego Henryka II Średniego oraz Małgorzaty, córki elektora saskiego Ernesta. Wraz ze starszym bratem Ottonem od 1512 studiował w Wittenberdze, gdzie kształcił ich m.in. Georg Spalatin, poznali też zapewne Marcina Lutra. Po zakończeniu pobytu w Wittenberdze bracia udali się w 1518 na dwór króla Francji Franciszka I, o którego wyniesienie na tron cesarski starał się ich ojciec.

Po ucieczce ojca do Francji w 1520 i jego zrzeczeniu się tronu w 1522 Otto i Ernest wspólnie objęli rządy w księstwie lüneburskim, mocno przez ojca zadłużonym. W 1527 r. dokonali podziału ojcowizny: skłócony z ojcem w związku z wyborem małżonki Otto zrezygnował ze współrządów i objął samodzielne rządy w mniejszej części księstwa z Harburgiem (zapoczątkował wygasłą w 1642 r. linię książąt lüneburskich na Harburgu); Ernest zatrzymał większą część księstwa z ośrodkiem w Celle. W tym samym roku nie pozwolił sobie odebrać tronu przez ojca, który podjął próbę powrotu na tron, wspierany przez katolików, niechętnych wspieraniu protestantyzmu przez młodych książąt.

W 1529 Ernest zaprowadził luteranizm w swoim księstwie (jego przydomek pochodzi od przyjęcia przezeń wyznania augsburskiego). Jednym z najbliższych współpracowników księcia został mianowany superintendentem Urbanus Rhegius. Był bardzo aktywnym uczestnikiem związku szmalkaldzkiego, pozyskując dla niego wielu członków oraz broniąc jego interesów w północnych Niemczech. Starał się także umocnić swoją władzę i zreformować ustrój księstwa, powołując m.in. sąd dworski.

W 1539 r. Ernest oddał kolejnemu, młodszemu bratu Franciszkowi część księstwa z miastem Gifhorn.

Potomkowie[edytuj | edytuj kod]

Ernest w 1528 r. poślubił Zofię (ur. 1508, zm. 1541), córkę księcia Meklemburgii-Schwerin Henryka V Zgodnego. Z małżeństwa tego pochodziło dziesięcioro dzieci:

  • Franciszek Otto (ur. 1530, zm. 1559), następca Ernesta, książę Lüneburga-Celle od 1546,
  • Fryderyk (ur. 1532, zm. 1553),
  • Henryk (ur. 1533, zm. 1598), książę Lüneburga-Dannenberga od 1569,
  • Małgorzata (ur. 1534, zm. 1596), żona Johannesa von Mandfeld-Hinterort,
  • Wilhelm (ur. 1535, zm. 1592), następca Franciszka Ottona, książę Lüneburga-Celle od 1559,
  • Urszula (ur. 1536, zm. 1538),
  • Katarzyna (ur. 1537, zm. 1540),
  • Elżbieta Urszula (ur. 1539, zm. 1586), żona Ottona IV, hrabiego Schaumburga,
  • Magdalena Zofia (ur. 1540, zm. 1586), żona Arnolda von Bentheim und Steinfurt,
  • Zofia (ur. 1541, zm. 1631), żona Poppona XII, hrabiego Hennebergu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Henryk II Średni
książę Lüneburga (Celle)
15221546
(do 1527 z bratem Ottonem, w latach 1536-1539 z bratem Franciszkiem)
Następca
Franciszek Otto