Estrydsenidzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Estrydsenidzi – dynastia królewska panująca w Danii (1047-1412), Norwegii (1387-1412) i w Szwecji (1389-1412).

Estrydsenidzi wywodzili się z pierwszej dynastii królów duńskich Skjoldungów. Ich protoplastą był Swen II Estrydsen, siostrzeniec Kanuta Wielkiego, który przejął władzę w Danii po Magnusie Dobrym.

Najwybitniejszymi przedstawicielami rodu Estrydsenidów byli Waldemar I Wielki oraz Małgorzata I, której rządy na przełomie XIV i XV wieku doprowadziły do zjednoczenia wszystkich krajów skandynawskich w ramach unii kalmarskiej.