Eugenia Pragierowa
Eugenia Pragierowa z domu Berke (ur. 14 lipca 1888 w Kaliszu, zm. 5 maja 1964 w Warszawie) – prawnik, działaczka polskiego ruchu socjalistycznego, feministka, polityk Polskiej Partii Socjalistycznej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
[edytuj] Życiorys
Uczestniczka strajków szkolnych w 1907, aresztowana, przebywała w więzieniu łącznie siedem miesięcy.
Studiowała historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w latach 1908–1911 prawo na Uniwersytecie w Zurychu. Uzyskała stopień naukowy doktora prawa po obronie dysertacji doktorskiej pod tytułem Die Genossenschaftsbewegung im Königreich Polen (Ruch spółdzielczy w Królestwie Polskim).
Od 1912 żona Adama Pragiera – działacza PPS, po wrześniu 1939 małżonkowie pozostawali w faktycznej separacji.
W latach 1910–1914 członek PPS-Lewicy. Od 1919 członek PPS. Od 1919 do 1925 kierownik Wydziału Ochrony Pracy Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej. Od 1925 do 1939 wykładowca Wolnej Wszechnicy Polskiej.
Członek władz Centralnego Wydziału Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych.
W czasie wojny przebywała we Lwowie.
Od 1945 dyrektor departamentu Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej, a następnie podsekretarz stanu w tym ministerstwie.
W latach 1945–1947 posłanka do Krajowej Rady Narodowej.
Od maja 1945 do grudnia 1948 członek Rady Naczelnej "lubelskiej" PPS. Potem członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1948 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR.
Posłanka na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji. Wiceprzewodnicząca Zarządu Głównego Ligi Kobiet Polskich do 1964. Członek Światowej Federacji Kobiet.
[edytuj] Bibliografia
- Tadeusz Jabłoński, Eugenia Pragierowa, w: Polska Partia Socjalistyczna. Wspomnienia z lat 1918–1939, Warszawa 1987, ISBN 83-05-11291-8, s. 297–306.
