Eugeniusz Ladenberger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eugeniusz Ladenberger
Kazimierz, Burza
Eugeniusz Ladenberger
major major
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1908
Słotwina
Data i miejsce śmierci 14 listopada 1979
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1927 – 1944
Stanowiska dowódca batalionu Bałtyk Pułk Baszta
Główne wojny i bitwy kampania wrześniowa, powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami

Eugeniusz Landenberger ps. Dereń, Burza, Henryk, Janosik, Kazimierz, Oracz (ur. 11 grudnia 1908 w Słotwinie, zm. 14 listopada 1979 w Warszawie) – oficer Wojska Polskiego, uczestnik ruchu oporu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w miejscowości Słotwinie, był synem Pawła, urzędnika bankowego i Karoliny zd. Butz. Jego rodzice byli Niemcami galicyjskimi. W 1927 roku ukończył gimnazjum państwowe w Nowym Sączu, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości.

We wrześniu 1927 roku został powołany do wojska i skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie do sierpnia 1928 roku odbył przeszkolenie unitarne. Po jego zakończeniu we wrześniu 1927 roku wstąpił Szkoły Podchorążych w Komorowie, którą ukończył w sierpniu 1930 roku , w stopniu podporucznika.

We wrześniu 1930 roku został dowódcą plutonu w 75 Pułku Piechoty w Chorzowie. Następnie został przeniesiony do 15 Pułku Piechoty w Dęblinie, gdzie był kolejno dowódcą plutonu i kompanii karabinów maszynowych, a w okresie od 22 listopada 1938 roku do sierpnia 1939 roku adiutantem pułku.

W sierpniu 1939 roku po mobilizacji został dowódcą 14 samodzielnej kompanii karabinów maszynowych 39 Dywizji Piechoty Rezerwowej. Bierze udział w kampanii wrześniowej biorąc udział w walkach na Lubelszczyźnie. W dniu 26 września 1939 roku w czasie bitwy pod Tomaszowem Lubelskim zostaje ranny i dostaje się do niewoli. Osadzony w obozie jenieckim w Pińczowie, skąd ucieka na początku października 1939 roku.

Po ucieczce z obozu przedostał się do Lublina, gdzie wstąpił do Służby Zwycięstwu Polski, wkrótce przekształconej w Związek Walki Zbrojnej, używa wtedy ps. „Dereń” . W styczniu 1940 roku został komendantem Obwodu ZWZ Lubartów, funkcję tę pełnił do czerwca 1940 roku, gdy zagrożony aresztowaniem wyjechał do Lublina, gdzie został oficerem dyspozycyjnym komendanta Okręgu ZWZ Lublin.

W kwietniu 1941 roku wyjeżdża do Warszawy, gdzie został oficerem w Wydziale Wyszkolenia III Oddziału Komendy Głównej ZWZ. Był organizatorem i dowódcą batalionu sztabowego Baszta, który miał spełniać zadania ochronne Komendy Głównej na wypadek powstania. Równocześnie był wykładowcą na konspiracyjnych kursach podchorążych oraz podoficerskich ZWZ i AK. We wrześniu 1943 roku w związku z przekształceniem batalionu Baszta w pułku, został dowódcą jego I batalionu Bałtyk i równocześnie inspektorem wyszkolenia pułku Baszta, używał wtedy ps. Kazimierz.

Od momentu wybuchu powstania warszawskiego dowodzi I batalionem Bałtyk, który walczy na Górnym Mokotowie. W dniu 27 września 1944 roku na rozkaz p.o. dowódcy Zgrupowania Pułku Baszta mjr K. Szternala przeszedł jako parlamentariusz linię niemiecką i spotkał się z gen. von dem Bach-Zelewskim, gdzie ustalono, że Niemcy w przypadku kapitulacji powstańców gwarantują im prawa kombatanckie. Po powrocie do sztabu mjr Szternala i przekazaniu mu tych informacji, podjął on decyzję o kapitulacji powstańców na terenie Górnego Mokotowa.

Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej i osadzono go początkowo w Dulagu nr 121 w Pruszkowie, a następnie wywieziony w głąb Niemiec. W maju 1945 roku po wyzwoleniu z obozu jenieckiego wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do 2 Korpusu Polskiego, zostając zastępcą dowódcy batalionu w 16 Pomorskiej Brygadzie Piechoty.

Po demobilizacji w 1947 roku wrócił do Polski i zamieszkał w Gdańsku, został zweryfikowany w stopniu mjr rez. WP. Pracował i mieszkał na terenie Trójmiasta. Działał w środowisku byłych żołnierzy Baszty.

Zmarł w Warszawie, został pochowany na cmentarzu powązkowskim w kwaterze żołnierzy „Baszty”[1].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kwatera A26, rząd 10, grób 14.
  2. Dziennik Personalny nr 13 z dnia 15 sierpnia 1930 roku.
  3. Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003. ISBN 83-7188-691-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]