Eurasier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eurasier
Eurasier liegend.jpg
Eurasier
Inne nazwy Eurasian, Eurasian Dog
Kraj patronacki Niemcy
Wymiary
Wysokość 52 – 60 cm (psy),
48 – 56 cm (suki)
Masa 22 – 32 kg (psy),
18 – 26 kg (suki)
Klasyfikacja
FCI Grupa V, Sekcja 5,
nr wzorca 291
ANKC Grupa 7 (Non-sporting)
CKC Grupa 3 (Working)
KC(UK) Utility
NZKC Non-sporting
UKC Grupa 5 – Northern Breed (wzorzec FCI)
Wzorce rasy
FCI ANKC CKC KC(UK) NZKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Eurasierrasa psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych. Typ lisowaty[1]. Nie podlega próbom pracy[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Tworzenie rasy datuje się na początek drugiej połowy XX wieku. Celem jej powstania było odtworzenie dawnego psa syberyjskiego. Eurasier stworzony został w wyniku skrzyżowania Chow Chowa z wilczastym szpicem niemieckim i nosił wtedy nazwę wolf-chow. Twórcą rasy był Julius Wipfel, który wykorzystał psy chow chow m.in. z hodowli Charlotte Baldamus. Ze względu na bliskie pokrewieństwo osobników w jej hodowli uzyskiwała ona mocno ujednolicone fenotypowo psy. Wywarło to duży wpływ na nowo powstającą rasę. W późniejszym czasie, po wprowadzeniu do hodowli samojedów Wipfel zaproponował nazwę Eurasier. Oficjalnie została ona przyjęta w 1973 roku.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Szczenię Eurasiera o umaszczeniu szarym

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

  • Sierść – krótka, gęsta
  • Maść – ruda, czarna, szara, wilczasta. Niepożądane są białe znaczenia.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Łatwy do wychowania, cichy, ale czujny. Jest lojalny i oddany właścicielom. Trudno akceptuje nowych członków rodziny.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Eurasiery wraz z Chow Chow i bobtailami posłużyły do powstania rasy psów o nazwie Elo.
  • Jedną z propozycji nowej nazwy dla dzisiejszych eurasierów była nazwa Lorentiner, na cześć Konrada Lorenza.

Przypisy

  1. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 129.
  2. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 192.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 183. ISBN 83-7073-122-8.
  • Hans Räber "Encyklopedia psów rasowych" tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.