Erwina Ryś-Ferens

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Erwina Ryś-Ferens
Erwina Ryś-Ferens, 1975
Erwina Ryś-Ferens, 1975
Data i miejsce urodzenia 19 stycznia 1955
Elbląg
Klub Olimpia Elbląg
Marymont Warszawa
Dorobek medalowy

Erwina Lilia Ryś-Ferens (ur. 19 stycznia 1955 w Elblągu) – polska panczenistka, medalistka mistrzostw Europy i świata, olimpijka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1979 ukończyła studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie kariery sportowej reprezentowała barwy Olimpii Elbląg i Marymontu Warszawa, zdobyła 83 tytuły mistrzyni Polski oraz ustanowiła 50 rekordów kraju w łyżwiarstwie szybkim. Startowała w czterech zimowych olimpiadach (Innsbruck 1976, Lake Placid 1980, Sarajewo 1984, Calgary 1988), kilkakrotnie zajmując miejsca w czołowej dziesiątce (najwyższe miejsce – 5.).

Trzykrotnie zdobywała brązowe medale mistrzostw świata: w 1978 i 1985 w wieloboju sprinterskim oraz w 1988 w wieloboju. Konkurowała w kraju w tym czasie głównie z Zofią Tokarczyk.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Pracowała jako zastępca dyrektora departamentu w mazowieckim urzędzie marszałkowskim. Należała do Krajowej Partii Emerytów i Rencistów. Jako kandydatka tej partii w 2001 bez powodzenia kandydowała do Sejmu z listy SLD-UP. W 2002 uzyskała mandat radnej sejmiku mazowieckiego z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego. Bez powodzenia kandydowała w wyborach z listy PSL – w 2004 do Parlamentu Europejskiego i w 2005 do Sejmu. W 2006 ponownie uzyskała mandat radnej sejmiku wojewódzkiego, tym razem z listy Prawa i Sprawiedliwości. W 2007 opuściła klub PiS, przystępując ponownie do klubu radnych PSL. Z listy tej partii bezskutecznie ubiegała się o mandat poselski w wyborach parlamentarnych. Potem wstąpiła do PSL, była kandydatką partii w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009. W wyborach samorządowych w 2010 uzyskała reelekcję do sejmiku z ramienia PSL[1], a rok później bez powodzenia ponownie kandydowała do Sejmu. W wyborach w 2014 ponownie kandydowała bezskutecznie do Parlamentu Europejskiego.

Objęła stanowisko głównego specjalisty w Urzędzie m.st. Warszawy.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]