Fabiano Caruana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fabiano Caruana
Fabiano Caruana 2013.jpg
Fabiano Caruana, Warszawa 2013
Państwo  Stany Zjednoczone
 Włochy
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1992
Miami
Tytuł szachowy arcymistrz (2007)
Ranking 2782 (01.11.2013)
Miejsce w kraju 1
FIDE Top 100 5
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Gnome-go-next.svg Amerykańscy arcymistrzowie szachowi
Gnome-go-next.svg Włoscy arcymistrzowie szachowi

Fabiano Caruana (ur. 30 lipca 1992 w Miami) – włoski szachista, do 2006 r. reprezentujący Stany Zjednoczone, arcymistrz od 2007 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Jest jednym z najzdolniejszych szachistów w historii szachów. W roku 2002, w wieku 10 lat i 61 dni, został najmłodszym zawodnikiem, który w turniejach organizowanych przez amerykańską federacją szachową pokonał zawodnika z tytułem arcymistrza (wydarzenie to miało miejsce 28 września w Nowym Jorku, a pokonanym był wówczas Aleksander Wojtkiewicz)[1]. W tym samym roku zdobył w Villa Giardino tytuł mistrza państw panamerykańskich w kategorii juniorów do lat 10[2], a rok później w Bogocie powtórzył to osiągnięcie w grupie do lat 12[3]. W 2005 odniósł pierwszy znaczący sukces na arenie międzynarodowej, triumfując w cyklicznym turnieju First Saturday w Budapeszcie. W 2006 podzielił I miejsca w Madrycie (wspólnie z Herminio Herráizem Hidalgo) oraz w rozegranych w Cremonie mistrzostwach Włoch, ostatecznie zdobywając srebrny medal po porażce w barażu z Michele Godeną. W marcu, kwietniu i lipcu 2007 wygrał trzy turnieje First Saturday w Budapeszcie, w każdym wypełniając normę na tytuł arcymistrza i w roku tym został najmłodszym w historii amerykańskich i włoskich szachów (Caruana posiada podwójne obywatelstwo) zawodnikiem, który otrzymał ten tytuł. Pod koniec roku zdobył w Martina Franca pierwszy w swojej karierze tytuł mistrza Włoch z wynikiem rankingowym 2740, wyprzedzając następnego zawodnika w tabeli o 3 punkty. W 2008 r. zwyciężył w turnieju Corus–C w Wijk aan Zee oraz ponownie zdobył tytuł mistrza Włoch. W styczniu 2009 r. ponownie zwyciężył w Wijk aan Zee, tym razem w turnieju Corus–B. W 2010 r. zwyciężył w 42. edycji cyklicznego turnieju w Biel. W 2011 r. po raz trzeci w karierze zdobył tytuł mistrza Włoch, z wynikiem 10 pkt w 11 partiach[4]. W 2012 r. podzielił II m. (za Lewonem Aronjanem, wspólnie z Magnusem Carlsenem i Tejmurem Radżabowem) w turnieju Corus–A w Wijk aan Zee, zwyciężył w turniejach Reykjavík Open w Reykjavíku, Sigeman & Co w Malmö, Dortmunder Schachtage w Dortmundzie (wspólnie z Siergiejem Kariakinem), podzielił II m. (za Magnusem Carlsenem, wspólnie z Tejmurem Radżabowem) w memoriale Michaiła Tala w Moskwie oraz zwyciężył (wspólnie z Magnusem Carlsenem) w Sao Paulo/Bilbao[5]. W 2013 r. zwyciężył w Zurychu (przed Viswanathanem Anandem, Władimirem Kramnikiem i Borisem Gelfandem)[6] oraz w Bukareszcie (turniej 7th Kings Tournament Romgaz)[7].

Wielokrotnie reprezentował Włochy w turniejach drużynowych, m.in.:

We wrześniu 2010 r. został pierwszym w historii włoskim szachistą, który osiągnął poziom 2700 punktów rankingowych. Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 lipca 2013 r., z wynikiem 2796 punktów zajmował wówczas 3. miejsce (za Magnusem Carlsenem i Lewonem Aronianem) na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 1. miejsce wśród włoskich szachistów[11].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]