Explorer 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Explorer 1
Explorer1 preparations.jpg
Inne nazwy 1958 Alpha
Indeks COSPAR 1958-001A
Zaangażowani Army Ballistic Missile Agency, Jet Propulsion Laboratory Stany Zjednoczone
Rakieta nośna Jupiter C
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, Stany Zjednoczone
Orbita
(docelowa, początkowa)
Perygeum 359 km
Apogeum 2542 km
Okres obiegu 114,89 min
Nachylenie 33,1°
Czas trwania
Początek misji 1 lutego 1958 (03:47:56 GMT)
Koniec misji 28 lutego 1958
Powrót do atmosfery 31 marca 1970
Wymiary
Kształt cylindryczny
Wymiary dł. 203,2 cm, śr. 15,24 cm
Masa całkowita 13,97 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Explorer 1 – pierwszy amerykański sztuczny satelita Ziemi. Pierwszy na świecie satelita naukowy. Zapoczątkował serię satelitów badawczych Explorer. Explorer 1 odkrył schwytane w ziemskim polu magnetycznym promieniowanie, nazwane później pasami Van Allena, na cześć głównego naukowca zajmującego się analizą danych promieniowania kosmicznegoJamesa A. Van Allena. Misja Explorera 1 miała pokazać, że USA włączają się do Wyścigu w Kosmos i przetestować pierwsze użyte rozwiązania techniczne w sztucznych satelitach.

Opis misji[edytuj | edytuj kod]

Prace nad satelitą rozpoczęły się już w grudniu 1954 roku. Plan misji opracowywała Army Ballistic Missile Agency (Wojskowa Agencja Rakiet Balistycznych), a sam satelita był projektowany przez Laboratorium Napędów Rakietowych (Jet Propulsion Laboratory).

W rezultacie powstał satelita mierzący 2,03 m długości i 15,24 cm średnicy (z antenami włącznie). Ważył on tylko 14 kilogramów – USA były bowiem wtedy liderem miniaturyzacji. Z drugiej strony, masa Explorera 1 musiała być mniejsza od radzieckiego Sputnika 1, gdyż mniejsza była nośność rakiety nośnej.

Start Explorera 1 był okryty tajemnicą. Rakietę nośną umieszczono na stanowisku w nocy, by nie przyciągać uwagi. Górne stopnie zostały zakryte tak, że dla każdego stojącego na pobliskiej plaży wszystko wyglądało jak kolejne testy przeprowadzane przez ABMA. Od 24 stycznia 1958, na kilka dni przed startem, prasa zaczęła otrzymywać sprawozdania z klauzulą, że żadne informacje nie mogą zostać opublikowane przed startem.

Pierwsza próba startu odbyła się 29 stycznia, ale została odwołana z powodu niekorzystnych wiatrów. Druga próba została przerwana na godzinę przed startem z tego samego powodu.

W końcu, 31 stycznia o godz. 22:47 EST (godz. 3:47 dnia 1 lutego czasu uniwersalnego), Explorer został wystrzelony ze stanowiska 26A, mimo kilku drobnych problemów technicznych. Świadkami startu było ok. 100 specjalnie zaproszonych reporterów. Satelita, znany do tej pory jako Satelita 1958 Alpha, został nazwany Explorer krótko po starcie przez Richarda Hirscha, członka Komitetu ds. Przestrzeni Kosmicznej przy Narodowej Radzie Bezpieczeństwa (National Security Council).

Budowa i działanie[edytuj | edytuj kod]

Stabilizowany obrotowo, obracał się wzdłuż własnej długiej osi z prędkością 750 obrotów na minutę. Dane były rejestrowane na taśmie magnetycznej. Z rejestratora przesyłano je na Ziemię drogą radiową. Służyły temu dwa nadajniki: pierwszy o mocy 60 mW pracujący na częstotliwości 108,03 MHz i drugi o mocy 10 mW działający na częstotliwości 108 MHz. Statek posiadał dwie anteny, które rozkładały się i były utrzymywane w takiej pozycji, pod wpływem ruchu obrotowego satelity.

Przedział z instrumentami był pomalowany na przemian białą i ciemnozieloną farbą. Dzięki temu w pasywny sposób utrzymywano odpowiednią temperaturę wewnątrz pojazdu. Proporcje powierzchni pasów jasnych i ciemnych ustalono na podstawie docelowej orbity i panujących tam warunków.

Zasilanie w prąd elektryczny zapewniały baterie niklowo-kadmowe. Stanowiły ok. 40% masy całego Explorera 1. Zapas energii wystarczyć miał na 31 dni pracy nadajnika dużej mocy i 105 dni nadajnika małej mocy.

Ładunek[edytuj | edytuj kod]

Ładunek statku stanowiły:

Posłuchaj też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Explorer 1 (ang.). W: NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2013-10-02].