Eugene Fluckey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eugene B. Fluckey
Lucky Fluckey
Eugene B. Fluckey
Rear Admiral Rear Admiral
Data i miejsce urodzenia 5 października 1913
Waszyngton
Data i miejsce śmierci 28 czerwca 2007
Annapolis
Przebieg służby
Lata służby 1935–1972
Siły zbrojne United States Navy
Jednostki USS Barb (SS-220)
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Medal Honoru (Stany Zjednoczone) Navy Cross

Eugene Bennett Fluckey (ur. 5 października 1913 w Waszyngtonie, zm. 28 czerwca 2007 w Annapolis) – amerykański wojskowy, oficer United States Navy, podczas II wojny światowej dowódca okrętu podwodnego "Barb", za swoje zasługi odznaczony między innymi Medalem Honoru. Odszedł na emeryturę w 1972 roku w stopniu kontradmirała (Rear Admiral).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Eugene B. Fluckey był absolwentem Mercersburg Academy w Pensylwanii, w 1931 roku wstąpił do United States Naval Academy, którą ukończył cztery lata później. Jego pierwszym przydziałem był pancernik "Nevada", następnym niszczyciel "McCormick". W 1938 roku odbył kurs w Submarine School w New London. W chwili przystąpienia Stanów Zjednoczonych do wojny służył na okręcie podwodnym "Bonita", na którym odbył pięć patroli bojowych na Oceanie Atlantyckim.

W 1944 roku został skierowany na staż dowódczy na USS "Barb". Po jednym patrolu w charakterze obserwatora, 28 kwietnia 1944 roku został mianowany jego dowódcą, w stopniu komandora porucznika (Commander). Na tym okręcie odniósł szereg sukcesów, zatapiając między innymi japoński lotniskowiec eskortowy "Unyō". Za swoją wojenną służbę został odznaczony Medalem Honoru oraz czterokrotnie Navy Cross.

W sierpniu 1945 roku zdał dowództwo "Barba", mając w perspektywie objęcie budowanego w Groton USS "Dogfish". Został jednak ostatecznie skierowany do pracy sztabowej, pod koniec roku obejmując stanowisko osobistego adiutanta admirała Chestera W. Nimitza. W kolejnych latach dowodził okrętem podwodnym "Halfbeak", służył w sztabie dowódcy sił podwodnych Floty Atlantyckiej, zaś w latach 1950–1953 był attaché wojskowym w Lizbonie.

W kolejnych latach pełnił różne funkcje sztabowe i liniowe. Na początku lat 60. został awansowany do stopnia kontradmirała. W czerwcu 1964 roku objął stanowisko dowódcy sił podwodnych Floty Pacyfiku. Od lipca 1966 roku przez dwa lata pełnił funkcję szefa Biura Wywiadu Marynarki. Odszedł z czynnej służby w sierpniu 1972 roku. Zmarł 28 czerwca 2007 roku w Annapolis[1].

Przypisy

  1. Philip Ewing - Staff: Highly decorated WWII ex-admiral dies at 93. Navy Times, Jun 30, 2007. [dostęp 2011-09-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]