Explorer 7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Explorer 7
Explorer 7.jpg
Inne nazwy S-1A, 1959 Jota
Indeks COSPAR 1959-009A
Zaangażowani NASA, (USA)
Rakieta nośna Juno II
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, USA
Orbita
(docelowa, początkowa)
Perygeum 560 km
Apogeum 1087 km
Okres obiegu 101,37 min
Nachylenie 50,27°
Mimośród 0,034693
Czas trwania
Początek misji 13 października 1959 (15:30:04 GMT)
Koniec misji 24 sierpnia 1961
Wymiary
Kształt dwa ścięte stożki połączone pierścieniem
Wymiary dł. 75 cm; śr. 75 cm
Masa całkowita 41,5 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Explorer 7 – mały amerykański satelita naukowy z serii Explorer. Prowadził badania geofizyczne.

Opis misji[edytuj | edytuj kod]

Explorer 7 miał za zadanie badać:

Użyteczne dane otrzymywano od satelity od startu do lutego 1961 i przerywanie do 24 sierpnia 1961.

Budowa i działanie[edytuj | edytuj kod]

Stabilizowany obrotowo statek miał kształt podwójnego stożka (2 stożki połączone cylindryczną sekcją). Statek był zasilany przez ok. 3000 małych ogniw słonecznych i 15 akumulatorów NiCd. Telemetria była prowadzona przez dwa dipole (1 W; 20 MHz). Na spodzie umieszczona była antena 108 MHz używana do śledzenia statku.

Ładunek[edytuj | edytuj kod]

Na przyrząd składały się dwa detektory rentgenowskie (wypełnione argonem, okienko wejściowe z berylu), o czułości w zakresie 0,2 – 0,8 nm, i dwie kuliste komory jonizacyjne (o śr. 1,9 cm) do pomiaru promieniowania Lymana. Wypełnione były azotem, a otwory rejestrujące wykonano z fluorku litu. Ich czułość przypadała na zakres od 105 do 135 nm. Uzyskane dane były niemożliwe do zinterpretowania w wyniku promieniowania pasów Van Allena i problemów elektronicznych w jednym ze wzmacniaczy.
Prowadził wielokierunkowe pomiary zmian pierwotnych ciężkich promieni kosmicznych (o energiach 1-15,5 GeV). Cząstki o liczbach atomowych Z > 5, Z > 8 i Z > 15 były zliczane oddzielnie przez komorę jonizacyjną. Amplituda impulsu wysyłanego przy zarejestrowaniu danej cząstki była niezależna od energii cząstki, ale proporcjonalna do kwadratu liczby atomowej.
  • Eksperyment promieniowania uwięzionego i protonów słonecznych
W jego skład wchodziły dwa wielokierunkowe liczniki Geigera (Anton 302 i Anton 112). Używane były do czasowego i przestrzennego monitorowania intensywności promieniowania kosmicznego i korpuskularnego promieniowania uwięzionego przez ziemskie pole magnetyczne oraz protonów pochodzących ze Słońca. Detektor był czuły na protony (o energiach > 20 MeV) i elektrony (o energiach > 30 keV).
  • Detektor mikrometeoroidów
Składał się z trzech fotoprzewodzących komórek (18 mm² każda) z siarczku kadmu. Eksperyment był zaplanowany na 38 dni.
W pełni tranzystorowy nadajnik telemetrii pracował na częstotliwości podstawowej równej 19,9915 MHz. Był zasilany z baterii i akumulatorów. Miał moc 660 mW, na częstotliwości podstawowej. Promieniował także na drugiej i trzeciej harmonicznej (15 mW każda): 39,983 i 59,9745 MHz. Odbiorniki sygnału nadajnika znajdowały się w Waszyngtonie, Chicago i Illinois.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]