Fading

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Fading – zanikanie słyszalności, którego mechanizm powstawania jest podobny do echa radiowego. Różnica polega na tym, że przesunięcie czasowe dwóch fal dochodzących do obserwatora jest zbliżone do połowy okresu fali.

  • Dla obserwatora nieruchomego:

w punktach w których obie fale (pierwotna i odbita) interferują w przeciwfazach, ich amplitudy wzajemnie się znoszą (punkt ciszy). W punktach w których obie fale interferują w fazach zgodnych, ich amplituda się podwaja (punkt maksymalnego wzmocnienia). W pozostałych punktach amplituda jest wypadkową obu amplitud składowych (punkt pomiędzy ciszą a maksymalnym wzmocnieniem). Jeżeli różnica w przesunięciu czasowym obu fal sama ulega ciągłym zmianom w czasie, to w dowolnym punkcie obserwacji amplituda wypadkowej zajmuje kolejno wszystkie dozwolone wartości (tj. zmienia się od ciszy do wartości maksymalnej i z powrotem)

  • Dla obserwatora poruszającego się;

amplituda wypadkowej może zająć kolejno wszystkie dozwolone wartości (tj. od ciszy do wartości maksymalnej)