Eurokorpus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eurokorpus
korpus europejski
Coat of arms of Eurocorps.svg
Historia
Państwo  Niemcy
 Francja
 Belgia
 Hiszpania
 Luksemburg
Sformowanie 1 października 1993
Dowódcy
Obecny Belgia por-gen. Guy Buchsenschmidt
Organizacja
Skład Francja Etat-major de Force (Dywizja)
(11 tys.)

Niemcy Dywizja
(18 tys.)
FrancjaNiemcy Brygada (5,2 tys.)
Belgia 1 Brygada (5 tys.)
Hiszpania 1 Dywizja Pancerna BRUNETE (10 tys.)

Odznaka Eurokorpusu

Eurokorpus (ang. Eurocorps), korpus europejski (ang. „European Corps“) – wspólna wielonarodowa jednostka wojskowa szybkiego reagowania utworzona w celu udziału w operacjach kryzysowych, humanitarnych, ratunkowych oraz wymuszania i utrzymania pokoju z siedzibą w Strasburgu[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Organizacja została utworzona w 1992 przez Niemcy i Francję, w ramach Traktatu Elizejskiego z 1963 roku, w celu zainspirowania tożsamości obronnej UE, licząca obecnie 7000[potrzebne źródło] oficerów i 60.000[potrzebne źródło] żołnierzy. Pod rotacyjnym dowództwem kolejnych państw członkowskich zmieniający się co dwa lata. Kwatera Eurokorpusu znajduje się w Badenii-Wirtembergii. Eurokorpus stał się w pełni operacyjny w 1995 roku. W kwietniu 2000 Eurokorpus przejął dowództwo nad siłami pokojowymi KFOR w Kosowie. Grecja, Polska, Turcja i Włochy posiadają limitowaną liczbę oficerów w kwaterze głównej w Strasburgu.

W dniu 25 lutego 2003 Austria i Finlandia podpisały porozumienie w sprawie wysłania personelu do kwatery głównej eurokorpusu w Strasburgu. Finlandia miała swojego przedstawiciela w korpusie do 2005 a Austria do 2011 roku.

Od stycznia 2008 roku Polska toczy negocjacje dotyczące zmiany statusu w Eurokorpusie z obserwatora na państwo ramowe. Pełne członkostwo miało być możliwe najwcześniej w 2010 roku[2]. W listopadzie 2011 roku dostała zaproszenie do negocjacji o przystąpieniu do Eurokorpusu w charakterze „państwa ramowego“[1]. Data przystąpienia Polski została wyznaczona na 1 stycznia 2016 roku[3].

Członkowie[edytuj | edytuj kod]

„Państwa ramowe“
„Państwa delegujące“ (obserwatorzy)

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Uwe R. Proll: Eurokorps – Das Handbuch. Tom 1, Bonn: ProPress Verlag GmbH, 1994
  • Philipp Wassenberg: Das Eurokorps – Sicherheitsrechtliches Umfeld und völkerrechtliche Bedeutung eines multinationalen Großverbands. Baden-Baden: Nomos, 1999
  • Eurokorps: Europäische Verteidigung – Eine kritische Bestandsaufnahme. Tom 3, Bonn: ProPress Verlag GmbH, 2002
  • Wichard Woyke: Deutsch-französische Beziehungen seit der Wiedervereinigung – Das Tandem fasst wieder Tritt (= Grundlagen für Europa). 2. edycja, VS Verlag für Sozialwissenschaften, Wiesbaden 2004, strona 156. ISBN 3-8100-4174-2

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons