| Fabrice Santoro |
 |
| Państwo |
Francja |
| Miejsce zamieszkania |
Genewa |
| Data i miejsce urodzenia |
9 grudnia 1972
Tahiti |
| Wzrost |
178 cm |
| Masa ciała |
74 kg |
| Gra |
oburęczny forehand i backhand |
| Status profesjonalny |
1989 |
| Zakończenie kariery |
2010 |
| Gra pojedyncza |
| Wygrane turnieje |
6 |
| Najwyżej w rankingu |
17 (6 sierpnia 2001) |
| Australian Open |
QF (2006) |
| Roland Garros |
4R (1991, 2001) |
| Wimbledon |
3R (2001) |
| US Open |
3R (1990, 1998-1999, 2004) |
| Gra podwójna |
| Wygrane turnieje |
24 |
| Najwyżej w rankingu |
6 (5 lipca 1999) |
| Australian Open |
W (2003-2004) |
| Roland Garros |
F (2004) |
| Wimbledon |
F (2006) |
| US Open |
SF (2003) |
Multimedia w Wikimedia Commons |
Fabrice Vetea Santoro (ur. 9 grudnia 1972 na Tahiti) − francuski tenisista.
Występował na kortach jako tenisista zawodowy w latach 1989-2009. Jego gra wyróżniała się charakterystycznym stylem, jako jeden z nielicznych zawodników grał oburęczny backhand, jak i forehand. W swoim tenisie stosował wiele zagrań kombinacyjnych (loby, drop-szoty, zagrania wyrzucające) oraz z dużym wyczuciem operował wolejem. Zakończył karierę po turnieju w paryskiej hali Bercy w listopadzie 2009 roku. Pomimo oficjalnego zakończenia kariery w 2009 roku, zdecydował się na występ w Australian Open z 2010 roku, zostając pierwszym w historii tenisistą, który grał w turniejach wielkoszlemowych w czterech kolejnych dekadach - pierwszy raz w 1989 roku. Podczas tego turnieju rozegrał także swój ostatni profesjonalny mecz w rozgrywkach ATP, kiedy to przegrał z Marinem Čiliciem w pierwszej rundzie.
W 1989 roku zdobył juniorski tytuł w singlu na French Open, pokonując w finale Jareda Palmera po obronieniu dwóch piłek meczowych. Sezon 1989 ukończył na pozycji wicelidera rankingu juniorów.
Pierwsze zwycięstwo w zawodach kategorii ATP World Tour w grze pojedynczej odniósł w 1997 roku, w Lyonie, po pokonaniu w finale Tommy'ego Haasa. Łącznie Francuz wywalczył sześć tytułów ATP World Tour, a ostatni w połowie lipca 2008 roku w Newport. Ponadto Santoro osiągnął dalszych sześć finałów, w któyrch został pokonany. W styczniu 2006 roku osiągnął swój jedyny wielkoszlemowy ćwierćfinał, podczas Australian Open. Po drodze zdołał wyeliminować m.in. Gastóna Gaudio i Davida Ferrera, jednak w spotkaniu o półfinał nie sprostał Davidowi Nalbandianowi. W rankingu gry pojedynczej najwyżej był na 17. miejscu w sierpniu 2001 roku.
W grze podwójnej Santoro zwyciężył w dwudziestu czterech turniejach ATP World Tour, w tym dwukrotnie w Australian Open i raz w Tennis Masters Cup. W Melbourne triumfował w latach 2003 i 2004, grając w parze z Michaëlem Llodrą. Również z Llodrą w 2005 roku zdobył tytuł w Tennis Masters Cup. Dodatkowo Santoro uczestniczył w osiemnastu przegranych finałach, m.in. w Australian Open z 2002 roku, French Open z 2004 roku, Wimbledonie z 2006 roku i Tennis Masters Cup z 2003 roku. W klasyfikacji gry podwójnej najwyżej był w lipcu 1999 roku, na 6. pozycji.
W grze mieszanej Santoro triumfował w jednym wielkoszlemowym turnieju, w French Open z 2005 roku. Partnerką Francuza była Daniela Hantuchová, a w finale pokonał parę Martina Navrátilová-Leander Paes.
Santoro reprezentował wielokrotnie Francję w Pucharze Davisa w grze pojedynczej i podwójnej. W 1991 roku i 2001 roku przyczynił się do wywalczenia trofeum. W meczu finałowym z 2001 roku, przeciwko Australii, w parze z Cédrikiem Piolinem odniósł zwycięstwo nad parą Lleyton Hewitt-Patrick Rafter. W sezonie 1991 nie brał udziału w meczu finałowym, ale miał swój udział w awansie Francji do decydującego meczu; debiutował w meczu ćwierćfinałowym z Australią, w którym odniósł jedno zwycięstwo i poniósł porażkę w grze pojedynczej, następnie wniósł do dorobku drużyny dwa zwycięstwa singlowe w półfinale z Jugosławią.
Statystyki [edytuj]
Finały w turniejach ATP World Tour [edytuj]
Gra pojedyncza (6-6) [edytuj]
| Legenda |
| Wielki Szlem (0–0) |
| Igrzyska olimpijskie (0–0) |
| Tennis Masters Cup (0–0) |
| ATP Masters Series (0–0) |
| ATP International Series Gold (1–0) |
| ATP International Series (5–6) |
|
| Wygrane według nawierzchni |
| Twarda (3–4) |
| Ceglana (0–1) |
| Trawiasta (2–1) |
| Dywanowa (1–0) |
|
| Końcowy wynik |
Nr |
Data |
Turniej |
Nawierzchnia |
Przeciwnik |
Wynik finału |
| Finalista |
1. |
7 października 1990 |
Tuluza |
Twarda (hala) |
Jonas Svensson |
6:7, 2:6 |
| Finalista |
2. |
7 lutego 1993 |
Dubaj |
Twarda |
Karel Nováček |
4:6, 5:7 |
| Finalista |
3. |
7 sierpnia 1994 |
Kitzbühel |
Ceglana |
Goran Ivanišević |
2:6, 6:4, 6:4, 3:6, 2:6 |
| Zwycięzca |
1. |
19 października 1997 |
Lyon |
Dywanowa (hala) |
Tommy Haas |
6:4, 6:4 |
| Finalista |
4. |
11 stycznia 1998 |
Ad-Dauha |
Twarda |
Petr Korda |
0:6, 3:6 |
| Zwycięzca |
2. |
7 lutego 1999 |
Marsylia |
Twarda (hala) |
Arnaud Clément |
6:3, 4:6, 6:4 |
| Finalista |
5. |
7 marca 1999 |
Kopenhaga |
Dywanowa (hala) |
Magnus Gustafsson |
4:6, 1:6 |
| Zwycięzca |
3. |
9 stycznia 2000 |
Ad-Dauha |
Twarda |
Rainer Schüttler |
3:6, 7:5, 3:0, krecz |
| Finalista |
6. |
17 czerwca 2001 |
Halle |
Trawiasta |
Thomas Johansson |
3:6, 7:6(5), 2:6 |
| Zwycięzca |
4. |
3 marca 2002 |
Dubaj |
Twarda |
Younes El Aynaoui |
6:4, 3:6, 6:3 |
| Zwycięzca |
5. |
15 lipca 2007 |
Newport |
Trawiasta |
Nicolas Mahut |
6:4, 6:4 |
| Zwycięzca |
6. |
13 lipca 2008 |
Newport |
Trawiasta |
Prakash Amritraj |
6:3, 7:5 |
Gra podwójna (24-18) [edytuj]
| Legenda |
| Wielki Szlem (2–3) |
| Igrzyska olimpijskie (0–0) |
| Tennis Masters Cup (1–1) |
| ATP Masters Series (3–7) |
| ATP International Series Gold (3–1) |
| ATP International Series (15–6) |
|
| Wygrane według nawierzchni |
| Twarda (14–7) |
| Ceglana (4–5) |
| Trawiasta (1–2) |
| Dywanowa (5–4) |
|
| Końcowy wynik |
Nr |
Data |
Turniej |
Nawierzchnia |
Partner |
Przeciwnicy w finale |
Wynik finału |
| Zwycięzca |
1. |
1 października 1995 |
Palermo |
Ceglana |
Álex Corretja |
Hendrik Jan Davids
Piet Norval |
6:7, 6:4, 6:3 |
| Finalista |
1. |
16 lutego 1997 |
Marsylia |
Twarda (hala) |
Olivier Delaître |
Thomas Enqvist
Magnus Larsson |
3:6, 4:6 |
| Finalista |
2. |
19 października 1997 |
Lyon |
Dywanowa (hala) |
Olivier Delaître |
Ellis Ferreira
Patrick Galbraith |
6:3, 2:6, 4:6 |
| Finalista |
3. |
9 listopada 1997 |
Moskwa |
Dywanowa (hala) |
David Adams |
Martin Damm
Cyril Suk |
4:6, 3:6 |
| Finalista |
4. |
11 stycznia 1998 |
Ad-Dauha |
Twarda |
Olivier Delaître |
Mahesh Bhupathi
Leander Paes |
4:6, 6:3, 4:6 |
| Zwycięzca |
2. |
26 lipca 1998 |
Stuttgart |
Ceglana |
Olivier Delaître |
Joshua Eagle
Jim Grabb |
6:1, 3:6, 6:3 |
| Finalista |
5. |
16 sierpnia 1998 |
Cincinnati |
Twarda |
Olivier Delaître |
Mark Knowles
Daniel Nestor |
1:6, 1:2, krecz |
| Zwycięzca |
3. |
4 października 1998 |
Tuluza |
Twarda (hala) |
Olivier Delaître |
Paul Haarhuis
Jan Siemerink |
6:2, 6:4 |
| Zwycięzca |
4. |
11 października 1998 |
Bazylea |
Twarda (hala) |
Olivier Delaître |
Piet Norval
Kevin Ullyett |
6:3, 7:6 |
| Zwycięzca |
5. |
25 października 1998 |
Lyon |
Dywanowa (hala) |
Olivier Delaître |
Tomás Carbonell
Francisco Roig |
6:2, 6:2 |
| Zwycięzca |
6. |
29 sierpnia 1999 |
Long Island |
Twarda |
Olivier Delaître |
Jan-Michael Gambill
Scott Humphries |
7:5, 6:4 |
| Zwycięzca |
7. |
22 października 2000 |
Tuluza |
Twarda (hala) |
Julien Boutter |
Donald Johnson
Piet Norval |
7:6(8), 4:6, 7:6(5) |
| Zwycięzca |
8. |
18 lutego 2001 |
Marsylia |
Twarda (hala) |
Julien Boutter |
Michael Hill
Jeff Tarango |
7:6(7), 7:5 |
| Finalista |
6. |
27 stycznia 2002 |
Australian Open, Melbourne |
Twarda |
Michaël Llodra |
Mark Knowles
Daniel Nestor |
6:7(4), 3:6 |
| Zwycięzca |
9. |
3 listopada 2002 |
Paryż |
Dywanowa (hala) |
Nicolas Escudé |
Gustavo Kuerten
Cédric Pioline |
6:3, 7:6(6) |
| Zwycięzca |
10. |
26 stycznia 2003 |
Australian Open, Melbourne |
Twarda |
Michaël Llodra |
Mark Knowles
Daniel Nestor |
6:4, 3:6, 6:3 |
| Zwycięzca |
11. |
16 lutego 2003 |
Marsylia |
Twarda (hala) |
Sébastien Grosjean |
Tomáš Cibulec
Pavel Vízner |
6:1, 6:4 |
| Finalista |
7. |
20 kwietnia 2003 |
Monte Carlo |
Ceglana |
Michaël Llodra |
Mahesh Bhupathi
Maks Mirny |
4:6, 6:3, 6:7(6) |
| Finalista |
8. |
11 maja 2003 |
Rzym |
Ceglana |
Michaël Llodra |
Wayne Arthurs
Paul Hanley |
1:6, 3:6 |
| Finalista |
9. |
5 października 2003 |
Metz |
Twarda (hala) |
Michaël Llodra |
Julien Benneteau
Nicolas Mahut |
6:7(2), 3:6 |
| Finalista |
10. |
2 listopada 2003 |
Paryż |
Dywanowa (hala) |
Michaël Llodra |
Wayne Arthurs
Paul Hanley |
3:6, 6:1, 3:6 |
| Finalista |
11. |
16 listopada 2003 |
Tennis Masters Cup, Houston |
Twarda |
Michaël Llodra |
Bob Bryan
Mike Bryan |
7:6(6), 3:6, 6:3, 6:7(3), 4:6 |
| Zwycięzca |
12. |
18 stycznia 2004 |
Auckland |
Twarda |
Mahesh Bhupathi |
Jiří Novák
Radek Štěpánek |
4:6, 7:5, 6:3 |
| Zwycięzca |
13. |
18 stycznia 2004 |
Australian Open, Melbourne |
Twarda |
Michaël Llodra |
Bob Bryan
Mike Bryan |
7:6(4), 6:3 |
| Zwycięzca |
14. |
7 marca 2004 |
Dubaj |
Twarda |
Mahesh Bhupathi |
Jonas Björkman
Leander Paes |
6:2, 4:6, 6:4 |
| Finalista |
12. |
6 czerwca 2004 |
French Open, Paryż |
Ceglana |
Michaël Llodra |
Xavier Malisse
Olivier Rochus |
5:7, 5:7 |
| Finalista |
13. |
27 lutego 2005 |
Dubaj |
Twarda |
Jonas Björkman |
Martin Damm
Radek Štěpánek |
2:6, 4:6 |
| Zwycięzca |
15. |
8 maja 2005 |
Rzym |
Ceglana |
Michaël Llodra |
Bob Bryan
Mike Bryan |
6:4, 6:2 |
| Finalista |
14. |
15 maja 2005 |
Hamburg |
Ceglana |
Michaël Llodra |
Jonas Björkman
Maks Mirny |
6:4, 6:7(2), 6:7(3) |
| Zwycięzca |
16. |
9 października 2005 |
Metz |
Twarda (hala) |
Michaël Llodra |
José Acasuso
Sebastián Prieto |
5:2, 3:5, 5:4(4) |
| Zwycięzca |
17. |
30 października 2005 |
Lyon |
Dywanowa (hala) |
Michaël Llodra |
Jeff Coetzee
Rogier Wassen |
6:3, 6:1 |
| Zwycięzca |
18. |
13 listopada 2005 |
Tennis Masters Cup, Szanghaj |
Dywanowa (hala) |
Michaël Llodra |
Leander Paes
Nenad Zimonjić |
6:7(6), 6:3, 7:6(4) |
| Zwycięzca |
19. |
15 stycznia 2006 |
Sydney |
Twarda |
Nenad Zimonjić |
František Čermák
Leoš Friedl |
6:1, 6:4 |
| Finalista |
15. |
23 kwietnia 2006 |
Monte Carlo |
Ceglana |
Nenad Zimonjić |
Jonas Björkman
Maks Mirny |
2:6, 6:7(2) |
| Zwycięzca |
20. |
18 czerwca 2006 |
Halle |
Trawiasta |
Nenad Zimonjić |
Michael Kohlmann
Rainer Schüttler |
6:0, 6:4 |
| Finalista |
16. |
9 lipca 2006 |
Wimbledon, Londyn |
Trawiasta |
Nenad Zimonjić |
Bob Bryan
Mike Bryan |
3:6, 6:4, 4:6, 2:6 |
| Zwycięzca |
21. |
8 października 2006 |
Metz |
Twarda (hala) |
Richard Gasquet |
Julian Knowle
Jürgen Melzer |
3:6, 6:1, 11-9 |
| Zwycięzca |
22. |
15 października 2006 |
Moskwa |
Dywanowa (hala) |
Nenad Zimonjić |
František Čermák
Jaroslav Levinský |
6:1, 7:5 |
| Finalista |
17. |
5 listopada 2006 |
Paryż |
Dywanowa (hala) |
Nenad Zimonjić |
Arnaud Clément
Michaël Llodra |
6:7(4), 2:6 |
| Zwycięzca |
23. |
3 marca 2007 |
Dubaj |
Twarda |
Nenad Zimonjić |
Mahesh Bhupathi
Radek Štěpánek |
7:5, 6:7(3), 10-7 |
| Zwycięzca |
24. |
11 maja 2007 |
Rzym |
Ceglana |
Nenad Zimonjić |
Bob Bryan
Mike Bryan |
6:4, 6:7(4), 10-7 |
| Finalista |
18. |
17 czerwca 2007 |
Halle |
Trawiasta |
Nenad Zimonjić |
Simon Aspelin
Julian Knowle |
4:6, 6:7(5) |
Gra mieszana (1-0) [edytuj]
Bibliografia [edytuj]