Exploration Flight Test 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Exploration Flight Test 1
Emblemat Exploration Flight Test 1
Dane misji
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe EFT-1
Pojazd
Statek kosmiczny Orion MPCV
Rakieta nośna Delta IV Heavy
Załoga
Zdjęcie Exploration Flight Test 1
Exploration Flight Test 1 - wizja artystyczna
Załoga test bezzałogowy
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, Cape Canaveral Air Force Station, LC37B
Początek misji 5 grudnia 2014, 12:05 UTC[1]
Orbita okołoziemska
Apogeum 5794[2] km
Lądowanie
Miejsce lądowania Ocean Spokojny, 1000 km na południowy zachód od San Diego[2]
Lądowanie 5 grudnia 2014, 16:28 UTC[1]
Czas trwania misji 4 godziny 23 minuty
Liczba okrążeń Ziemi 2

Exploration Flight Test 1 – bezzałogowa misja kosmiczna przeprowadzona przez NASA. Celem misji był test pojazdu kosmicznego Orion (dokładnie test awioniki, oprogramowania, zabezpieczenia przed promieniowaniem, urządzeń zabezpieczających lądowanie na wodzie, urządzeń do odnajdywania kapsuły[2], osłony termicznej i systemu spadochronowego w module dowodzenia)[3]. Pojazd zamontowany był do stopnia DCSS rakiety Delta IV Heavy i wykorzystywał baterie tego stopnia zamiast ogniw fotowoltaicznych (nie były zamontowane)[4]. Wyniki tej misji są istotne dla kolejnego lotu Oriona w 2018 roku, o nazwie EM-1, podczas którego zostanie użyta rakieta Space Launch System[5].

Orion EFT-1 wyprodukowany został przez firmę Lockheed Martin w zakładach ulokowanych w Nowym Orleanie (Luizjana, USA)[6]. 22 lipca 2012 został ukończony i przetransportowany do Centrum Kosmicznego im. JFK na przylądku Canaveral, gdzie został zintegrowany z rakietą nośną[7].

Przebieg testu[edytuj | edytuj kod]

Kapsuła wystartowała z kosmodromu Cape Canaveral Air Force Station 5 grudnia 2014 o godzinie 12:05 UTC. Orion dwa razy okrążył Ziemię, dwukrotnie przechodząc pasy radiacyjne Van Allena[8]. Próba zakończyła się wodowaniem na Pacyfiku około 4,5 godziny później. Kapsuła weszła w atmosferę z prędkością ponad 32 000 km/h, a temperatura powierzchni statku wzrosła do 2200 °C. Końcowy etap to opadanie na trzech spadochronach, które zredukowały prędkość przed wodowaniem do około 9 m/s[8]. Pojazd wodował 1000 km na południowy zachód od San Diego, około 2 km od planowego miejsca. Pojazd 8 grudnia 2014 dotarł do bazy morskiej w San Diego. Lot był próbnym lotem bezzałogowym. Docelowo jest przeznaczony do lotów załogowych. W planach jest odwiedzenie do roku 2025 asteroidy, a celem końcowym jest podróż na Marsa[8]. Firma Lockheed Martin buduje kolejny statek. Celem kolejnej misji będzie bezzałogowy lot wokół Księżyca (Exploration Mission-1)[8]. Zostały sprawdzone podstawowe założenia konstrukcyjne pojazdu. Kluczową technologią, jaka była testowana, jest osłona termiczna. Statek podczas próby oddalił się o około 5800 km od Ziemi. Na pokładzie był balast z aluminiowych płyt, kamery i 1200 czujników. W testowy lot kapsuła wyruszyła na pokładzie rakiety Delta IV Heavy (trzy silniki RS-68), która zwykle służy do wynoszenia amerykańskich satelitów szpiegowskich. Rakieta Space Launch System jest ciągle na deskach kreślarskich[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Justin Ray: Delta 4-Heavy blasts off with Orion capsule (ang.). W: Spaceflight Now [on-line]. 2014-12-05. [dostęp 2014-12-05].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Krzysztof Urbański. Pierwszy krok w stronę Marsa. „Rzeczpospolita”. 296 (9969), 2014-11-20. Warszawa: Gremi Business Communication Sp. z o.o.. ISSN 0208-9130. 
  3. EFT-1 Orion receives hatch door – Denver Orion ready for Modal Testing. NASASpaceflight.com. [dostęp 2012-07-29].
  4. OFT-1: NASA gearing up for Orion’s 2013 debut via Delta IV Heavy. NASASpaceflight.com. [dostęp 2012-07-29].
  5. SLS manifest targets Europa and Mars Sample Return missions. NASASpaceflight.com, 2014-11-03. [dostęp 2014-12-05].
  6. Space-bound Orion capsule to arrive in Florida next week. Spaceflight Now. [dostęp 2012-07-29].
  7. NASA Unveils Orion During Ceremony. NASA. [dostęp 2012-07-29].
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 Karolina Zawada. Test Oriona - najdalszy lot od 42 lat. „Urania-Postępy astronomii”. 775 (1), s. 40, 2015-01-01. Polskie Towarzystwo Astronomiczne. Polskie Towarzystwo Miłośników Astronomii. ISSN 1689-6009 (pol.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]