Ewa Hołuszko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ewa Hołuszko
Ewa Hołuszko.jpg
Data i miejsce urodzenia 8 lipca 1950
Białystok
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Ewa Maria Hołuszko (ur. jako Marek Cyryl Hołuszko 8 lipca 1950 w Białymstoku[1]) – polska fizyk, działaczka opozycyjna w okresie PRL, badaczka mniejszości narodowych, działaczka na rzecz osób transpłciowych.

Studiowała fizykę na Uniwersytecie Warszawskim i Politechnice Warszawskiej (ukończyła na niej miernictwo w 1974). Po studiach wykładała na Politechnice Radomskiej, a następnie pracowała jako meteorolog w Instytucie Meteorologii i Gospodarki Wodnej. Od 1980 była działaczką "Solidarności". W opozycji działała pod pseudonimem "Hardy"[2]. Była członkiem zarządu Regionu Mazowsze i przewodniczącą regionalnej Komisji Interwencyjnej. Delegatka na I Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ "Solidarność" we wrześniu 1981, zasiadała w komisji uchwał i wniosków. Po wprowadzeniu stanu wojennego ukrywała się. Kierowała podziemnym Międzyzakładowym Komitetem Koordynacyjnym, w którym odpowiadała za druk i kolportaż podziemnej prasy (m.in. "Tygodnika Mazowsze" i "Woli"). W latach 1982–1983 więziona[1].

W latach 90. zaangażowała się w badania nad mniejszościami narodowymi w Polsce[3]. Od 1996 do 1997 była nauczycielem fizyki w LXXIV LO im. Kazimierza Pułaskiego w Warszawie. W 2000 przeszła operacyjną korekcję płci. Działa w Stowarzyszeniu Wolnego Słowa. W 2001 odznaczona odznaką Zasłużony Działacz Kultury. 13 grudnia 2006 prezydent Lech Kaczyński odznaczył ją Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

W latach 1994–1997 współpracowała z Unią Pracy, w wyborach w 1997 kandydowała do Sejmu z jej listy. Potem wstąpiła do Unii Wolności, w której działała do 1999. Obecnie jest członkinią Partii Demokratycznej, odpowiada za jej białostockie struktury[5]. Była kandydatką PD na liście Europy Plus w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014.

Jest pierwowzorem bohaterki sztuki Julii Holewińskiej Ciała obce[6], nagrodzonej w 2010 Gdyńską Nagrodą Dramaturgiczną[7][8]. W 2011 nakręcono o niej film dokumentalny pt. Ciągle wierzę (reż. Magdalena Mosiewicz)[9].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Biogramy uczestników drugiego Walnego Zebrania Delegatów NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze 5–6 grudnia 1981 r., Archiwum "Solidarności"
  2. Jacek Hugo-Bader: Podziemne życie Ewy H.. wyborcza.pl, 10 czerwca 2009. [dostęp 2014-06-21].
  3. Marek Hołuszko, Mniejszości narodowe i etniczne w Polsce, "Społeczeństwo Otwarte" nr 2/1993.
  4. Informacja na stronie Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego
  5. Informacje na stronie PD
  6. Julia Holewińska: Ciała obce. R@port – Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych. [dostęp 2011-05-06].
  7. Spektakl musi widza zaboleć. Rozmowa z Julią Holewińską. gazeta.pl, 22 listopada 2010. [dostęp 2011-05-06].
  8. Wolność, równość, transformacja. "Dialog", luty 2011. [dostęp 2011-05-06].
  9. Ciągle wierzę. Krakowski Festiwal Filmowy. [dostęp 2011-05-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]