Ernest Pohl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernest Pohl
Imię i nazwisko Ernest Pohl
Data i miejsce
urodzenia
3 listopada 1932
Ruda Śląska, Polska
Data i miejsce
śmierci
12 września 1995
Hausach, Niemcy
Pseudonim „Nochal”, „Yła”, „Ewa”
Pozycja napastnik
Wzrost 173 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1945–1952
1952–1953
1953–1956
1957–1967
1968–1969
1969–1970
Slavia Ruda Śląska
Orzeł Łódź
Legia Warszawa
Górnik Zabrze
Polonia Greenpoint Nowy Jork
Wisła Garfield


55 (43)
209 (143)

Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
1955–1965  Polska 46 (39)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 2009 rok.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 2009 rok.

Ernest Pohl, w latach 1952–1990 Pol (ur. 3 listopada 1932 w Rudzie Śląskiej, zm. 12 września 1995 w Hausach, Niemcy) – polski piłkarz, reprezentant Polski, wielokrotny mistrz Polski, trzykrotny król strzelców polskiej ekstraklasy. Występował na pozycjach napastnika i pomocnika, nosił przydomki boiskowe Nochal, Yła, Ewa.

Był z wykształcenia technikiem górniczym, a także instruktorem piłki nożnej. Pierwsze występy piłkarskie zaliczył w klubie Slavia Ruda Śląska. Lata 1952–1953, wcielony do wojska, spędził w Orle Łódź (w tamtym okresie pod nazwą Garnizonowy Wojskowy Klub Sportowy). Od 1953 występował w warszawskiej Legii, w ciągu trzech sezonów zaliczając dwa dublety – tytuł mistrza Polski i Puchar Polski w 1955 i 1956. Jako pierwszy zawodnik Legii został najlepszym strzelcem ligi w 1954. W 1956 przeszedł do Górnika Zabrze, gdzie w ciągu kolejnych jedenastu sezonów zdobył dalsze osiem tytułów mistrzowskich (1957, 1959, 1961, 1963–1967) i jeden Puchar (1965). W 1959 i 1961 ponownie był najlepszym strzelcem ligowym. Liczba strzelonych przez Pohla bramek – 186 w ekstraklasie – jest do dziś rekordowa w polskiej piłce nożnej.

Miał bogatą kartę reprezentacyjną. W latach 1955–1964 wystąpił w 46 oficjalnych spotkaniach kadry, strzelając 39 bramek; grał na igrzyskach olimpijskich w Rzymie (1960), gdzie w wygranym meczu z Tunezją zdobył pięć bramek (Polska wygrała 6:1), ale jego popisy strzeleckie nie zapobiegły odpadnięciu reprezentacji już w fazie eliminacyjnej po porażkach z Danią i amatorską drużyną Argentyny.

Był jednym z najwybitniejszych śląskich piłkarzy po wojnie, cenionym za umiejętności kreowania gry ofensywnej. Posiadał także zdolności egzekutorskie, skutecznie wykańczając akcje partnerów; jego atutem były silne i celne strzały, oddawane z różnych pozycji na boisku i wyłamujące się ze schematów. Laureat Złotych Butów w plebiscycie Sportu (1963/64). Eksperci cyklu Encyklopedia piłkarska Fuji uznali Pohla za najlepszego polskiego piłkarza w 1959, 1961 i 1964.

W ostatnich latach kariery partnerował na boisku przyszłym gwiazdorom reprezentacji i Górnika Zabrze – Szołtysikowi i Lubańskiemu. Po zakończeniu kariery pozostał w Górniku jako trener, był asystentem kilku szkoleniowców.

W 1990 na stałe wyjechał do Niemiec (dokąd wcześniej udały się jego dwie córki i żona), tam też zmarł.

Od 2005 imię Ernesta Pohla nosi stadion Górnika Zabrze.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski, Stefan Szczepłek, Bożena Lidia Szmel, Legia to potęga, Katowice 2004 (9. część cyklu Kolekcja Klubów)