Europejska Wspólnota Obronna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
European Defence Community
Europejska Wspólnota Obronna
European Defence Community.png
Państwa mające tworzyć EWO - Algieria była częścią składową Francji
24.10.1950 Plan Plevena
27.05.1952 Traktat
30.08.1954 Usunięcie ratyfikacji traktatu z porządku obrad francuskiego Zgromadzenia Narodowego. Fiasko projektu.

Europejska Wspólnota Obronna (fr. Communauté européenne de défense, CED), EWO, to organizacja której powstanie po raz pierwszy zaproponował przewodniczący rady ministrów IV Republiki Francuskiej René Pleven w swoim planie ogłoszonym 24 października 1950. Na mocy podpisanego traktatu zawartego 27 maja 1952 w Paryżu tworzyć ją miały Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, RFN i Włochy[1].

Traktat[edytuj | edytuj kod]

Czynnikiem sprzyjającym integracji były amerykańskie dążenia do remilitaryzacji RFN, które w związku z rosnącą potęgą ZSRR po zakończeniu II wojny światowej obawiały się niekorzystnego rozwoju sytuacji w Europie. Również Wielka Brytania zdawała sobie sprawę z tego iż Niemcy pomimo druzgocącej klęski pozostały najpotężniejszym krajem europejskim, a Francja obawiając się powrotu tradycyjnego niemieckiego militaryzmu upatrywała jednakże we wzmocnionej RFN szansy na ożywienie własnej gospodarki[2].

Negocjacje rozpoczęły się 15 lutego 1951, a 27 maja 1952 w Paryżu członkowie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali podpisali traktat powołujący do życia EWO. Planowana europejska armia miała sobie liczyć 40 narodowych dywizji po 13 tys. jednakowo umundurowanych żołnierzy. Traktat zakładał utworzenie dziewięcioosobowego Komisariatu, Zgromadzenia Ministrów Obrony i Zgromadzenia Parlamentarnego. Europejska armia miała być znacznie większa niż na etapie projektu zakładali Francuzi, a do tego zgodnie z dążeniami tzw. "federalistów" (zwolennicy "Europy regionów" i państwa europejskiego) artykuł 38. traktatu zapowiadał możliwość rozłożenia nad nią demokratycznej kontroli Wspólnot[3]. Co za tym idzie w marcu 1953 w ramach EWWiS powstał projekt połączenia współpracy gospodarczej i integracji militarnej poprzez powołanie do życia Europejskiej Wspólnoty Politycznej.[2] Traktat podpisany na okres 50 lat musiał być jeszcze ratyfikowany przez parlamenty narodowe państw sygnatariuszy.

Państwa sygnatariusze
Belgia Belgia Włochy Włochy Luksemburg Luksemburg

Holandia Holandia Francja Francja Niemcy Zachodnie Niemcy

Unia Europejska Portal: Unia Europejska

Tymczasem w Rosji zmarł Józef Stalin, na Półwyspie Koreańskim podpisano rozejm kończący trwającą od 1950 wojnę. We Francji poparcie dla wspólnej armii zmalało, a niekorzystny układ sił politycznych (do głosu doszli przeciwnicy uzbrojenia Niemiec i pogłębiania integracji) sprawił, że 30 sierpnia 1954 postanowiono usunąć ratyfikację z porządku obrad Zgromadzenia Narodowego. Wiązało się to z upadkiem idei wspólnej polityki obronnej[1].

Konsekwencje[edytuj | edytuj kod]

W wyniku fiaska starań zmierzających do powstania EWO, bezcelowe stało się również powołanie Europejskiej Wspólnoty Politycznej. Nie tylko spowolniło to procesy integracyjne, ale powstały również obawy, że nie rozwiązany "problem niemiecki"[4] zagrozi bezpieczeństwu Europy. Dlatego też w październiku 1954 zdecydowano w Londynie o przyjęciu RFN do Traktatu Północnoatlantyckiego[5]. Kraje bloku wschodniego odpowiedziały powołaniem do życia Układu Warszawskiego.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Europejska Wspólnota Obronna. www.stosunkimiedzynarodowe.info. [dostęp 2012-12-08].
  2. 2,0 2,1 Wspólnoty Europejskie na arenie międzynarodowej w okresie zimnej wojny, Tomasz Betka. www.uniaeuropejska.org. [dostęp 2012=12-08].
  3. Plans for the EDC. www.cvce.eu. [dostęp 2012-12-08].
  4. Obawiano się, że słabe Niemcy Zachodnie zostaną zdominowane przez NRD i zjednoczone pod egidą ZSRR.
  5. Final Act of the London Conference. www.nato.int. [dostęp 2012-12-08].

Dokumenty[edytuj | edytuj kod]

  1. Tekst Traktatu o Europejskiej Wspólnocie Obronnej (wersja angielska). aei.pitt.edu, 2012-12-08.
  2. Tekst końcowy Konferencji Londyńskiej (wersja angielska). www.nato.int. [dostęp 2012-12-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zięba Ryszard (red.), Bezpieczeństwo międzynarodowe po zimnej wojnie, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008
  2. Calvocoressi Peter, Polityka międzynarodowa po 1945 roku, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa 1998
  3. Betka Tomasz Wspólnoty Europejskie na arenie międzynarodowej w okresie zimnej wojny. www.uniaeuropejska.org. [dostęp 2012-12-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  1. Europejska Wspólnota Obronna. www.stosunkimiedzynarodowe.info. [dostęp 2012-12-08].
  2. Plans for the EDC. www.cvce.eu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]