Errol Zimmerman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kickboxing pictogram.svg Errol Zimmerman
{{{nazwa}}}
Pseudonim Bonecrusher
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1986
Paramaribo, Surinam
Obywatelstwo  Surinam[1]
 Holandia
Wzrost 190 cm
Masa ciała 118 (2012) kg
Styl walki boks tajski
Kategoria wagowa K-1 WGP
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 14[2]
Zwycięstwa 8
Przez nokauty 4
Porażki 6

Errol Zimmerman (ur. 20 kwietnia 1986) − holenderski kick-boxer wagi ciężkiej pochodzenia surinamskiego, zawodnik K-1. Reprezentuje klub Golden Glory.

Sportowa kariera[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Surinamie w mieszanej surinamsko-antylskiej rodzinie. W młodości wyjechał do Holandii, gdzie podjął treningi kick-boxingu i bosku tajskiego. W 2005 roku został mistrzem Holandii w boksie tajskim w kategorii 85 kg. W tym samym roku rozpoczął starty w regionalnych turniejach w formule K-1.

W lutym 2008 roku zadebiutował w prestiżowym cyklu K-1 WGP, gdy podczas gali eliminacyjnej K-1 World GP w Bukareszcie znokautował chorwackiego boksera Damira Tovarovicia. Dzięki temu awansował do rozegranego 26 kwietnia GP Europy w Amsterdamie. Zimmerman wygrał turniej, pokonując w finale przez decyzję Zabita Samiedowa. Tryumf ten dał mu kwalifikację do gali K-1 World Grand Prix 2008 Final 16 w Seulu, podczas której zmierzył się z Glaube Feitosą w walce o awans do Finału K-1 WGP. Zimmerman zwyciężył zdecydowanie na punkty (w pierwszej i drugiej rundzie Brazylijczyk był liczony)[3].

W rozegranym w grudniu w Jokohamie Finale WGP w walce ćwierćfinałowej pokonał Ewertona Teixeirę, odpadł jednak potem w półfinale, przegrawszy przez nokaut w trzeciej rundzie z Badrem Hari (w drugiej obaj - najpierw Hari, a potem Zimmerman - byli liczeni)[4].

W 2009 roku ponownie awansował do turnieju o mistrzostwo K-1 (podczas Final 16 pokonał w walce rewanżowej Feitosę). Odpadł w ćwierćfinale, przegrywając z Remym Bonjaskym.

3 kwietnia 2010 zmierzył się w Jokohamie z Semmym Schiltem o jego pas mistrza K-1 w wadze superciężkiej. Przegrał przez jednogłośną decyzję sędziów (27-30, 27-30, 28-30). Nie zdołał też po raz trzeci z rzędu awansować do Finału K-1 WGP, gdyż w Final 16 został znokautowany przez Daniela Ghiţę[5]. Mimo to otrzymał szansę występu w walce rewanżowej przeciwko Teixeirze, którą przegrał przez jednogłośną decyzję.

Swoją pozycję czołowego kick-boxera świata w wadze ciężkiej odbudował w 2011 roku, gdy odniósł sześć zwycięstw z rzędu (w tym 5 przed czasem) i zwyciężył w 8-osobowym turnieju Sper Kombat Fight Club w Rumunii. W maju 2012 roku w Sztokholmie po raz drugi w karierze zmierzył się z Semmym Schiltem. Stawką było inaugurujące mistrzostwo Glory w wadze ciężkiej. Przegrał przez techniczny nokaut w 3. rundzie.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

  • 2011: Super Kombat Fight Club − 1. miejsce
  • 2008: K-1 World Grand Prix w Amsterdamie (GP Europy) − 1. miejsce
  • 2005: Mistrz Holandii w boksie tajskim w kat. 85 kg

Przypisy

  1. Na terenie Holandii walczy zwykle w barwach tego kraju. Występując w K-1 początkowo startował jako Holender, podczas Finału WGP 2008 reprezentował Surinam, a począwszy od 2009 roku walczy pod flagą Curaçao
  2. bilans walk w cyklu K-1 WGP; stan na 12.05.2011
  3. Monty DiPietro: Aerts Overwhelms Schilt in Seoul (ang.). k-1.co.jp, 27 września 2008. [dostęp 23 września 2010].
  4. Monty DiPietro: Bonjasky Wins K-1 World GP; Hari Loses It (ang.). k-1.co.jp, 6 grudnia 2008. [dostęp 23 września 2010].
  5. Stuart Tonkin: F16 - A Changing of the Guard (ang.). [dostęp 2 października 2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]