Eva Birnerová

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eva Birnerová
Eva Birnerová
Eva Birnerová (2013)
Państwo  Czechy
Miejsce zamieszkania Pilzno
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1984
Duchcov
Wzrost 170 cm
Masa ciała 59 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 17 marca 2002
Zakończenie kariery aktywna
Trener Hana Birnerova
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0 WTA, 8 ITF
Najwyżej w rankingu 52 (21 maja 2012)
Australian Open 3R (2007)
Roland Garros 2R (2005)
Wimbledon 3R (2013)
US Open 2R (2006)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3 WTA, 11 ITF
Najwyżej w rankingu 59 (9 października 2006)
Australian Open 3R (2005)
Roland Garros 3R (2005)
Wimbledon 1R (2004, 2005, 2006, 2012, 2013)
US Open 2R (2004, 2005, 2006, 2012)
Strona internetowa

Eva Birnerová (ur. 14 sierpnia 1984 w Duchcoviu) – czeska tenisistka, najwyżej sklasyfikowana na 52. miejscu w rankingu singlowym i 59. w rankingu deblowym. Jej trenerem, od października 2005, jest Tim Sommer.

Profesjonalistką jest od 17 marca 2002. Pierwszy raz w pierwszej setce rankingu pojawiła się w styczniu 2004. Finalistka turnieju WTA Tour w Taszkencie (Tashkent Open). W grze podwójnej odniosła trzy zwycięstwa − w 2006 w stolicy Szwecji (w parze z Jarmilą Gajdošovą), w 2011 w Bad Gastein (w parze z Lucie Hradecką) oraz w 2012 w Bogocie (wraz z Aleksandrą Panową). Doszła do finałów w Portorožu (z Émilie Loit), w Sztokholmie (z Marą Santangelo), w Budapeszcie (z Michaëllą Krajicek), w Baku (z Albertą Brianti), w Bogocie (z Aleksandrą Panową) i w Monterrey (z Tamarine Tanasugarn). Reprezentantka kraju w Pucharze Federacji.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Kariera juniorska[edytuj | edytuj kod]

Birnerová zaczynała swoją karierę juniorską, podczas turniejów w Czechach i Słowacji. Już w pierwszym roku występów, 1998, doszła do trzech finałów: w Popradzie, Luksemburgu i Sozopolu, z czego dwa ostatnie wygrała. W juniorskim Wielkim Szlemie zadebiutowała, podczas Wimbledonu 1999, gdzie przegrała w drugiej rundzie z Tetianą Perebyjnis.

W styczniu 2000 zdobyła brązowy medal Międzynarodowych Mistrzostw Czech. W 1/2 finału została pokonana przez Emę Janaskovą. W październiku, przegrała w ćwierćfinale Nieoficjalnych Mistrzostw Świata 18-latek z Jeleną Janković. W drugiej rundzie wygrała z Dinarą Safiną. W 2001 doszła do trzeciej rundy Wimbledonu i US Open, a także do półfinału mistrzostw Europy juniorek[1]. W rankingu ITF z 29 października została sklasyfikowana na 1. miejscu w klasyfikacji gry singlowej[2].

Rok później, podczas Australian Open 2002 doszła do 1/2 finału. Po drodze pokonała Jarmilę Gajdošovą, Tory Zawacki, Zsuzsannę Babos i Sunithę Rao. W meczu o finał została pokonana przez Barborę Strýcovą. W parze ze Strýcovą, doszła również do półfinału gry podwójnej[3]. Podczas mistrzostw Europy juniorek zdobyła złoty medal, w finale wygrywając z Petrą Cetkovską.

1998–2001[edytuj | edytuj kod]

Jako piętnastolatka zadebiutowała w profesjonalnym turnieju w 1998 w Nikozji, gdzie w grze pojedynczej doszła do ćwierćfinału, zaś w deblu (w parze z Annette Zweck) wygrała całą imprezę[4]. W 1999 zagrała dwukrotnie: w Valašské Meziříčí przegrała w pierwszej rundzie, a w Pradze w trzeciej fazie eliminacji. Rok później, również w Valašské Meziříčí, doszła do 1/4 finału, zaś w innych startach przegrywała w pierwszej rundzie. Pierwsze zwycięstwo w imprezach ITF odniosła w 2001, w Glasgow, po pokonaniu w ćwierćfinale najwyżej rozstawionej Kristie Boogert. W tym samym roku zadebiutowała w turnieju WTA, podczas FORTIS Championships Luxembourg w Luksemburgu.

2002[edytuj | edytuj kod]

Sezon rozpoczęła podczas turnieju ITF w Redbridge, kiedy to przegrała w pierwszej rundzie eliminacji. Dwa tygodnie później, zajmując 363 miejsce, zagrała w imprezie w Nowym Delhi. Wygrała cały turniej (drugi w karierze) bez straty seta[5].

Kolejne triumfy w ITF odniosła w Vaduz i Lenzerheide. W sierpniu, podczas kwalifkacji do US Open, zadebiutowała w Wielkim Szlemie. Po pokonaniu Milagros Sequery 6:7, 6:1, 6:2, przegrała z Anastasiją Rodionową 6:7, 3:6. W następnych występach odpadała w drugich rundach. Sezon zakończyła na 215. miejscu.

2003[edytuj | edytuj kod]

Rok 2003 zaczęła od II rundy turnieju ITF we francuskim Belfort, ćwierćfinału w Southampton i Redbridge. W Dinan, po przejściu eliminacji, w pierwszej rundzie wygrała z Sofią Arvidsson. W drugim meczu pokonała Ritę Kuti Kis, zaś w 1/4 finału Nathalie Vierin. W półfinale zwyciężyła, z najwyżej rozstawioną zawodniczką, Jewgieniją Kulikowskają. Końcowe zwycięstwo zapewniła sobie po wygranej z Zuzaną Ondráškovą.

Dwa tygodnie później, zadebiutowała w turnieju WTA, w Bol, przegrywając z Anną-Leną Grönefeld 2:6, 1:6. Pierwszy raz zagrała również w turnieju głównym Wielkiego Szlema, podczas French Open, kiedy jako kwalifikantka przegrała ze Stéphanie Foretz 4:6, 5:7. W następnych występach, od lipca do września, wygrała jeden turniej (w Vittel) i doszła do 1/2 finału w Cuneo.

Październik rozpoczęła od przegranej w trzeciej rundzie eliminacji do imprezy kategorii I w Moskwie z Tiną Pisnik w trzech setach. Wcześniej, w drugim meczu, odniosła pierwsze zwycięstwo nad zawodniczką w pierwszej setki rankingu, Klárą Koukalovą. W kolejnym turnieju WTA, w Dubaju, doszła do ćwierćfinału. Pod koniec roku, wygrała w imprezie ITF w Deauville.

2004[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2004 rozpoczęła od porażki w pierwszym meczu Australian Open. W rankingu z 24 stycznia 2004 pierwszy raz awansowała do pierwszej setki, na 98. miejsce. Następnie, jako rozstawiona z "jedynką", doszła do półfinału imprezy ITF w Warszawie. Przegrała z Martą Domachowską 7:5, 6:7, 2:6. W marcu, podczas Pacific Life Open, grając jako "lucky loser", przegrała w pierwszej rundzie. Zarówno w Miami, Casablance, jak i w Estoril odpadała w kwalifkacjach.

Podczas French Open i Wimbledonu, po przejściu eliminacji, przegrała w pierwszej rundzie. W kolejnych występach, w imprezach niższej rangi, nie dochodziła dalej niż do drugiej rundy. W Sopocie, jako kwalifikantka, przegrała w walce o ćwierćfinał z Martą Marrero 2:6, 6:7. Po porażce w trzeciej rundzie eliminacji kwalifikacyjnych, nie zdołała awansować do turnieju głównego US Open. Do końca sezonu, startując zarówno w ITFach i turniejach WTA, odpadała głównie w pierwszych rundach.

W deblowych turniejach WTA czterokrotnie doszła do 1/4 finału: w Bogocie (w parze z Ľubomírą Kurhajcovą), Hasselt (w parze z Lidią Prusovą), Filderstadt (z Lilią Osterloh) i Linzu (z Ivetą Benešovą). Z tą ostatnią przegrała w drugiej rundzie US Open. W ITFach dwa razy grała w finale. Raz wygrała (w Cagnes-sur-Mer), raz przegrała (w Modenie).

2005[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym turniejem Birnerovej w 2005 była impreza Richard Luton Properties Canberra International, w Canberze, w której przegrała w drugiej rundzie eliminacji. W kwalifikacjach do Australian Open została pokonana w pierwszej rundzie przez Angelę Haynes 1:6, 6:1, 1:6. W I rundzie ITFu w Urtijëi wyeliminowała Tinę Pisnik, żeby w drugiej przegrać z Sybille Bammer. Jako 158 zawodniczka rankingu wystąpiła w Bogocie, gdzie doszła do 1/4 finału. W Acapulco przegrała w decydującej fazie eliminacji.

W Indian Wells pokonaniu Delii Sescioreanu i Julii Schruff w kwalifikacjach i Tamarine Tanasugarn w pierwszej rundzie, przegrała ze Swietłaną Kuzniecową. Blisko trzy miesiące później przeszła eliminacje do French Open. W pierwszej rundzie wygrała z Mariją Kirilenko 2:6, 7:5, 6:3, a w drugiej przegrała z turniejową "dziewiątką" Wierą Zwonariową 6:4, 3:6, 0:6. Mimo porażki w trzeciej rundzie kwalifikacji, zagrała w turnieju głównym Wimbledonu jako "lucky loser". W pierwszej rundzie przegrała z Venus Williams.

Eva Birnerová (z lewej) i Sybille Bammer (z prawej) podczas Australian Open 2007

Kolejnymi turniejami były imprezy ITF w Fano i Cuneo – w obu z nich dochodziła do ćwierćfinału. Zarówno w Modenie, jak i w Sztokholmie przegrywała w pierwszym meczu. Podczas ostatniego w sezonie turnieju na nawierzchni ziemnej, w Budapeszcie odpadła w drugiej rundzie, po przegranej z Maríą Sánchez Lorenzo. Dzięki 111 pozycji w rankingu, podczas US Open wystąpiła od razu w turnieju głównym. Została pokonana w pierwszej rundzie przez Nadię Pietrową, rozstawioną z numerem dziewiątym. W czterech kolejnych występach w imprezach WTA odpadała w kwalifikacjach. W listopadzie wystąpiła w turniejach niższej rangi w Deauville i Poitiers, dwukrotnie przegrywając w 1/4 finału.

2006[edytuj | edytuj kod]

W pierwszych występach w 2006, w Sydney i Australian Open, przegrywała w pierwszej rundzie. Kolejno, wygrała ITF w Urtijëi, po pokonaniu Jekatieriny Makarowej, Yvonne Meusburger, Camille Pin, Olgi Błahotowej i Marty Domachowskiej. W Antwerpii przegrała w pierwszej rundzie eliminacji, zaś w Bogocie skreczowała w meczu pierwszej rundy z Marianą Díaz-Olivą.

Podczas imprezy w Indian Wells odpadła w drugiej rundzie kwalifikacji, zaś w ITFie w Orange w 1/4 finału. W kolejnych turniejach, kategorii I i II w Miami, Amelia Island i Charleston, przegrywała w pierwszej rundzie eliminacji. W Cagnes-sur-Mer odniosła zwycięstwo z rozstawioną z "jedynką" Émilie Loit. Podczas Estoril Open została pokonana w pierwszym meczu przez kwalifikantkę, Natalię Gussoni. Zarówno podczas French Open, jak i Wimbledonu przegrywała w drugiej rundzie turnieju głównego[6][7].

W Budapeszcie, grając jako kwalifikantka, w pierwszej rundzie pokonała Klárę Zakopalovą 6:1, 3:6, 6:1, w drugiej Kaię Kanepi 6:2, 6:4, by w ćwierćfinale przegrać z Martinę Müller 6:7, 6:4, 1:6[8]. Podobnie było w Sztokholmie, gdzie w walce o 1/2 finału z Sofią Arvidsson skreczowała przy stanie 6:4, 3:6, 0:2[9].

Pomyślnie przeszła eliminacje do US Open, gdzie później przegrała w drugiej rundzie. Od września do listopada, grając tylko i wyłącznie w turniejach WTA, przegrywała w pierwszej rundzie. W Prerovie i Poitiers, również odpadała po pierwszym meczu. Po raz pierwszy w karierze, zakończyła sezon w pierwszej setce rankingu, na 80. miejscu.

W grze podwójnej, w 2006, odniosła pierwsze zwycięstwo w turniejach WTA. Dokonała tego podczas Nordea Nordic Light Open w Sztokholmie, gdzie grała w parze z Jarmilą Gajdošovą. W finale zwyciężyły z rozstawionymi z "jedynką", Yan Zi i Zheng Jie 0:6, 6:4, 6:2. W parze z Émilie Loit, w Portorožu, doszły także do finału gdzie, z powodu kontuzji Loit, oddały mecz finałowy walkowerem[10].

Pod koniec lipca, razem ze Stéphanie Foretz, odpadła w półfinale imprezy w Budapeszcie. Podczas US Open, partnerując Anastasiji Jakimawej przegrała w drugiej rundzie z deblem Dinara Safina/Katarina Srebotnik.

2007[edytuj | edytuj kod]

Rok 2007 rozpoczęła podczas turnieju w Auckland, gdzie została pokonana przez Émilie Loit w pierwszej rundzie. Tydzień później, na pierwszej fazie eliminacji zakończyła swój występ w Hobart, przegrywając z Yvonne Meusburger. W Australian Open pokonała Martinę Suchą i Julię Schruff, by w III rundzie przegrać z turniejową "dwójką" Amélie Mauresmo[11]. Po tym turnieju awansowała na najwyższą pozycję w karierze – nr 59[12].

W kwalifikacjach do turnieju w Paryżu przegrała w drugiej rundzie, zaś w Antwerpii w pierwszej. Podczas Regions Morgan Keegan Championships w Memphis przegrała w pierwszej rundzie z Jarmilą Groth. W Acapulco odpadła w drugiej rundzie po porażce z Melissą Torres Sandoval.

Od marca do lipca, we wszystkich turniejach w których startowała, zarówno podczas French Open, jak i na Wimbledonie, odpadała w pierwszej rundzie. Podczas imprezy ITF w Cuneo odniosła pierwsze zwycięstwo (wygrała z Jekatieriną Makarową). W Palermo pokonała najwyżej rozstawioną tenisistkę, Michaëllę Krajicek, by w drugiej rundzie przegrać z Sarą Errani[13].

Na nawierzchni ziemnej w Bad Gastein również odpadła w drugiej rundzie. Podczas Nordea Nordic Light Open rozgrywanego w Sztokholmie. Odpadła w drugiej rundzie eliminacji do New Haven (przegrana z Ágnes Szávay) i pierwszym meczu kwalifikacji do US Open (została pokonana przez Wiktorię Kutuzową). Ostatnim występem w tym roku, była druga runda turnieju ITF w Denain.

W grze podwójnej doszła do dwóch półfinałów: w Acapulco, gdy jej partnerką była Barbora Strýcová i podczas Gastein Ladies w Bad Gastein – w parze z Evą Hrdinovą. W turniejach wielkoszlemowych (Australian Open i French Open) przegrywała w pierwszych rundach.

2008–2009[edytuj | edytuj kod]

Z powodu kontuzji odniesionej pod koniec 2007 roku, sezon 2008 rozpoczęła dopiero w lipcu podczas turnieju ITF w Zwevegem. Odpadła w drugiej rundzie, po porażce z Sandrą Martinović. W Petange odpadła w drugiej rundzie eliminacji, kreczując w niej z Violette Huck[14].

W Saint Raphael przegrała w pierwszej rundzie gry pojedynczej, a w deblu, w parze z Lucie Hradecką, zwyciężyła cały turniej. Dzięki "dzikiej karcie" wystartowała w eliminacjach do US Open, gdzie przegrała w pierwszej fazie. Do końca sezonu wystąpiła w trzech ITF-ach, w każdym z nich zostając pokonana w pierwszej rundzie. Sezon 2009 rozpoczęła w turnieju WTA w Strasburgu w grze podwójnej, partnerując Evie Hrdinovej. W pierwszym meczu pokonały parę María Emilia Salerni/Anastasija Jakimawa. W 1/4 finału przegrały z Nathalie Dechy i Marą Santangelo. W kolejnym występie, w Grado, po przejściu eliminacji przegrała w pierwszej rundzie z Cataliną Castaño. W deblu, w parze ze swoją siostrą, Haną, przegrała w półfinale.

Podczas turnieju ITF w Zagrzebiu przegrała w drugiej rundzie z Rossaną De Los Rios[15]. W turnieju głównym, w Petange, wystąpiła jako kwalifikantka. Doszła do 1/2 finału, gdzie została pokonana przez Jekatierinę Byczkową. W Bad Saulzgau, również po przejściu kwalifikacji, przebrnęła do półfinału. Podczas ITF-u w Trnavie przegrała w ćwierćfinale z najwyżej rozstawioną, Sandrą Zahlavovą.

W Katowicach, po wygraniu dwóch meczów eliminacji (była w nich rozstawiona z "jedynką"), przegrała w pierwszej rundzie. W czasie turnieju w Alphen aan den Rijn dotarła do półfinału (po drodze pokonała Katarzynę Piter). Na ćwierćfinale zakończyła też udział w imprezie w Neapolu – została pokonana przez Margalitę Czachnaszwili. W Joue les Tours, jako rozstawiona z "dwójką", przeszła eliminacje, zaś w turnieju głównym przegrała w pierwszej rundzie. Podczas turnieju w Saint Raphael odpadła w ostatniej rundzie kwalifikacji. W Urtijëi również przegrała w trzeciej rundzie eliminacji. W niemieckim Ismaning, po przegranej w III rundzie eliminacji, do turnieju głównego dostała się jako "lucky loser", w którym pokonała Zuzanę Kucovą i została pokonana w drugiej rundzie przez Barborę Zahlavovą Strycovą. Tydzień później, w Opolu, doszła do 1/4 finału.

2010[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2010 rozpoczęła turniejem w Plantation na Florydzie, odpadając w pierwszej rundzie. Tydzień później, w Lutz, przegrała w I rundzie z Olgą Puczkową. Na początku lutego, w Belfort, również została pokonana w pierwszym meczu. Podczas turnieju Open GDF Suez, w Paryżu, doszła do drugiej rundzie eliminacji, gdzie przegrała z Karoliną Šprem w dwóch setach. Dwa tygodnie później nie przebrnęła eliminacji do imprezy w Biberach. Na początku marca, w Buchen, doszła do 1/2 finału, gdzie pokonała ją Romina Oprandi, najwyżej rozstawiona. W kolejnych występach – w Moskwie i Sankt Petersburgu – przegrywała w pierwszej rundzie.

Podczas pierwszego turnieju na kortach ziemnych w sezonie, w Civitavecchia odpadła w drugiej rundzie, po przegranej z Zuzaną Ondráškovą. Tydzień później, podczas ITF-u w Kairze przegrała w pierwszej rundzie. W Bari odpadła w ćwierćfinale, znów przegrywając z Ondráškovą. Pod koniec kwietnia zagrała w eliminacjach do Porsche Tennis Grand Prix w Stuttgarcie. Przegrała w drugiej rundzie. Do ćwierćfinału doszła w Dżuniji, gdzie przegrała z Nathalie Piquion, późniejszą finalistką. Na przełomie maja i czerwca odpadała w 1/4 finału w turniejach w Czechach – w Brnie i Zlinie – dwukrotnie zostając pokonana przez Ondráškovą.

Podczas eliminacji do turnieju głównego Wimbledonu, doszła do drugiej rundy, gdzie przegrała z Mirjaną Lučić. W kolejnych dwóch turniejach – w Cuneo i w Biarritz – odpadała w trzeciej, ostatniej rundzie eliminacji. W lipcu, w Zwevegem przegrała w drugiej rundzie z Iriną Chromaczową. Tydzień później, w Petange została pokonana w 1/4 finału z rozstawioną z "trójką", Monicą Niculescu. W Hechingen, po przejściu kwalifikacji, doszła do ćwierćfinału, w którym skreczowała w meczu przeciwko Magdzie Linette, późniejszej zwyciężczyni turnieju. W Trnavie odpadła w półfinale. W eliminacjach do US Open odpadła w pierwszej rundzie, po przegranej z Ajlą Tomljanović.'

Tydzień później, w Katowicach, grając jako rozstawiona z numerem drugim, doszła do finału, w którym przegrała z Magdą Linette[16]. We włoskim Mestre odpadła w półfinale, po przegranej z Lucie Hradecką, turniejową "trójką". Następnie, podczas imprezy w Shrewsbury, z pulą nagród 75 tysięcy dolarów amerykańskich, odniosła ósme zwycięstwo turniejowe w karierze. W finale wygrała z Anne Kremer.

Na początku października, w Dżuniji, przegrała w pierwszej rundzie z rozstawioną z "ósemką", Laurą Pous Tio. Podczas turniejów w Joué-lès-Tours i w Saint-Raphaël odpadła w pierwszej rundzie. W Ismaning, będąc rozstawiona z numerem ósmym, doszła do drugiej rundy, w której została pokonana przez Urszulę Radwańską, późniejszą zwyciężczynię turnieju.

2011[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym turniejem Birnerovej w 2011 był ASB Classic w Auckland, w którym odpadła w eliminacjach. W kwalifikacjach do wielkoszlemowego Australian Open doszła do 2. rundy, gdzie przegrała z Iriną-Camelią Begu. Podczas zawodów w Cali, po pokonaniu Florencii Molinero i najwyżej rozstawionej Arantxy Parry Santonji, odpadła w 1/4 finału.

W pierwszej rundzie Copa Colsanitas Santander w Bogocie pokonała kwalifikantkę, Biancę Botto. W drugim meczu przegrała z późniejszą zwyciężczynią, Lourdes Domínguez Lino. Następnie, odpadła w eliminacjach do turniejów w Acapulco, Monterrey i w Indian Wells. Po przejściu eliminacji do Family Circle Cup w Charleston doszła do 2. rundy, gdzie przegrała z Julią Görges, kreczując przy stanie 6:1, 5:7, 0:2. Birnerova nie wykorzystała pięciu piłek meczowych w drugim secie[17]. Tydzień później, w Johannesburgu, odpadła w 1. rundzie, przegrywając z Waleriją Sawinych, późniejszą zwyciężczynią.

Mecz drugiej rundy turnieju w Chiasso z Sachą Jones oddała walkowerem. W Cagnes-sur-Mer odpadła w 1. rundzie. W drugiej fazie imprezy w Pradze przegrała z Petrą Cetkovską, która później wygrała cały turniej. Tydzień później odpadła w eliminacjach do French Open. W kwalifikacjach do Wimbledonu, grając jako rozstawiona z "dziewiątką", przegrała w II rundzie. Następnie odpadła w 2. rundzie zawodów w Cuneo.

Podczas Poli-Farbe Budapest Grand Prix w Budapeszcie, po pokonaniu Lucie Hradeckiej w 1. rundzie[18], w drugiej została pokonana przez Estrellę Cabezę Candelę. W Bad Gastein odpadła w eliminacjach gry pojedynczej. W deblu, w parze z Hradecką, odniosła drugie zwycięstwo turniejowe w karierze. W finale wygrały z Jarmilą Gajdošovą i Julią Görges.

W następnym tygodniu Birnerová wystąpiła w turnieju ITF w Pétange, rozgrywanym na kortach twardych. Doszła do 1/4 finału. Po miesięcznej przerwie wróciła do gry podczas eliminacji do US Open, gdzie odpadła w 2. rundzie. We wrześniu dotarła po raz pierwszy do finału imprezy rangi WTA Tour (w Taszkencie), gdzie przegrała z Ksieniją Pierwak 3:6, 1:6. Jej półfinałowa rywalka – obrończyni tytułu, Ałła Kudriawcewa – skreczowała przy stanie 3:6, 5:3 z powodu kontuzji lewego uda[19]. Tydzień później, w Seulu nie sprostała Carli Suárez Navarro. W rywalizacji deblistek (w parze z Daniilidu) przegrała w 1/4 finału z parą Natalie GrandinVladimíra Uhlířová. Odpadła w eliminacjach gry pojedynczej moskiewskiego Kremlin Cup. W deblu wraz z Zakopalovą przegrały w 1. rundzie z Grandin i Uhlirovą. W imprezie rangi ITF w Barnstaple odpadła w 1. rundzie singla, a w parze z Anne Keothavong wygrały turniej gry podwójnej.

2012[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2012 Birnerová rozpoczęła turniejem w Auckland, gdzie przegrała w 1. rundzie eliminacji z Sofią Arvidsson. W tej samej fazie odpadła również w Hobart, po przegranej z Martą Domachowską. Podczas Australian Open została pokonana w pierwszej rundzie przez rozstawioną z numerem 26., Anabel Mediną Garrigues. W grze podwójnej, w parze z Albertą Brianti, odpadły w drugiej rundzie.

Na początku lutego odpadła w 2. rundzie turnieju ITF w Cali. Tydzień później, wystąpiła w turnieju Copa BBVA-Colsanitas w Bogocie. W pierwszym meczu gry pojedynczej wygrała z kwalifikantką, Inés Ferrer Suárez, zaś w drugiej rundzie przegrała z Larą Arruabarreną. Partnerując Aleksandrze Panowej wygrała turniej gry podwójnej, pokonując w finale Mandy Minellę i Stefanie Vögele 6:2, 6:2[20][21]. W następnych turniejach, w Monterrey i w Acapulco odpadała odpowiednio w drugiej i w pierwszej rundzie.

Odpadła w eliminacjach do BNP Paribas Open w Indian Wells. Tydzień później, w pierwszej rundzie turnieju ITF w Nassau, przegrała z Marią Sanchez. W drugiej z imprez rangi Premier Mandatory, w Miami, udało jej się przejść kwalifikacje, ale w pierwszym meczu turnieju głównego została pokonana przez Michaëllę Krajicek. W turnieju deblowym, startując w parze z Klaudią Jans-Ignacik, wygrały z rozstawionymi z "czwórką", Andreą Hlaváčkovą i Lucie Hradecką, a następnie przegrały z parą Makarowa-Zheng.

Po dwóch porażkach w eliminacjach turniejów WTA, wystąpiła w Budapest Grand Prix 2012 w Budapeszcie. W singlu odpadła w kwalfikacjach, jednak w parze z Krajicek, doszły do finału, gdzie przegrały z Janette Husárovą i Magdalénie Rybárikovą. W Pradze dotarła do ćwierćfinału, gdzie nie sprostała Alizé Cornet. Następnie, wystartowała w kwalfikacjach do French Open 2012. Jako rozstawiona z numerem 6., pokonała Jekatierinę Iwanową, Yurikę Semę, Sandrę Zaniewską i tym samym awansowała do drabinki głównej. Tam, w pierwszej rundzie, po blisko 3-godzinnym pojedynku, przegrała z Maríą José Martínez Sánchez[22].

W czerwcowych turniejach, w tym kwalikacjach Wimbledonu, przegrała wszystkie mecze. Podczas turnieju w Bielli, podobnie jak w Bukareszcie, doszła do drugiej rundzie. W Biarritz, grając jako rozstawiona z numerem siódmym, doszła do 1/4 finału, gdzie przegrała z Pauline Parmentier. Sierpień to trzy porażki w grze pojedynczej oraz 2. runda US Open 2012 (w parze z Oprandi) i finał Baku Cup (wraz z Brianti) w grze podwójnej. Następnie doszła do półfinału Tashkent Open. W trakcie sezonu gry w turniejach halowych, nie przebrnęła kwalifkacji w Linzu i Luksemburgu, przegrała z Anniką Beck w finale w Ismaning i odpadła w ćwierćfinale w Barnstaple.

2013[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym występem Birnerovej w sezonie 2013 był udział w kwalifikacjach w Brisbane, gdzie odpadła po przegranej z Oqgul Omonmurodovą. Na pierwszej rundzie skończyła grę w turnieju debla. Również po jednym meczu odpadła w kwalifikacjach do wielkoszlemowego Australian Open, podobnie w deblu, grając w parze z Rominą Oprandi.

Na początku lutego wystąpiła w turnieju rangi WTA Challenger Tour w Cali, gdzie osiągnęła pierwszą rundę singla i półfinał debla. W następnym tygodniu zagrała w Bogocie, gdzie w grze podwójnej, występując razem z Panową, osiągnęła finał, w którym przegrały z parą Tímea BabosMandy Minella. W kolejnych turniejach, w tym w Indian Wells i w Miami odpadała w 1. rundzie.

W Monterrey, oprócz pierwszej rundy gry pojedynczej, osiągnęła także finał gry podwójnej. Wspólnie z Tamarine Tanasugarn przegrały tam z Tímeą Babos i Kimiko Date-Krumm[23]. Passę 9 porażek z rzędu przerwała w eliminacjach Porsche Tennis GP, pokonując Julię Glushko. Kolejnej wygranej nie odniosła do kwalifikacji French Open, gdzie po wygranych nad Anne Keothavong i Sharon Fichman przegrała w decydującej rundzie z Grace Min.

Na Wimbledonie wygrała trzy mecze kwalifikacyjne. W pierwszym meczu turnieju głównego wygrała z rozstawioną z numerem 26., Varvarą Lepchenko[24]. W drugim meczu wygrała z Łesią Curenko, a w trzecim przegrała z Monicą Puig. Mecz z Puig został przerwany z powodu ciemności przy stanie 6:4, 2:1 dla Birnerovej[25]. W grze podwójnej, w parze ze Stefanie Vögele, odpadły w 1. rundzie, po przegranej z Lepchenko i Zheng Saisai[26].

Puchar Federacji[edytuj | edytuj kod]

Birnerová reprezentowała Czechy w rozgrywkach o Puchar Federacji dwukrotnie. Pierwszy raz zagrała, w 2002, podczas spotkania Grupy Światowej przeciwko Chorwacji (przegranym 2:3). Partnerowała wówczas Ivecie Benešovej, w meczu z parą Jelena Kostanić/Iva Majoli. Mecz wygrały Chorwatki 6:1, 6:2. Po raz drugi w reprezentacji wystąpiła rok później, w pojedynku ze Stanami Zjednoczonymi, kiedy to jej partnerką była Dája Bedáňová, zaś rywalkami Serena Williams w parze z siostrą Venus Williams. Amerykanki wygrały zarówno ten mecz 6:0, 6:1, jak i całe spotkanie 5:0[27].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Eva Birnerová zaczęła grać w tenisa w wieku 4 lat, pod okiem jej ojca, Stanislava – byłego tenisisty[28]. Ma jedną siostrę – Hanę, również grającą w tenisa. Preferuje grę na kortach trawiastych. Mieszka obecnie w Pilznie. Lubi słuchać muzyki i czytać książki. Jej ulubionym wykonawcą jest Robbie Williams. Jej ulubiona książka to: Love Is Just A Word[29].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 17 września 2011 Taszkent Twarda Rosja Ksienija Pierwak 3:6, 1:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 13 sierpnia 2005 Sztokholm Twarda Włochy Mara Santangelo Francja Émilie Loit
Słowacja Katarina Srebotnik
4:6, 3:6
Zwyciężczyni 1. 12 sierpnia 2006 Sztokholm Twarda Słowacja Jarmila Gajdošová Chińska Republika Ludowa Yan Zi
Chińska Republika Ludowa Zheng Jie
0:6, 6:4, 6:2
Finalistka 2. 23 września 2006 Portorož Twarda Francja Émilie Loit Czechy Lucie Hradecká
Czechy Renata Voráčová
walkower
Zwyciężczyni 2. 17 lipca 2011 Bad Gastein Ceglana Czechy Lucie Hradecká Australia Jarmila Gajdošová
Niemcy Julia Görges
4:6, 6:2, 12–10
Zwyciężczyni 3. 18 lutego 2012 Bogota Ceglana Rosja Aleksandra Panowa Luksemburg Mandy Minella
Szwajcaria Stefanie Vögele
6:2, 6:2
Finalistka 3. 5 maja 2012 Budapeszt Ceglana Holandia Michaëlla Krajicek Słowacja Janette Husárová
Słowacja Magdaléna Rybáriková
4:6, 2:6
Finalistka 4. 28 lipca 2012 Baku Twarda Włochy Alberta Brianti Ukraina Iryna Buriaczok
Rosja Walerija Sołowjowa
3:6, 2:6
Finalistka 5. 23 lutego 2013 Bogota Ceglana Rosja Aleksandra Panowa Węgry Tímea Babos
Luksemburg Mandy Minella
4:6, 3:6
Finalistka 6. 7 kwietnia 2013 Monterrey Twarda Tajlandia Tamarine Tanasugarn Węgry Tímea Babos
Japonia Kimiko Date-Krumm
1:6, 4:6

Osiągnięcia w Wielkim Szlemie w grze pojedynczej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005 2004 2003 2002 2001 2000 1999
Australian Open 1Q 1Q 1R 2Q 3R 1R 1R 1R SF
French Open 1Q 3Q 1R 1Q 1R 1R 2R 1R 1R 3R 1R 2R
Wimbledon 3R 1Q 2Q 2Q 1R 2R 1R 1R 3Q 3R 3R 1R
US Open 1Q 1Q 1Q 1Q 1Q 1Q 2R 1R 3Q 2Q 2Q 3R 1R 2R

Osiągnięcia w Wielkim Szlemie w grze podwójnej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2013 2012 2011 2007 2006 2005 2004
Australian Open 1RRO 2RAB 1RSB 1RMS 3RAV
French Open 1RSV 1RPC 1RSM 1RJB 3RAV
Wimbledon 1RSV 1RPC 2RJB 2RAV 2RLB
US Open 1RSV 2RRO 1RKZ 2RAJ 2RAV 2RIV
Partnerka
LB Bułgaria Ljubomira Baczewa
SB Austria Sybille Bammer
JB Ukraina Julija Bejhelzimer
IB Czechy Iveta Benešová
AB Włochy Alberta Brianti
PC Czechy Petra Cetkovská
AV Rumunia Andreea Ehritt-Vanc
AJ Rumunia Anastasija Jakimawa
SM Indie Sania Mirza
RO Szwajcaria Romina Oprandi
MS Włochy Mara Santangelo
SV Szwajcaria Stefanie Vögele
KZ Czechy Klára Zakopalová

Osiągnięcia w Wielkim Szlemie w grze mieszanej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2006
Australian Open
French Open
Wimbledon 2R
US Open
Legenda

     jasnobrązowy: 3R, 2R, 1R, odpadła w turnieju seniorskim w III, II, I rundzie

     zielony: 3Q, 2Q, 1Q, odpadła w turnieju seniorskim w trzeciej, drugiej, pierwszej rundzie kwalifikacji

     biały: –, nie startowała

     różowy: SF, 3R, 2R, 1R, odpadła w turnieju juniorskim w półfinale, III, II rundzie, I rundzie (lata 1999-2002)

Przypisy

  1. Wyniki Mistrzostw (ang.). ITF Juniors. [dostęp 20 sierpnia 2012].
  2. Juniorski ranking ITF z dnia 29 października 2001 (ang.). collegeandjuniortennis.com. [dostęp 7 maja 2011].
  3. Bilans meczów Evy Birnerovej w rozgrywkach juniorskich ITF (ang.). ITF Juniors. [dostęp 7 maja 2011].
  4. Rezultaty turnieju gry podwójnej w Nikozji (ang.). ITF Tennis. [dostęp 20 sierpnia 2012].
  5. Eva Birnerova blasts her way to the title (ang.). hinduonnet.com. [dostęp 7 maja 2011].
  6. Wyniki gry pojedynczej French Open 2006 (ang.). ITF Tennis. [dostęp 20 sierpnia 2012].
  7. Wyniki gry pojedynczej Wimbledonu 2006 (ang.). ITF Tennis. [dostęp 20 sierpnia 2012].
  8. ESPN: Smashnova beats top seed, reaches Budapest semis (ang.). 28 lipca 2006. [dostęp 18 września 2010].
  9. Top seed leads way into Nordic Light semifinals (ang.). usatoday.com. [dostęp 7 maja 2011].
  10. 15-Year-Old Tamira Paszek Into WTA Portoroz Final (ang.). tennis-x.com. [dostęp 7 maja 2011].
  11. ESPN: Williams stays alive with gritty win; Mauresmo cruises (ang.). [dostęp 18 września 2010].
  12. Ranking WTA z dnia 29 stycznia 2009 (ang.). WTA Tennis. [dostęp 7 maja 2011].
  13. Birnerova upsets top-seed Krajicek in first round (ang.). ESPN. [dostęp 7 maja 2011].
  14. Rezultaty kwalifikacji do turnieju ITF w Petange (ang.). ITF Tennis. [dostęp 20 sierpnia 2012].
  15. Wyniki turnieju głównego w Zagrzebiu (ang.). ITF Tennis. [dostęp 20 sierpnia 2012].
  16. Linette pokonała w finale Birnerovą (pol.). sports.pl. [dostęp 7 maja 2011].
  17. Peer vs Goerges Betting: Peer to beat the struggling German (ang.). punterslounge.com. [dostęp 7 maja 2011].
  18. Eva Birnerova survives early scare against Lucie Hradecka in first round (ang.). blogs.bettor.com. [dostęp 17 września 2011].
  19. Ksenia Pervak, Eva Birnerova in final (ang.). ESPN. [dostęp 17 września 2011].
  20. Panova To Meet Arruabarrena-Vecino In Bogotá Final (ang.). WTA. [dostęp 19 lutego 2012].
  21. opublikowany = ria.ru: La rusa Panova gana en dobles torneo de tenis en Bogotá (hiszp.). [dostęp 19 lutego 2012].
  22. opublikowany = rolandgarros.com: Match statistics (ang.). [dostęp 28 października 2012].
  23. Anastasia, Queen Of Monterrey (ang.). wtatennis.com, 2013-04-07. [dostęp 22 kwietnia 2013].
  24. Tough First Day for U.S. Women Despite Stephens Win (ang.). NY Times, 2013-07-24. [dostęp 17 lipca 2013].
  25. Kvitova in trouble overnight (ang.). sportinglife.com, 2013-07-28. [dostęp 17 lipca 2013].
  26. Lepchenko gets measure of Wimbledon revenge with doubles win (ang.). The Morning Call, 2013-07-25. [dostęp 17 lipca 2013].
  27. Bilans meczów Birnerovej w Pucharze Federacji (ang.). [dostęp 18 września 2010].
  28. Profil jej ojca na oficjalnej stronie ATP (ang.). [dostęp 7 maja 2011].
  29. Biografia Birnerovej na oficjalnej stronie WTA (ang.). [dostęp 7 maja 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]