Facelia błękitna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Facelia błękitna | |
|---|---|
Facelia błękitna
|
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad astrowych |
| Rodzina | ogórecznikowate |
| Rodzaj | facelia |
| Gatunek | facelia błękitna |
| Nazwa systematyczna | |
| Phacelia tanacetifolia Benth. J. Lindley, Edwards's Bot. Reg. 20: t. 1696. 1834 |
|
Facelia błękitna (Phacelia tanacetifolia Benth.) – gatunek rośliny z rodziny ogórecznikowatych (Boraginaceae). Zwyczajowo nazywana jest też wiązanką wrotyczową. Pochodzi z Kalifornii (jest efemerofitem), u nas jest dość często uprawiana.
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Jest to roślina jednoroczna. Cała szorstko owłosiona.
- Łodyga
- Rozgałęziona, dorastająca do 80 cm wysokości.
- Liście
- Pojedynczo lub podwójnie parzystosieczne, o karbowanych odcinkach.
- Kwiaty
- 5-krotne, zebrane w skrętki. Korona lejkowata, barwy fioletowoniebieskiej. Kwiaty rozkwitają od rana do wieczora.
- Owoce
- Pękająca torebka. Nasiona są żółtobrązowe, o powierzchni poprzecznie pofałdowanej[2].
Zastosowanie [edytuj]
- Roślina uprawna: Jest rośliną uprawianą na paszę, niekiedy na nawóz zielony. Plon zielonki 15-20 t/ha. Terminy siewu i zbioru: na plon wtórny – termin siewu maj czerwiec, termin zbioru po 40 dniach od wysiania, na międzypolon ścierniskowy – termin siewu 1-15 lipca, termin zbioru po 40 dniach od wysiania.
- Roślina ozdobna. Ze względu na swoje ładne kwiaty oraz fakt, że jest bardzo dobrą rośliną miododajną jest czasami uprawiana jako roślina ozdobna.
- Roślina miododajna. Należy do najlepszych roślin miododajnych. Pszczoły odwiedzają facelię błękitną przez cały dzień. Na 1 m2 uprawy może pracować 30 pszczół (wydajność na dobrych glebach dochodzi do 300-400 kg miodu/ha)[3].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-22].
- ↑ Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
- ↑ Zofia Demianowicz: Rośliny miododajne. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1953.