Eurazjatyzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eurazja

Eurazjatyzm (ros. евразийство, jewrazijstwo) – ruch polityczny, pierwotnie powstały na początku XX wieku w środowisku rosyjskich „białych emigrantów“. Współczesnie do poglądów euroazjatów nawiązuje Aleksandr Dugin.

Eurazjatyzm w latach 20. XX wieku[edytuj | edytuj kod]

Termin „eurazjatyzm“ został ukuty w 1915 roku przez geografa rosyjskiego Wieniamina Siemionowa-Tien-Szańskiego, używającego w swoich publikacjach terminu „Eurazja rosyjska” (Russkaja Ewrazja)[potrzebne źródło]. Jako doktryna polityczna pierwotnie został stworzony na początku lat 20. XX wieku w środowisku „białej emigracji”. Ruch zakładał, że cywilizacja rosyjska nie stanowi części europejskiej cywilizacji zachodniej (nieco zapożyczeń ze słowianofilskich idei Konstantina Leontjewa), a bolszewicka rewolucja październikowa była konieczną reakcją na szybką modernizację rosyjskiego społeczeństwa. Jewrazijcy wierzyli, że reżim sowiecki jest zdolny do porzucenia maski proletariackiego internacjonalizmu i wojującego ateizmu (któremu jewrazijcy byli od początku całkowicie przeciwni), i przekształcenia się w nowy, nacjonalistyczny nieeuropejski prawosławny rząd.

Jewrazijcy krytykowali antybolszewickią działalność organizacji, takich jak Rosyjski Związek Ogólnowojskowy – twierdzili oni, że energię społeczności emigracyjnej lepiej skoncentrować na wspieraniu wspomnianych przemian, co do których mieli nadzieję, że nastąpią. Z kolei ich przeciwnicy na emigracji twierdzili, że jewrazijcy wzywający do kompromisu, a nawet wsparcia reżimu bolszewickiego, usprawiedliwiając jego bezwzględną politykę (jak prześladowanie Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego) jako „przejściowe problemy“ nieuchronne w procesie rewolucyjnym.

Kluczowymi postaciami euroazjatyzmu byli Nikołaj Trubieckoj, Piotr Sawickij, Piotr Suwczynskij, Dmitrij Światopełk-Mirski, Konstantin Czcheidze, P. Arapov i Siergiej Efron. Filozof Gieorgij Florowski początkowo wspierał euroazjatów, ale później wycofał się twierdząc że „zadają właściwe pytania“, ale "stawiają złe odpowiedzi". Znaczące wpływy doktryny euroazjatów można znaleźć w pracy Nikołaja Bierdiajewa pt. „Źródła i sens komunizmu rosyjskiego“.

Kilka organizacji podobnych w duchu do euroazjatów wyrosło w społeczności emigracyjnej mniej więcej w tym samym czasie, jak np. monarchistyczni Młodorosjanie.

W dzisiejszych czasach najbardziej znaną organizacją, która czerpie ideały z ruchu jest Narodowa Partia Bolszewicka Eduarda Limonowa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Leszek Nowak – Euroazjatyzm jako rosyjskie kontroświecenie
  2. Teresa Matusiak: Putin planuje Unię Euroazjatycką (pol.). UniaEuropejska.org, 2011-10-06. [dostęp 2011-10-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]