Fabrice Santoro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fabrice Santoro
Fabrice Santoro
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Genewa
Data i miejsce urodzenia 9 grudnia 1972
Tahiti
Wzrost 178 cm
Masa ciała 74 kg
Gra oburęczny forehand i backhand
Status profesjonalny 1989
Zakończenie kariery 2010
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 6
Najwyżej w rankingu 17 (6 sierpnia 2001)
Australian Open QF (2006)
Roland Garros 4R (1991, 2001)
Wimbledon 3R (2001)
US Open 3R (1990, 1998-1999, 2004)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 24
Najwyżej w rankingu 6 (5 lipca 1999)
Australian Open W (2003-2004)
Roland Garros F (2004)
Wimbledon F (2006)
US Open SF (2003)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Fabrice Vetea Santoro (ur. 9 grudnia 1972 na Tahiti) − francuski tenisista.

Występował na kortach jako tenisista zawodowy w latach 1989-2009. Jego gra wyróżniała się charakterystycznym stylem, jako jeden z nielicznych zawodników grał oburęczny backhand, jak i forehand. W swoim tenisie stosował wiele zagrań kombinacyjnych (loby, drop-szoty, zagrania wyrzucające) oraz z dużym wyczuciem operował wolejem. Zakończył karierę po turnieju w paryskiej hali Bercy w listopadzie 2009 roku. Pomimo oficjalnego zakończenia kariery w 2009 roku, zdecydował się na występ w Australian Open z 2010 roku, zostając pierwszym w historii tenisistą, który grał w turniejach wielkoszlemowych w czterech kolejnych dekadach - pierwszy raz w 1989 roku. Podczas tego turnieju rozegrał także swój ostatni profesjonalny mecz w rozgrywkach ATP, kiedy to przegrał z Marinem Čiliciem w pierwszej rundzie.

W 1989 roku zdobył juniorski tytuł w singlu na French Open, pokonując w finale Jareda Palmera po obronieniu dwóch piłek meczowych. Sezon 1989 ukończył na pozycji wicelidera rankingu juniorów.

Pierwsze zwycięstwo w zawodach kategorii ATP World Tour w grze pojedynczej odniósł w 1997 roku, w Lyonie, po pokonaniu w finale Tommy'ego Haasa. Łącznie Francuz wywalczył sześć tytułów ATP World Tour, a ostatni w połowie lipca 2008 roku w Newport. Ponadto Santoro osiągnął dalszych sześć finałów, w któyrch został pokonany. W styczniu 2006 roku osiągnął swój jedyny wielkoszlemowy ćwierćfinał, podczas Australian Open. Po drodze zdołał wyeliminować m.in. Gastóna Gaudio i Davida Ferrera, jednak w spotkaniu o półfinał nie sprostał Davidowi Nalbandianowi. W rankingu gry pojedynczej najwyżej był na 17. miejscu w sierpniu 2001 roku.

W grze podwójnej Santoro zwyciężył w dwudziestu czterech turniejach ATP World Tour, w tym dwukrotnie w Australian Open i raz w Tennis Masters Cup. W Melbourne triumfował w latach 2003 i 2004, grając w parze z Michaëlem Llodrą. Również z Llodrą w 2005 roku zdobył tytuł w Tennis Masters Cup. Dodatkowo Santoro uczestniczył w osiemnastu przegranych finałach, m.in. w Australian Open z 2002 roku, French Open z 2004 roku, Wimbledonie z 2006 roku i Tennis Masters Cup z 2003 roku. W klasyfikacji gry podwójnej najwyżej był w lipcu 1999 roku, na 6. pozycji.

W grze mieszanej Santoro triumfował w jednym wielkoszlemowym turnieju, w French Open z 2005 roku. Partnerką Francuza była Daniela Hantuchová, a w finale pokonał parę Martina Navrátilová-Leander Paes.

Santoro reprezentował wielokrotnie Francję w Pucharze Davisa w grze pojedynczej i podwójnej. W 1991 roku i 2001 roku przyczynił się do wywalczenia trofeum. W meczu finałowym z 2001 roku, przeciwko Australii, w parze z Cédrikiem Piolinem odniósł zwycięstwo nad parą Lleyton Hewitt-Patrick Rafter. W sezonie 1991 nie brał udziału w meczu finałowym, ale miał swój udział w awansie Francji do decydującego meczu; debiutował w meczu ćwierćfinałowym z Australią, w którym odniósł jedno zwycięstwo i poniósł porażkę w grze pojedynczej, następnie wniósł do dorobku drużyny dwa zwycięstwa singlowe w półfinale z Jugosławią.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (6-6)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup (0–0)
ATP Masters Series (0–0)
ATP International Series Gold (1–0)
ATP International Series (5–6)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (3–4)
Ceglana (0–1)
Trawiasta (2–1)
Dywanowa (1–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 7 października 1990 Francja Tuluza Twarda (hala) Szwecja Jonas Svensson 6:7, 2:6
Finalista 2. 7 lutego 1993 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Czechy Karel Nováček 4:6, 5:7
Finalista 3. 7 sierpnia 1994 Austria Kitzbühel Ceglana Chorwacja Goran Ivanišević 2:6, 6:4, 6:4, 3:6, 2:6
Zwycięzca 1. 19 października 1997 Francja Lyon Dywanowa (hala) Niemcy Tommy Haas 6:4, 6:4
Finalista 4. 11 stycznia 1998 Katar Ad-Dauha Twarda Czechy Petr Korda 0:6, 3:6
Zwycięzca 2. 7 lutego 1999 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Arnaud Clément 6:3, 4:6, 6:4
Finalista 5. 7 marca 1999 Dania Kopenhaga Dywanowa (hala) Szwecja Magnus Gustafsson 4:6, 1:6
Zwycięzca 3. 9 stycznia 2000 Katar Ad-Dauha Twarda Niemcy Rainer Schüttler 3:6, 7:5, 3:0, krecz
Finalista 6. 17 czerwca 2001 Niemcy Halle Trawiasta Szwecja Thomas Johansson 3:6, 7:6(5), 2:6
Zwycięzca 4. 3 marca 2002 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Maroko Younes El Aynaoui 6:4, 3:6, 6:3
Zwycięzca 5. 15 lipca 2007 Stany Zjednoczone Newport Trawiasta Francja Nicolas Mahut 6:4, 6:4
Zwycięzca 6. 13 lipca 2008 Stany Zjednoczone Newport Trawiasta Indie Prakash Amritraj 6:3, 7:5

Gra podwójna (24-18)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (2–3)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup (1–1)
ATP Masters Series (3–7)
ATP International Series Gold (3–1)
ATP International Series (15–6)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (14–7)
Ceglana (4–5)
Trawiasta (1–2)
Dywanowa (5–4)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
Zwycięzca 1. 1 października 1995 Włochy Palermo Ceglana Hiszpania Álex Corretja Holandia Hendrik Jan Davids
Republika Południowej Afryki Piet Norval
6:7, 6:4, 6:3
Finalista 1. 16 lutego 1997 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Olivier Delaître Szwecja Thomas Enqvist
Szwecja Magnus Larsson
3:6, 4:6
Finalista 2. 19 października 1997 Francja Lyon Dywanowa (hala) Francja Olivier Delaître Republika Południowej Afryki Ellis Ferreira
Stany Zjednoczone Patrick Galbraith
6:3, 2:6, 4:6
Finalista 3. 9 listopada 1997 Rosja Moskwa Dywanowa (hala) Republika Południowej Afryki David Adams Czechy Martin Damm
Czechy Cyril Suk
4:6, 3:6
Finalista 4. 11 stycznia 1998 Katar Ad-Dauha Twarda Francja Olivier Delaître Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
4:6, 6:3, 4:6
Zwycięzca 2. 26 lipca 1998 Niemcy Stuttgart Ceglana Francja Olivier Delaître Australia Joshua Eagle
Stany Zjednoczone Jim Grabb
6:1, 3:6, 6:3
Finalista 5. 16 sierpnia 1998 Stany Zjednoczone Cincinnati Twarda Francja Olivier Delaître Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
1:6, 1:2, krecz
Zwycięzca 3. 4 października 1998 Francja Tuluza Twarda (hala) Francja Olivier Delaître Holandia Paul Haarhuis
Holandia Jan Siemerink
6:2, 6:4
Zwycięzca 4. 11 października 1998 Szwajcaria Bazylea Twarda (hala) Francja Olivier Delaître Republika Południowej Afryki Piet Norval
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:3, 7:6
Zwycięzca 5. 25 października 1998 Francja Lyon Dywanowa (hala) Francja Olivier Delaître Hiszpania Tomás Carbonell
Hiszpania Francisco Roig
6:2, 6:2
Zwycięzca 6. 29 sierpnia 1999 Stany Zjednoczone Long Island Twarda Francja Olivier Delaître Stany Zjednoczone Jan-Michael Gambill
Stany Zjednoczone Scott Humphries
7:5, 6:4
Zwycięzca 7. 22 października 2000 Francja Tuluza Twarda (hala) Francja Julien Boutter Stany Zjednoczone Donald Johnson
Republika Południowej Afryki Piet Norval
7:6(8), 4:6, 7:6(5)
Zwycięzca 8. 18 lutego 2001 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Julien Boutter Australia Michael Hill
Stany Zjednoczone Jeff Tarango
7:6(7), 7:5
Finalista 6. 27 stycznia 2002 Australia Australian Open, Melbourne Twarda Francja Michaël Llodra Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
6:7(4), 3:6
Zwycięzca 9. 3 listopada 2002 Francja Paryż Dywanowa (hala) Francja Nicolas Escudé Brazylia Gustavo Kuerten
Francja Cédric Pioline
6:3, 7:6(6)
Zwycięzca 10. 26 stycznia 2003 Australia Australian Open, Melbourne Twarda Francja Michaël Llodra Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
6:4, 3:6, 6:3
Zwycięzca 11. 16 lutego 2003 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Sébastien Grosjean Czechy Tomáš Cibulec
Czechy Pavel Vízner
6:1, 6:4
Finalista 7. 20 kwietnia 2003 Monako Monte Carlo Ceglana Francja Michaël Llodra Indie Mahesh Bhupathi
Białoruś Maks Mirny
4:6, 6:3, 6:7(6)
Finalista 8. 11 maja 2003 Włochy Rzym Ceglana Francja Michaël Llodra Australia Wayne Arthurs
Australia Paul Hanley
1:6, 3:6
Finalista 9. 5 października 2003 Francja Metz Twarda (hala) Francja Michaël Llodra Francja Julien Benneteau
Francja Nicolas Mahut
6:7(2), 3:6
Finalista 10. 2 listopada 2003 Francja Paryż Dywanowa (hala) Francja Michaël Llodra Australia Wayne Arthurs
Australia Paul Hanley
3:6, 6:1, 3:6
Finalista 11. 16 listopada 2003 Stany Zjednoczone Tennis Masters Cup, Houston Twarda Francja Michaël Llodra Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6(6), 3:6, 6:3, 6:7(3), 4:6
Zwycięzca 12. 18 stycznia 2004 Nowa Zelandia Auckland Twarda Indie Mahesh Bhupathi Czechy Jiří Novák
Czechy Radek Štěpánek
4:6, 7:5, 6:3
Zwycięzca 13. 18 stycznia 2004 Australia Australian Open, Melbourne Twarda Francja Michaël Llodra Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6(4), 6:3
Zwycięzca 14. 7 marca 2004 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Indie Mahesh Bhupathi Szwecja Jonas Björkman
Indie Leander Paes
6:2, 4:6, 6:4
Finalista 12. 6 czerwca 2004 Francja French Open, Paryż Ceglana Francja Michaël Llodra Belgia Xavier Malisse
Belgia Olivier Rochus
5:7, 5:7
Finalista 13. 27 lutego 2005 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Szwecja Jonas Björkman Czechy Martin Damm
Czechy Radek Štěpánek
2:6, 4:6
Zwycięzca 15. 8 maja 2005 Włochy Rzym Ceglana Francja Michaël Llodra Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 6:2
Finalista 14. 15 maja 2005 Niemcy Hamburg Ceglana Francja Michaël Llodra Szwecja Jonas Björkman
Białoruś Maks Mirny
6:4, 6:7(2), 6:7(3)
Zwycięzca 16. 9 października 2005 Francja Metz Twarda (hala) Francja Michaël Llodra Argentyna José Acasuso
Argentyna Sebastián Prieto
5:2, 3:5, 5:4(4)
Zwycięzca 17. 30 października 2005 Francja Lyon Dywanowa (hala) Francja Michaël Llodra Republika Południowej Afryki Jeff Coetzee
Holandia Rogier Wassen
6:3, 6:1
Zwycięzca 18. 13 listopada 2005 Chińska Republika Ludowa Tennis Masters Cup, Szanghaj Dywanowa (hala) Francja Michaël Llodra Indie Leander Paes
Serbia Nenad Zimonjić
6:7(6), 6:3, 7:6(4)
Zwycięzca 19. 15 stycznia 2006 Australia Sydney Twarda Serbia Nenad Zimonjić Czechy František Čermák
Czechy Leoš Friedl
6:1, 6:4
Finalista 15. 23 kwietnia 2006 Monako Monte Carlo Ceglana Serbia Nenad Zimonjić Szwecja Jonas Björkman
Białoruś Maks Mirny
2:6, 6:7(2)
Zwycięzca 20. 18 czerwca 2006 Niemcy Halle Trawiasta Serbia Nenad Zimonjić Niemcy Michael Kohlmann
Niemcy Rainer Schüttler
6:0, 6:4
Finalista 16. 9 lipca 2006 Wielka Brytania Wimbledon, Londyn Trawiasta Serbia Nenad Zimonjić Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 6:4, 4:6, 2:6
Zwycięzca 21. 8 października 2006 Francja Metz Twarda (hala) Francja Richard Gasquet Austria Julian Knowle
Austria Jürgen Melzer
3:6, 6:1, 11-9
Zwycięzca 22. 15 października 2006 Rosja Moskwa Dywanowa (hala) Serbia Nenad Zimonjić Czechy František Čermák
Czechy Jaroslav Levinský
6:1, 7:5
Finalista 17. 5 listopada 2006 Francja Paryż Dywanowa (hala) Serbia Nenad Zimonjić Francja Arnaud Clément
Francja Michaël Llodra
6:7(4), 2:6
Zwycięzca 23. 3 marca 2007 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Serbia Nenad Zimonjić Indie Mahesh Bhupathi
Czechy Radek Štěpánek
7:5, 6:7(3), 10-7
Zwycięzca 24. 11 maja 2007 Włochy Rzym Ceglana Serbia Nenad Zimonjić Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 6:7(4), 10-7
Finalista 18. 17 czerwca 2007 Niemcy Halle Trawiasta Serbia Nenad Zimonjić Szwecja Simon Aspelin
Austria Julian Knowle
4:6, 6:7(5)

Gra mieszana (1-0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy w finale Wynik finału
Zwycięzca 1. 5 czerwca 2005 Francja French Open, Paryż Ceglana Słowacja Daniela Hantuchová Stany Zjednoczone Martina Navrátilová
Indie Leander Paes
3:6, 6:3, 6:2

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]