Félix Mantilla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Félix Mantilla
Félix Mantilla
Państwo  Hiszpania
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 23 września 1974
Barcelona
Wzrost 180 cm
Masa ciała 78 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1993
Zakończenie kariery kwiecień 2008
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 10
Najwyżej w rankingu 10 (8 czerwca 1998)
Australian Open QF (1997)
Roland Garros SF (1998)
Wimbledon 3R (1998)
US Open 4R (1997)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 208 (2 sierpnia 2004)
Australian Open 1R (2004)
Wimbledon 1R (2003, 2004)
US Open 2R (2003)

Félix Mantilla Botella (ur. 23 września 1974 w Barcelonie) − hiszpański tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Treningi tenisowe podjął w wieku 10 lat. Był wyróżniającym się w kraju juniorem, w 1992 roku, razem m.in. z Albertem Costą, sięgnął po drużynowe trofeum Sunshine Cup.

W 1993 roku rozpoczął karierę zawodową, którą kontynuował do kwietnia 2008 roku.

W 1994 roku debiutował w głównym cyklu ATP World Tour, przegrywając jednak w 1 rundzie turnieju w Pradze z Àlexem Corretją. W 1995 roku awansował do czołowej setki rankingu światowego, notując pierwszy półfinał ATP World Tour w Walencji ponosząc porażkę ze Sjengiem Schalkenem i wreszcie pierwszy finał w tym cyklu − w Buenos Aires, gdzie musiał uznać wyższość Carlosa Moyi.

Sezon 1996 okazał się przełomowy w karierze Mantilli. Hiszpan debiutował w turnieju wielkoszlemowym, dochodząc do 3 rundy French Open, był również w ćwierćfinale imprezy ATP Masters Series w Monte Carlo. Odniósł także pierwsze turniejowe zwycięstwo w cyklu ATP World Tour, po finale w Porto z Hernánem Gumym. Mantilla ponadto osiągnął 4 dalsze finały, w Sankt Pölten, Gstaad, San Marino oraz Umagu. Rezultaty te nie mogły pozostać bez wpływu na znaczny awans Hiszpana w rankingu − rok 1996 zakończył w najlepszej dwudziestce tenisistów na świecie.

Pozycję w czołówce światowej, szczególnie na kortach ziemnych, Mantilla ugruntował w kolejnym sezonie, chociaż rozpoczął go udanie na innej nawierzchni − pierwszym w karierze wielkoszlemowym ćwierćfinałem w Australian Open, w którym przegrał z Carlosem Moyą. W maju tegoż roku Mantilla doszedł do finału ATP Masters Series w Hamburgu, pokonując m.in. Borisa Beckera i Tommy'ego Haasa oraz zwycięzcę z poprzedniej edycji Roberto Carretero. Mecz finałowy z Andriejem Medwiediewem jednak Mantilla zakończył porażką. Latem Hiszpan wygrał na mączce ceglanej 5 imprez − w Bolonii (w finale z mistrzostwem French Open Gustavo Kuertenem), Gstaad, Umagu, San Marino i Bournemouth (z Carlosem Moyą). Na US Open Mantilla osiągnął 4 rundę. Rezultaty uzyskane w zawodach wielkoszlemowych pozwoliły mu na udział w niepunktowanym, ale dobrze płatnym Pucharze Wielkiego Szlema w Monachium, gdzie uległ w 1 rundzie w trzech setach liderowi rankingu Pete'owi Samprasowi. Sezon 1997, w którym osiągnął bilans 53 wygranych przy 22 porażkach i zarobił przeszło milion dolarów, Mantilla zakończył na 16. miejscu na świecie.

W czerwcu 1998 roku Mantilla osiągnął najwyższą pozycję rankingową w karierze, awansując na 10. miejsce. Pozycję tę zawdzięczał przede wszystkim półfinałowi French Open, do którego awansował po wyeliminowaniu m.in. Thomasa Mustera. W dalszej części sezonu Hiszpan ponownie okazał się najlepszy w Bournemouth, a ponadto dochodził do finałów w Dubaju i Long Island.

W 1999 roku wygrał 1 turniej, po finałowym zwycięstwie w Barcelonie z Karimem al-Alamim. W dwóch turniejach ATP Masters Series na kortach ziemnych, w Monte Carlo i Rzymie, dochodził do półfinałów. W Indian Wells, na twardej nawierzchni, wyeliminował Pete Samprasa.

W 2000 roku Mantilla nie zdołał odnieść turniejowego zwycięstwa, a pół sezonu stracił ze względu na kontuzję. Na korty powrócił w styczniu 2001 roku, a w kolejnych miesiącach awansował do finału w Estoril, gdzie pokonał go Juan Carlos Ferrero. Także w 2001 roku Mantilla doczekał się po dwuletniej przerwie wygranej turniejowej w ATP World Tour, po finale w Palermo z Davidem Nalbandianem. W półfinale tych rozgrywek Mantilla obronił 9 piłek meczowych w pojedynku z Albertem Portasem.

W 2002 rokunajwiększe sukcesy Mantilla osiągnął na kortach twardych, docierając do finałów w Ad-Dausze i Indianapolis.

W sezonie 2003 Mantilla odniósł triumf w rozgrywkach ATP Masters Series w Rzymie, w finale pokonując Rogera Federera. W drodze po tytuł w Rzymie pokonał też m.in. Davida Nalbandiana, Alberta Costę i Jewgienija Kafielnikowa. W tym samym roku Hiszpan był również w 4 rundzie Australian i French Open. W Australii stoczył cztery mecze pięciosetowe z rzędu, a porażkę w 4 rundzie z Sébastienem Grosjeanem zanotował mimo prowadzenia 2:0 w setach.

W sezonie 2004 Hiszpan zdołał utrzymać się w pierwszej setce rankingu, ale nie był w finale. Najlepszy rezultat zanotował w Sopocie, gdzie w półfinale uległ Rafaelowi Nadalowi.

W 2005 roku kryzys formy Hiszpana pogłębiły kontuzje. Po raz pierwszy od dziesięciu lat Mantilla wypadł z czołowej setki rankingu, a po US Open w ogóle nie występował z powodu urazu ramienia. Pozostawał nieobecny na kortach także w 2006 roku, w związku ze zdiagnozowaniem choroby nowotworowej skóry. Po rocznej terapii powrócił do tenisa w kwietniu 2007 roku.

Félix Mantilla ma także na koncie kartę reprezentacyjną. W Pucharze Davisa wystąpił raz, w 1999 roku na otwarcie meczu z Nową Zelandią pokonując Marka Nielsena w pięciu setach. W 1997 roku Mantilla był w składzie hiszpańskiej reprezentacji, która sięgnęła po Drużynowy Puchar Świata. Wygrał wszystkie swoje pojedynki w singlu (łącznie 4), przyczyniając się do sukcesu.

Mantilla, podobnie jak większość Hiszpanów, największe sukcesy osiągnął na kortach ziemnych. Do tej nawierzchni pasuje jego styl gry, oparty na regularności z głębi kortu, wzmocniony walecznością i ambicją. Jest graczem praworęcznym, uderzenia − przede wszystkim topspinowe − wyprowadza z charakterystycznym dużym zamachem (w tym także jednoręczny bekhend).

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (10–11)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 12 listopada 1995 Buenos Aires Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 0:6, 3:6
Finalista 2. 26 maja 1996 Sankt Pölten Ceglana Chile Marcelo Ríos 2:6, 4:6
Zwycięzca 1. 16 czerwca 1996 Porto Ceglana Argentyna Hernán Gumy 6:7(5), 6:4, 6:3
Finalista 3. 14 lipca 1996 Gstaad Ceglana Hiszpania Albert Costa 6:4, 6:7(2), 1:6, 0:6
Finalista 4. 11 sierpnia 1996 San Marino Ceglana Hiszpania Albert Costa 6:7(7), 3:6
Finalista 5. 18 sierpnia 1996 Umag Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 0:6, 6:7(4)
Finalista 6. 11 maja 1997 Hamburg Ceglana Ukraina Andrij Medwediew 0:6, 4:6, 2:6
Zwycięzca 2. 15 czerwca 1997 Bolonia Ceglana Brazylia Gustavo Kuerten 4:6, 6:2, 6:1
Zwycięzca 3. 13 lipca 1997 Gstaad Ceglana Hiszpania Juan Albert Viloca 6:1, 6:4, 6:4
Zwycięzca 4. 27 lipca 1997 Umag Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera 6:3, 7:5
Zwycięzca 5. 10 sierpnia 1997 San Marino Ceglana Szwecja Magnus Gustafsson 6:4, 6:1
Zwycięzca 6. 14 września 1997 Bournemouth Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 6:2, 6:2
Finalista 7. 15 lutego 1998 Dubaj Twarda Hiszpania Àlex Corretja 6:7(0), 1:6
Finalista 8. 30 sierpnia 1998 Long Island Twarda Australia Patrick Rafter 6:7(3), 2:6
Zwycięzca 7. 20 września 1998 Bournemouth Ceglana Hiszpania Albert Costa 6:3, 7:5
Zwycięzca 8. 18 kwietnia 1999 Barcelona Ceglana Maroko Karim al-Alami 7:6(2), 6:3, 6:3
Finalista 9. 15 kwietnia 2001 Estoril Ceglana Hiszpania Juan Carlos Ferrero 6:7(3), 6:4, 3:6
Zwycięzca 9. 30 września 2001 Palermo Ceglana Argentyna David Nalbandian 7:6(2), 6:4
Finalista 10. 6 stycznia 2002 Ad-Dauha Twarda Maroko Junus al-Ajnawi 6:4, 2:6, 2:6
Finalista 11. 18 sierpnia 2002 Indianapolis Twarda Wielka Brytania Greg Rusedski 7:6(6), 4:6, 4:6
Zwycięzca 10. 11 maja 2003 Rzym Ceglana Szwajcaria Roger Federer 7:5, 6:2, 7:6(8)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]