Ernesto Valverde

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ernesto Valverde
Ernesto Valverde.jpg
Imię i nazwisko Ernesto Valverde Tejedor
Data i miejsce
urodzenia
9 lutego 1964
Viandar de la Vera,  Hiszpania
Pozycja napastnik
Wzrost 169 cm
Masa ciała 61 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1983–1985
1985–1986
1986–1988
1988–1990
1990–1996
1996–1997
Deportivo Alavés
Sestao
Espanyol
FC Barcelona
Athletic Bilbao
RCD Mallorca
? (?)
31 (6)
72 (16)
22 (8)
170 (44)
18 (2)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1986
1987
1990
 Hiszpania U-21
Hiszpania Hiszpania U-23
 Hiszpania
1 (0)
1 (0)
1 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2001–2002
2002–2003
2003–2005
2006–2008
2008–2009
2009–2010
2010–2012
2012–2013
2013–
Athletic Bilbao (asytent)
Bilbao Athletic
Athletic Bilbao
RCD Espanyol
Olympiakos
Villarreal CF
Olympiakos
Valencia CF
Athletic Bilbao

Ernesto Valverde Tejedor (ur. 9 lutego 1964 w Viandar de la Vera) – hiszpański piłkarz, trener Athletic Bilbao, występował na pozycji napastnika.

Jest wychowankiem Deportivo Alavés. Największe sukcesy odnosił w drugiej połowie lat 80., kiedy grał w Espanyolu Barcelona oraz FC Barcelona. Z tym pierwszym klubem w 1988 roku awansował do finału Pucharu UEFA, w którym podopieczni Javiera Clemente ulegli po rzutach karnych (3:0, 0:3, k. 2:3) Bayerowi Leverkusen. Udane występy w barwach Espanyolu zaowocowały transferem do zespołu prowadzonego przez Johana Cruyffa, gdzie jednak Valverde był tylko zmiennikiem Gary'ego Linekera albo Julio Salinasa. W ciągu dwu lat spędzonych w drużynie ze stolicy Katalonii wywalczył Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar Króla oraz wicemistrzostwo Hiszpanii. W latach 90. z mniejszym powodzeniem grał w Athletic Bilbao i Realu Mallorca.

Po zakończeniu piłkarskiej kariery w 1997 roku trafił do sztabu szkoleniowego Athletic Bilbao, gdzie przez sześć lat zajmował się trenowaniem młodzieży. Po rozgrywkach 2002-2003 niespodziewanie zastąpił Niemca Juppa Heynckesa na stanowisku trenera pierwszego zespołu. Prowadził Athletic przez dwa sezony, w pierwszym zajął wysokie piąte miejsce, gwarantujące grę w Pucharze UEFA, a w kolejnym - ósme. W 2005 roku został zmieniony przez José Luisa Mendilibara.

Rok później przyjął propozycję pracy w Espanyolu Barcelona. Już w pierwszym sezonie z zespołem, w którym grali m.in. doświadczeni byli reprezentanci Hiszpanii Iván de la Peña i Raul Tamudo oraz młodzi Idriss Carlos Kameni, Fredson Pereira i Albert Riera, dotarł do finału Pucharu UEFA, w którym po emocjonującym (2:2, k. 3:1) spotkaniu jego podopieczni przegrali z obrońcą trofeum Sevillą FC. Po tym, jak w rozgrywkach 2007-2008 klub zajął w Primera Division dopiero dwunaste miejsce, Valderve złożył dymisję.

Niedługo potem znalazł zatrudnienie w Olympiakosie Pireus. Drużynę, w której wówczas występowali m.in. Andonios Nikopolidis, Wasilis Torosidis i Michał Żewłakow, poprowadził do zwycięstwa w lidze oraz rozgrywkach o Puchar Grecji. Po zakończeniu sezonu nie zdołał porozumieć się ze swoimi pracodawcami w sprawie nowej umowy.

2 czerwca 2009 roku doszedł do porozumienia z władzami hiszpańskiego Villarrealu, skąd kilka dni wcześniej do Realu Madryt odszedł Manuel Pellegrini. W 2010 roku ponownie został trenerem Olympiakosu. Od dnia 3 grudnia 2012 roku zostaje trenerem CF Valencia.

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]