Europa łacińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mapa Europy Łacińskiej. Kolorem turkusowym oznaczono kraje, w których język romański jest językiem narodowym, a kolorem zielonym – jednym z języków urzędowych
Języki romańskie używane w Europie

Europa łacińska (hiszp., port. i wł. Europa latina, rum. Europa latină, fr. Europe latine) – określenie używane w odniesieniu do tych narodów używających języków romańskich i ich terytoriów, których kultura różni się od germańskich, słowiańskich i ugryjskich części Europy.

Pojęcie Europa łacińska było pierwotnie używane w odniesieniu do państw leżących nad zachodnią częścią Morza Śródziemnego: Andory, Francji, Hiszpanii, Monako, Portugalii, San Marino i Włoch. Te siedem krajów ma wspólne korzenie lingwistyczne (języki wykształciły się z łaciny ludowej), a większość ich mieszkańców przez wieki wyznawała katolicyzm obrządku zachodniego. Definicja ta w szerszym zakresie dotyczy także Watykanu, Walonii w Belgii i tej części Szwajcarii, w której mówi się językiem romansz. Niektórzy zaliczają do tego kręgu również włoskojęzyczne gminy Słowenii oraz Istrię w Chorwacji.

Rumunia i Mołdawia są położone daleko od serca Europy łacińskiej, w "oceanie słowiańskim" i podlegały w swoich dziejach wpływom kościoła prawosławnego. Jednak kraje te okazały wielki entuzjazm za uznanie ich za część Europy łacińskiej, co wyrażano m.in. przez regulację rumuńskiego alfabetu łacińskiego w 1860 roku, reformy rumuńskiej pisowni z roku 1993, a także przez porzucenie cyrylicy i zastąpienie jej alfabetem łacińskim w Mołdawii w 1989 roku. Oba kraje są obecnie pełnoprawnymi członkami Unii Łacińskiej.

Część regionów w wyżej wymienionych państwach prezentuje odmienną kulturę od Europy łacińskiej:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]