Explorer 3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Explorer 3
Explorer1Structure.jpg
Inne nazwy 1958 Gamma
Indeks COSPAR 1958-003A
Zaangażowani Army Ballistic Missile Agency, Jet Propulsion Laboratory (USA)
Rakieta nośna Jupiter C
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, USA
Orbita
(docelowa, początkowa)
Perygeum 195 km
Apogeum 2810 km
Okres obiegu 116,04 min
Nachylenie 33,3°
Mimośród 0,166
Czas trwania
Początek misji 26 marca 1958 (17:31 GMT)
Koniec misji 27 czerwca 1958
Powrót do atmosfery 28 czerwca 1958
Wymiary
Kształt cylindryczny
Wymiary dł. 203,2 cm, śr. 15,24 cm
Masa całkowita 14,1 kg

Explorer 3amerykański satelita naukowy z serii Explorer. Kontynuował badania pasów Van Allena rozpoczęte przez Explorera 1.

Explorer 3 był podobny, pod względem konstrukcji i powierzonych zadań, do Explorera 1. Miał być stabilizowany obrotowo, ale wkrótce po starcie stwierdzono koziołkowanie z okresem 7 sekund. Obracał się wzdłuż własnej długiej osi z prędkością 750 obrotów na minutę. Dane były rejestrowane na taśmie magnetycznej. Z rejestratora przesyłano je na Ziemię drogą radiową. Służyły temu dwa nadajniki: 60 mW nadajnik na częstotliwości 108,03 MHz i nadajnik o mocy 10 mW na częstotliwości 108 MHz. Statek posiadał dwie anteny, które rozkładały się, i były utrzymywane w takiej pozycji pod wpływem ruchu obrotowego satelity.

Przedział z instrumentami był pomalowany na przemian białą i ciemnozieloną farbą. Dzięki temu w pasywny sposób utrzymywano odpowiednią temperaturę wewnątrz pojazdu. Proporcje powierzchni pasów jasnych i ciemnych ustalono na podstawie docelowej orbity i panujących tam warunków.

Zasilanie w prąd elektryczny zapewniały baterie niklowo-kadmowe. Stanowiły ok. 40% masy całego Explorera 3. Zapas energii wystarczyć miał na 31 dni pracy nadajnika dużej mocy i 105 dni nadajnika małej mocy. Ostatecznie przesyłał dane przez 44 dni. Nadajniki zamilkły 17 maja, a misję zakończono 27 czerwca 1958.

Ładunek naukowy stanowił: licznik promieniowania kosmicznego i detektor mikrometeorytów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyclopedia Astronautica (ang.)
  2. Jonathan's Space Home Page (ang.)
  3. NSSDC Master Catalog (ang.)
  4. Space 40 (cz.)
  5. Michael D' Antonio: Wyścig na orbitę. Prószyński i S-ka, 2012. ISBN 978-83-7839-025-1. (pol.)
  6. „Biuletyn Informacyjny PTA - Kwartalnik Popularno-Naukowy”. 3, 1958-12-31. Polskie Towarzystwo Astronautyczne.