Ernst Kretschmer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernst Kretschmer

Ernst Kretschmer (ur. 8 października 1888 w Wüstenrot, zm. 8 lutego 1964 w Tybindze) – niemiecki lekarz psychiatra, profesor Uniwersytetu w Marburgu i Uniwersytetu w Tybindze, twórca teorii konstytucjonalnej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Ernsta Kretschmera, pastora w Wüstenrot, i Luise Bengel[1]. Uczył się w Cannstatt Hochschule, następnie od 1906 do 1912 studiował teologię, medycynę i filozofię na Uniwersytecie w Tybindze, Uniwersytecie w Monachium i Uniwersytecie w Hamburgu. Od 1913 roku asystent Roberta Gauppa w Tybindze, w 1918 roku habilitował się na podstawie rozprawy Der sensitive Beziehungswahn. Od 1926 roku profesor nadzwyczajny na Uniwersytecie w Marburgu. Od 1946 do 1959 roku dyrektor kliniki psychiatrycznej Uniwersytetu w Tybindze[1].

W 1927 roku był członkiem założycielem Powszechnego Towarzystwa Psychoterapii (AÄGP). W 1929 roku był nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny[2].

W 1933 roku został członkiem wspierającym SS (förderndes Mitglied der SS)[3]. W tym samym roku podpisał list profesorów niemieckich uniwersytetów i szkół wyższych popierający Adolfa Hitlera. Był sędzią tzw. sądów zdrowia dziedzicznego (Erbgesundheitsgericht) w Marburgu i Kassel. Opowiadał się za sterylizacją ludzi „ułomnych umysłowo”. W 1940 roku zwiedził centrum eutanazji w Bernburgu (Tötungsanstalt Bernburg), a w 1941 roku wziął udział w posiedzeniu rady doradczej akcji T4[3].

W 1956 roku otrzymał, razem z Ludwigiem Binswangerem, Złoty Medal Kraepelina, przyznawany przez Deutsche Forschungsanstalt für Psychiatrie za wybitne osiągnięcia w psychiatrii[4].

Żonaty z Luise Pregizer. Mieli trzech synów, Wolfgang Kretschmer (ur. 1918) również został psychiatrą[1].

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

W 1921 roku opublikował monografię Körperbau und Charakter (Budowa ciała i charakter) w której przedstawił teorię, według której typ budowy ciała wiąże się z osobowością i predyspozycją do zaburzeń psychicznych.

W 1940 roku opisał zespół apalliczny[5].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Wahnbildung und manisch-depressiver Symptomenkomplexe. Berlin, 1914
  • Der sensitive Beziehungswahn. Berlin: Springer, 1918
  • Körperbau und Charakter. Untersuchungen zum Konstitutionsproblem und zur Lehre von den Temperamenten. Berlin: Springer, 1921
    • Physique and character 1925
  • Medizinische Psychologie. Leipzig: Thieme, 1922
  • Hysterie, Reflex und Instinkt. Leipzig: Thieme, 1923
  • Ernst Kretschmer, Ferdinand Adalbert Kehrer: Die Veranlagung zu seelischen Störungen. Berlin: Springer, 1924.
  • Störungen des Gefühlslebens, Temperamente. Handbuch der Geisteskrankheiten. Band 1. Berlin: Springer, 1928
  • Geniale Menschen. Berlin: Springer, 1929
  • Das apallische Syndrom. Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie 169, ss. 576-579, 1940 DOI:10.1007/BF02871384
  • Psychotherapeuthische Studien. Stuttgart: Thieme, 1949.
  • Robert Gaupp zum Gedächtnis. Deutsche medizinische Wochenschrift 78, s. 1713, 1953.
  • Gestufte Aktivhypnose – Zweigleisige Standardmethode. W: Frankl VE, V.v. Gebsattel, J.H. Schultz (Hrsg.): Handbuch der Neurosenlehre und Psychotherapie. Band IV, München-Berlin: Urban & Schwarzenberg, 1959 ss. 130-141.
  • Gestalten und Gedanken. Erlebnisse. Stuttgart: Thieme, 1963.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Eduard Seidler: „Kretschmer, Ernst” W: Neue Deutsche Biographie 13 (1982), s. 15
  2. The Nomination Database for the Nobel Prize in Physiology or Medicine, 1901-1953. [dostęp 2012-11-07].
  3. 3,0 3,1 Ernst Klee: Das Personenlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945. Frankfurt am Main: Fischer Taschenbuch Verlag, 2005, s. 339
  4. F. Pedrosa Gil, MM Weber, W Burgmair. Ernst Kretschmer (1888-1964). „Am J Psychiatry”. 159 (7), s. 1111, 2002. PMID 12091187. 
  5. B Kotchoubey. Apallic syndrome is not apallic: is vegetative state vegetative?. „Neuropsychol Rehabil”. 15 (3-4). s. 333-56. doi:10.1080/09602010443000416. PMID 16350976.