Ewa Demarczyk
Z Wikipedii
| Ewa Demarczyk | |
| Data i miejsce urodzenia | 16 stycznia 1941 Kraków |
| Pochodzenie | Kraków |
| Gatunek | piosenka literacka |
| Zawód | pieśniarka |
| Aktywność | 1961–nadal |
| Wytwórnia płytowa | Muza Wifon Decca Melodia |
| Powiązania | Piwnica pod Baranami Teatr Ewy Demarczyk |
| Współpracownicy | |
| Zygmunt Konieczny Andrzej Zarycki |
|
| Strona internetowa | |
Ewa Demarczyk (ur. 16 stycznia 1941 w Krakowie), polska piosenkarka, pieśniarka, dyrektor teatru.
Artystka jest uznawana za jedną z najwybitniejszych polskich osobowości estrady i teatru.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
W 1966 ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie. Karierę rozpoczęła w 1961 w studenckim kabarecie Akademii Medycznej w Krakowie "Cyrulik", skąd w 1962 przeszła do kabaretu "Piwnica pod Baranami", gdzie nawiązała współpracę z kompozytorem Zygmuntem Koniecznym.
W 1963 wystąpiła na I Krajowym Festiwalu Piosenki w Opolu śpiewając Karuzelę z madonnami (sł. Miron Białoszewski), Czarne anioły (sł. Wiesław Dymny) i Taki pejzaż (sł. Andrzej Szmidt), wzbudzając entuzjazm krytyki i publiczności. W 1964 na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie zdobyła drugą nagrodę za Grande Valse Brillante (sł. Julian Tuwim). Jednocześnie występowała za granicą, m.in. w paryskiej Olympii, w Genewie z okazji XX-lecia ONZ, w Szwecji i Belgii. W 1966 nawiązała współpracę z kompozytorem Andrzejem Zaryckim, a w 1976 przestała występować w Piwnicy pod Baranami.
W 1986 rozpoczął działalność Państwowy Teatr Muzyki i Poezji Teatr Ewy Demarczyk, a od 2001 po wielu problemach funkcjonuje stowarzyszenie pod tą nazwą.
Występy w Paryżu zapoczątkowały jej karierę na całym świecie (m.in. USA, Niemcy, Szwecja, Belgia, Wielka Brytania, Francja, Japonia, Australia, Kanada, Izrael, Brazylia, ZSRR) . Gościły ją takie znakomite estrady, jak: Carnegie Hall w Nowym Jorku, Chicago Theatre, Queen Elisabeth Hall w Londynie, Theatre Cocoon w Tokio, Le Theatre du Forum des Halles w Paryżu, Sala im. Nobla w Sztokholmie, Teatr Wielki w Warszawie.
[edytuj] Niektóre nagrody i odznaczenia
- 1969 – I nagroda na Festiwalu Mondial du Theatre w Nancy
- 1971 – Złoty Krzyż Zasługi
- 1977 – Krzyż Oficerski Legii Francuskiej
- 1979 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- 1987 – Zasłużony dla Kultury Narodowej
- 1993 – Nagroda specjalna Telewizji Polskiej
- 2000 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
- 2005 – Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis
[edytuj] Najsłynniejsze szlagiery
- Ballada o cudownych narodzinach Bolesława Krzywoustego – muz. A. Zarycki, sł. Gall Anonim
- Biegnie dziewczyna lasem – muz. A. Zarycki, sł. B. Leśmian
- Cyganka – muz. A. Zarycki, sł. O. Mandelsztam
- Czarne anioły – muz. Z. Konieczny, sł. W. Dymny
- Grande Valse Brillante – muz. Z. Konieczny, sł. J. Tuwim
- Groszki i róże – muz. Z. Konieczny, sł. J. Kacper i H. Rostworowski
- Karuzela z madonnami – muz. Z. Konieczny, sł. M. Białoszewski
- Panna śnieżna – muz. A. Zarycki, sł. A. Biały, J. Zagórski
- Rebeka – muz. Z. Białostocki, sł. A. Włast
- Skrzypek Hercowicz – muz. A. Zarycki, sł. O. Mandelsztam
- Sur le Pont d'Avignon – muz. A. Zarycki, sł. K.K. Baczyński
- Tomaszów – muz. Z. Konieczny, sł. J. Tuwim
- Wiersze wojenne – muz. Z. Konieczny, sł. K. K. Baczyński
[edytuj] Dyskografia
- 1963 – Karuzela z Madonnami
- 1967 – Ewa Demarczyk śpiewa piosenki Zygmunta Koniecznego
- 1974 – Ewa Demarczyk (Melodia) ZSRR
- 1982 – Ewa Demarczyk – live (Wifon)
- 1986 – Piwnica pod Baranami 1963-68
- 1992 – reedycja albumu Ewa Demarczyk – live (Wifon)
- 1998 – reedycja albumu Ewa Demarczyk – live
- 1999 – reedycja albumu Ewa Demarczyk śpiewa piosenki Zygmunta Koniecznego
- 2004 – reedycja albumu Ewa Demarczyk (Melodia)
[edytuj] Bibliografia
- Wolański R., Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Warszawa 1995, s. 38. ISBN 83-86848-05-7
