Ewangelia Barnaby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ewangelia Barnabyapokryficzna ewangelia powstawała w środowisku muzułmańskim w XIV wieku, najprawdopodobniej napisana przez konwertytę na islam. Pisana jest językiem starowłoskim, z silnymi naleciałościami dialektu weneckiego[1].

Składająca się z 222 rozdziałów ewangelia przypisana jest Barnabie, który przedstawiony został jako jeden z dwunastu apostołów. Wedle słów prologu spisał ją aby wyprostować błędy, w które popadł Paweł[1]. Podobnie jak kanoniczne ewangelie opisuje życie Jezusa, przedstawione jednak zgodnie z kanonami islamu: Jezus nie jest bogiem a tylko kolejnym z proroków, zamiast niego zostaje ukrzyżowany Judasz, zaś Jezus zapowiada nadejście Mahometa[1]. Tekst zawiera anachronizmy, m.in. odniesienie do obchodzenia co 100 lat Roku Jubileuszowego, choć ustanowił go dopiero w 1300 roku papież Bonifacy VIII.

Manuskrypt zawierający Ewangelię Barnaby został odnaleziony na początku XVIII wieku w Amsterdamie przez pruskiego urzędnika J.F. Cramera i przekazany w 1709 roku do przebadania Johnowi Tolandowi, który opublikował pierwsze jej fragmenty. Następnie został przesłany do Wiednia, gdzie do dziś znajduje się w zbiorach Austriackiej Biblioteki Narodowej. Pełen tekst apokryfu, wraz z jego tłumaczeniem na język angielski, ogłosił dopiero w 1907 roku kanonik anglikański Lonsdale Ragg wraz ze swoją siostrą Laurą.

Część środowisk muzułmańskich uważa Ewangelię Barnaby za autentyczną, wykorzystując ją w polemikach z chrześcijaństwem. Odwoływał się do niej m.in. Mirza Gulam Ahmad, założyciel ruchu Ahmadijja.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Apokryfy Nowego Testamentu. Marek Starowieyski (red.). T. I. Ewangelie apokryficzne. Cz. 1. Fragmenty. Narodzenie i dzieciństwo Maryi i Jezusa. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2003, s. 246-247. ISBN 83-7318-138-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Per Beskow: Osobliwe opowieści o Jezusie. Analiza nowych apokryfów. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2005. ISBN 83-7318-508-9.