Erytryn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Erytryn
Erytryn (pochodzenie: Maroko) Erytryn (pochodzenie: Queensland, Australia)
Erytryn (pochodzenie: Maroko) Erytryn (pochodzenie: Queensland, Australia)
Erytryn (pochodzenie: Maroko)
Erytryn (pochodzenie: Maroko)
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy kwiat kobaltowy[1]
Skład chemiczny uwodniony arsenian kobaltu(II) Co3(AsO4)2·8H2O
Twardość w skali Mohsa 2–2,5
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała względem ścian słupa
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 3,07[1] g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa karmazynowa, brzoskwiniowoczerwona, purpurowoczerwona, purpurowa, różowoczerwona, fioletowa, bezbarwny[1][2]
Rysa różowoczerwona lub czerwona[1]
Połysk szklisty, czasami diamentowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Erytryn (kwiat kobaltowy) – minerał z gromady arsenianów. Należy do minerałów bardzo rzadkich.

Nazwa pochodzi od gr. erythros = czerwony, nawiązując do barwy minerału[1][3].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy skupienia zbite, ziarniste, ziemiste, igiełkowe, krzaczaste, kuliste. Kryształy wykazują charakterystyczne zbrużdżenia, równoległe do wydłużenia słupów. Niekiedy występują w postaci szczotek krystalicznych[4]. Jest krajalny, giętki, przezroczysty[4].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Powstaje jako minerał wtórny w strefie utleniania (wietrzenia) arsenowych złóż kruszcowych zawierających kobalt.

Miejsca występowania[4]:

  • W Polsce: w okolicach Kowar (Rudawy Janowickie), w Górach Złotych.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Znaczenie naukowe (wykorzystywany jako wskaźnik w poszukiwaniu kruszców kobaltu, niklu i srebra), ma znaczenie kolekcjonerskie.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Żaba 2003 ↓, s. 127.
  2. webmineral.com: Erythrite. [dostęp 2014-07-09].
  3. mindat.org: Erythrite Mineral Data. [dostęp 2014-07-09].
  4. 4,0 4,1 4,2 Żaba 2003 ↓, s. 128.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów. Katowice: Videograf II, 2003, s. 127-128. ISBN 83-7183-174-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]