Etiuda op. 10 nr 12 (Chopin)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Etiuda rewolucyjna

Problem z odtwarzaniem pliku? Zobacz Pomoc.
Początek Etiudy
Szturm Warszawy przez wojska rosyjskie we wrześniu 1831

Etiuda c-moll op. 10 nr 12, nazywana Rewolucyjnąetiuda skomponowana przez Fryderyka Chopina w 1831 roku. Jest zadedykowana "son ami Franz Liszt" (dla przyjaciela Chopina, Franza Liszta). Wedle tradycji dzieło powstało, gdy kompozytor dowiedział się o upadku powstania listopadowegozajęciu Warszawy przez Rosjan[1].

Dzieło, które wymaga od wykonawcy bardzo dużych umiejętności technicznych, jest jednym z najbardziej znanych utworów Chopina.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Etiuda powstała niedługo po upadku powstania listopadowego w 1831. Chopin nie był w stanie brać w nim udziału (wyjechał do Paryża), więc wyładowywał swą frustrację w swoich dziełach. Po wydarzeniach 1831 roku żalił się:

To wszystko wywołało we mnie wiele bólu. Kto mógł to przewidzieć!

Chopin prawdopodobnie pracował wówczas również nad Preludium d-moll op. 28 nr 24[2].

Technika[edytuj | edytuj kod]

W Etiudzie rewolucyjnej pierwsze takty grane są niezwykle szybko, słychać długie i głośne minorowe przejścia harmoniczne grane głównie przez lewą rękę. Długość i powtarzalność tych pasaży wyróżnia ten utwór od innych etiud.

Wpływy[edytuj | edytuj kod]

Koniec Etiudy nawiązuje do ostatniej sonaty fortepianowej Beethovena[3] (por. takty 77-81 w Etiudzie do taktów 150-152 w sonacie Beethovena).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Irena Poniatowska, Fryderyk Chopin. Człowiek i jego muzyka
  2. Jarosław Iwaszkiewicz, Chopin, str. 184
  3. Ostatnią sonatą Beethovena była XXXII Sonata c-moll op. 111.