Eryk Krwawy Topór

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eryk I Krwawy Topór
król Norwegii
Okres panowania od ok. 930
do ok. 934
Poprzednik Harald Pięknowłosy
Następca Haakon Dobry
król Nortumbrii
Okres panowania od ok. 947
do ok. 954
Dane biograficzne
Dynastia Ynglingowie
Urodziny ok. 885
Śmierć ok. 954
Ojciec Harald Pięknowłosy
Matka Ragnhilda Eriksdotter
Rodzeństwo Haakon Dobry

Eryk I Krwawy Topór (ang. Eric Bloodaxe, stnord. Eiríkr blóðöx, isl. Eiríkur blóðöx, norw. Eirik Blodøks; ur. ok. 885, zm. 954) – drugi król Norwegii i najstarszy syn pierwszego króla, Haralda Pięknowłosego.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Moneta Eryka. Na awersie napis ERIC REX (łac. król Eryk). Muzeum Brytyjskie

W roku 920, jeszcze jako następca tronu, zorganizował i poprowadził wyprawę wikingów do Bjarmaland w dzisiejszej północnej Rosji. W 930 jego ojciec, Harald Pięknowłosy, abdykował na jego rzecz a jego młodszych braciom nadał księstwa[1]. Krótko po objęciu władzy Eryk popadł w poważny konflikt z braćmi i zabił ich. Ze względu na ten fakt łacińskie kroniki wspominają o nim jako o fratris interfector (łac. zabójca braci). Także jego przydomek Krwawy Topór odnosi się właśnie do jego bratobójstwa i zamiłowania do zabójstw.

Okrucieństwa Eryka skłoniły możnych norweskich do sprowadzenia w 934 roku z Anglii nieślubnego syna Haralda I, Haakona I Dobrego, aby obalić jego rządy. Podburzona przez Haakona ludność strąciła Eryka z tronu.

Eryk próbował potem jeszcze odzyskać tron i stawał na czele wielu kampanii przeciw bratu. W końcu wraz z najbliższą rodziną został wypędzony z Norwegii i zamieszkał na Orkadach na północy Szkocji, a później w Yorku. Został tam ciepło przywitany przez króla Anglii Athelstana, który nawet koronował go na króla Nortumbrii w 947 roku. Athelstan zaopatrywał Eryka w wojsko, broń i twierdzę, które według niego miały mu pomagać w obronie przed ciągłymi najazdami Szkotów oraz Irlandczyków. Eryk Krwawy Topór sprawował funkcję króla Nortumbrii przez 9 lat.

W 954 przeciw Erykowi uknuto spisek. Podstępem został on wydalony z Nortumbrii i rozpoczął wojnę z Oswulfem, który został jej władcą. Eryk zginął w bitwie pod Brunanburg[1] w Anglii.

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

4. Halfdan Czarny      
    2. Harald Pięknowłosy
5. Ragnhilda Sigurdsdotter        
      1. Eryk Krwawy Topór
6. Eryk    
    3. Ragnhilda Eriksdotter    
7. nieznany przodek      
 

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Cesarstwo Niemieckie - Arabowie na półwyspie pirenejskim. T. 17. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 123. ISBN 978-83-7425-697-1.