FSO Wars
| FSO Wars | |
 FSO Wars w Muzeum Techniki w Warszawie |
|
| Producent | Fabryka Samochodów Osobowych |
| Projektant | Antoni Kasznicki |
| Premiera | październik 1986 |
| Miejsce produkcji |  Polska, Warszawa |
| Dane techniczne | |
| Segment | C |
| Typy nadwozia | 5-drzwiowy hatchback |
| Silniki | R4 1,1L R4 1,3L |
| Skrzynia biegów | 5-biegowa manualna |
| Rodzaj napędu | przedni |
| Długość | 3940 mm |
| Szerokość | 1600 mm |
| Wysokość | 1350 mm |
| Rozstaw osi | 2250 mm |
| Masa własna | 780 kg |
| Liczba miejsc | 5 |
| Pojemność bagażnika | 300 - 1200 l |
| Dane dodatkowe | |
| Konkurencja | Volkswagen Golf II Opel Kadett Łada Samara Renault 11 |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
FSO Wars – prototyp kompaktowego samochodu osobowego, opracowany w latach 1981-1985 przez Fabrykę Samochodów Osobowych w celu zastąpienia modelu FSO 125p.
Spis treści |
[edytuj] Historia modelu
Oferowane na początku lat 80. przez FSO samochody, a w szczególności główny produkt fabryki, jakim był Polski Fiat 125p pod względem zastosowanych rozwiązań konstrukcyjnych znacznie odbiegały od konkurencyjnych modeli produkowanych w Europie Zachodniej. Z tego powodu w maju 1981 roku[1] przedstawiono pierwsze założenia dotyczące nowoczesnego kompaktowego samochodu osobowego z nadwoziem typu hatchback i przednim napędem. Po przeprowadzeniu zmian, poprawione założenia zostały ostatecznie zatwierdzone w 1982 roku[1].
Prace konstrukcyjne rozpoczął w 1983 roku zespół pod kierownictwem Mirosława Górskiego[2]. Nowy model miał zostać skonstruowany głównie przez polskich specjalistów, jednak niektóre elementy pojazdy musiano importować. Po stworzeniu w maju 1985 roku[1] dokumentacji technicznej, przystąpiono do zbudowania makiety w skali 1:1 oraz dwóch prototypów, które wykonane zostały w październiku 1985 roku[2]. W późniejszym okresie powstał jeszcze jeden prototypowy egzemplarz. Oficjalna prezentacja Warsa miała miejsce w październiku 1986 roku[2] podczas wystawy "Polska motoryzacja" na Stadionie X-lecia w Warszawie.
Pomimo pozytywnych opinii dotyczących modelu FSO Wars, z powodu braku wystarczających środków finansowych dalsze prace konstrukcyjne zostały wstrzymane. Ze względu na możliwość uzyskania kredytów z zagranicy, ówczesne władze podjęły decyzję o zakupie licencji na produkcję nowoczesnego samochodu osobowego w FSO. Negocjacje rozpoczęto w 1982 roku z firmami Daihatsu, FIAT, Renault oraz SEAT[3]. Po zapoznaniu się z ofertami czterech producentów, do dalszych bardziej szczegółowych rozmów zaproszone zostały firmy Daihatsu, która oferowała model Charade oraz FIAT, początkowo wyrażający zgodę na produkcję w Polsce, samochodu kompaktowego Fiat Ritmo, a później mniejszego, lecz nowocześniejszego Uno[3]. Ostatecznie wybrana została oferta włoska, ze względu na lepsze warunki finansowania nowej inwestycji oraz zadeklarowanie przerwania produkcji Uno we Włoszech po jej uruchomieniu w FSO[3]. Umowa została parafowana 1 grudnia 1988 roku, jednak tego samego dnia Ministerstwo Przemysłu i Handlu zerwało ją[3].
[edytuj] Dane konstrukcyjne
[edytuj] Nadwozie
FSO Wars posiadał powszechnie stosowane w samochodach klasy niższej-średniej nadwozie 5-drzwiowe typu hatchback o konstrukcji samonośnej. Bryła nadwozia stworzona została przez Antoniego Kasznickiego, natomiast za opracowanie konstrukcji odpowiedzialny był zespół pod kierownictwem Jana Politkowskiego[2]. Wars był pojazdem nieznacznie krótszym od produkowanych w II połowie lat 80. samochodów tej samej klasy jak Volkswagen Golf II, Opel Kadett E, Łada Samara czy Renault 11, jednak znacząco ustępował im pod względem rozstawu osi. Wnętrze zaprojektowane zostało przez Mirosława Kowalczuka[2] z uwzględnieniem zasad ergonomii. Ze względu na małą liczbę stworzonych prototypów nie przeprowadzano testów zderzeniowych. Masa własna samochodu wynosiła 780 kg.
[edytuj] Układ napędowy
Do napędu prototypów Warsa zastosowano dwie wersje, 4-cylindrowych, rzędowych silników benzynowych. Jednostki napędowe umieszczone były poprzecznie w przedniej części nadwozia. Blok silnika oraz oparty na 5 łożyskach wał korbowy wykonane zostały z żeliwa, natomiast z aluminium głowica, w której umieszczony był jeden wałek rozrządu[1]. W układzie zasilania zastosowano gaźnik. Pierwsza jednostka o pojemności skokowej 1092 cm³ osiągała moc maksymalną 54 KM[4]. Drugi silnik o pojemności 1290 cm³ dysponował mocą 61 KM, osiąganą przy 5200 obr./min. oraz maksymalnym momentem obrotowym 93 Nm przy 2800 obr./min. Według planów FSO Wars miał być wyposażany w silnik wysokoprężny o pojemności około 1,6 l. Jednostki napędowe zblokowane zostały z 5-biegową manualną skrzynią biegów, poprzez którą napęd przekazywany był na przednie koła.
[edytuj] Układ jezdny i hamulcowy
Wars wyposażony został w niezależne zawieszenie wszystkich kół. Z przodu zastosowano kolumny MacPhersona oraz dolne wahacze poprzeczne[2]. Zawieszenie tylne oparte zostało na dwóch łożyskowanych, podłużnych wahaczach wleczonych oraz sprężynach śrubowych[2]. Samochód posiadał koła jezdne o rozmiarze 155/70R13. Dwuobwodowy, hydrauliczny układ hamulcowy wyposażony został w przednie tarcze hamulcowe oraz tylne bębny hamulcowe z automatyczną regulacją luzów[1]. Dodatkowo zastosowano system informujący o zbyt niskim poziomie płynu hamulcowego i zużyciu okładzin hamulcowych.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Włodzimierz Sel. Wars - Prototyp samochodu klasy średniej. „Auto-Technika Motoryzacyjna”. 6/87, s. 7-9. Warszawa: Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Mechaników Polskich.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Mirosław Górski: Historia Konstrukcji Samochodów FSO. Warszawa: Oddział Warszawski SIMP, Klub Pracowników i Przyjaciół FSO, 2006, s. 69-76. ISBN 83-920912-1-3.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Zbigniew Boniecki: ...Jest u nas fabryka w Warszawie. Opowieść o FSO (1948) 1951-1996. Warszawa: Daewoo-FSO Motor sp. z o.o., 1999, s. 120-121. ISBN 83-909310-0-1.
- ↑ Jerzy Dembiński: Album samochodów FSO. Warszawa: Klub Pracowników i Przyjaciół FSO, 2004, s. 82. ISBN 83-920912-0-5.
